گَرَم طبیب تو باشی ز دردها چه دارم باک

«طبیب» که ما او را به عنوان درمانگر می‌شناسیم معنی دیگری نیز دارد. آرامش‌بخش معنی دیگر این کلمه است که بسیاری از روانکاوان آن را مقدم‌تر می‌دانند، زیرا معتقدند بیمار در درجه اول نیاز به آرامش دارد، بعد درمان‌های پزشکی.

آنان همچنین می‌گویند این آرامش زمانی ایجاد می‌شود که بیمار پزشک را دوست داشته و او را سنگ صبور و محرم دردهایش بداند و هر چقدر بیمار به پزشک بیشتر اعتماد کند، به سخنانش دقیق‌تر گوش می‌دهد و توصیه‌های او را کامل‌تر به کار می‌بندد.

اما این اعتماد چگونه به دست می‌آید؟ به نظر می‌آید پزشک خانواده همان طور که نامش هم به دل می‌نشیند، بتواند این ارتباط خوشایند بین بیمار و طبیب را بهتر رقم بزند.

شاید شما هم مانند بسیاری از کسانی که در طرح پزشک خانواده شرکت کرده‌اند این احساس را داشته باشید که عضو جدیدی به خانواده‌تان اضافه شده است؛ عضوی که به او احساس تعلق می‌کنید و می‌توانید بدون آن که نگران باشید، دردهایتان را با او در میان بگذارید.

پژوهش‌های متعدد نیز ثابت کرده است، نحوه برخورد پزشک با بیمار در روند بهبودی او تأثیر شگرفی دارد. پس می‌توان به ایفای نقش پزشک خانواده در این مبحث و بُعد طبیبانه او بر بالین بیمار بسیار امیدوار بود، زیرا زمانی که بیمار خود پزشکش را برمی‌گزیند و مدتی طولانی به او مراجعه می‌کند، رابطه‌ای عاطفی میان آنها به وجود می‌آید که هم از قصور پزشکی جلوگیری می‌کند و هم شکایت‌های بیمار را کاهش می‌دهد، زیرا پزشک در برابر بیماری که او را می‌شناسد و از احوال او آگاه است بیشتر احساس مسوولیت می‌کند و بیمار نیز بخوبی این مسوولیت‌پذیری را درک و با خیال آسوده بیماری خود را به دست طبیبش می‌سپارد.

بنفشه رضایی ‌-‌ جام‌جم