ها؟ کی به کیه؟!

حالا حکایت ماست!

دوستی بهم گفت: برای زیباتر دیدن و احساس کردن، باید دیدت رو به زندگی عوض کنی. منم به حرفاش گوش کردم و زندگی رو از دریچة جدیدی نگاه کردم ولی چشمتون روز بد نبینه! همین که دریچه رو باز کردم سرم گیج رفت و با مخ افتادم زمین!

نمی‌دونم... شاید اشکال از خودم بوده یا دریچه رو اشتباهی باز کرده‌م؟!

نیما از کرمانشاه

(تا سعدی شیرازی نیومده خودش رو قاطی کنه:) حکایت! پیاده‌ای بی سر و مایه از کاروان به در ماند و به جنگل شد. خرامان همی‌رفت که خِرسی بدید. یادش آمد چون آن بدیدی باید که خود به مُردن زنی، شاید از مرگ رستی. هر چه کرد نقش مردگان نتوانستی بازی کردن. کارد بر گلو بنهاد و خود بکُشت مگر خرس را مرگ وی طبیعی جلوَت کند! بیت: یکی را بگفتند نیفتی ز بام/ برفت و بیفتاد از آن سوی بام!! [گزیده حکایات دوستان و جنگلستان/ باب اول: فی آداب و السّننِ تیکه‌اندازی!/ ابوالمُزلّف کچل بن موفرفری معروف به حسامی زبان​درازی!/ خط و پاراگرافشم یادم نیست! خودت بگرد پیداش کن! ئَح! همه‌ش دنبال لقمة آماده‌ن! شوخی و مزاح هم سرشون نمی‌شه!]

همبازی خیال

این خیال مدتی‌ست بهانه‌گیر شده؛ مدتی‌ست جز انعکاس صدای خودش پذیرای آوای کسی نیست. چقدر از بیوفایی این همبازی دلش به درد آمده. بیصدا در گوشه‌ای کز کرده و به یاد همبازی‌اش شروع به خیال می‌کند، به امید آن‌که صدایش را بشنود و به او پاسخی دهد اما در این خیال او خیلی تنهاست! تنهایی مشق می‌نویسد، تنهایی می‌دود، تنهایی زمین می‌خورد و تنهایی می‌گرید. نم اشکی که گونه‌اش را تر کرده، او را از خیال بیرون می‌آورد. چیزهایی که می‌شنود و می‌بیند دور از باور اوست. برای لحظه‌ای دلش می‌خواهد کر و کور شود. همه ناله‌کنان همبازی‌اش را صدا می‌زنند. همه از پرواز او سخن می‌گویند. به هر طرف که نگاه می‌کند عکس قاب‌شده‌اش را می‌بیند.

آخ... که چقدر زود قاب شدی! اما نه... هرگز پروازت را باور نخواهم کرد. می‌شنوی؟ من هرگز نبودنت را باور نخواهم کرد و به یادت خیال پرواز می‌سازم، شاید من هم در این پرواز با تو همراه شوم.

راحله