وقتی بیشتر بزرگ ترها و نیمی از نوجوانان تلفن همراه داشته باشند و رقابت بین شرکتهای تلفن همراه هم اینقدر تنگاتنگ باشد، فکر می کنید چه اتفاقی می افتد؛
کد خبر: ۵۰۴۴۳
اتفاق خاصی نمی افتد، فقط پای پدربزرگ ها و مادربزرگ های ما هم به میدان می آید و این شرکتها به افراد بالای 65سال بیشتر توجه نشان می دهند. ولی خوب کار به همین سادگی ها هم نیست.
چون پدربزرگ و مادربزرگ ها دوست دارند با بچه هایشان حرف بزنند. با همکاران بازنشسته شان صحبت کنند و یا مشکلشان را با دکترشان در میان بگذارند و خلاصه ، همه اینها باعث می شود هزینه سنگینی متقبل شوند.
نامفهوم بودن قرارداد شرکتها و صورتحساب های گیج کننده به طور دقیق و مشخص نبودن مناطقی که تلفن همراه آنتن نمی دهد، از دیگر مشکلاتی است که این گروه با آن مواجهند.
همه اینها باعث شد AARP یک سازمان قدرتمند برای حمایت از پیرمردان و پیرزنان با 35میلیون عضو وارد عمل بشود و با مذاکره با شرکتهای تلفن همراه ، این مشکلات را برطرف کند: «ما امیدواریم بتوانیم این صنعت را وادار کنیم تغییری در این وضعیت بدهد.»
یکی از مسوولان AARP این حرفها را می زند. سپتامبر گذشته این دو گروه برای اولین بار به منظور بحث و گفتگو درخصوص مشکلاتشان با هم ملاقات کردند.
آقای اسکوکا 77ساله یک بازرگان بازنشسته ، از جمله کسانی است که از تلفن همراه استفاده می کند. او و میلیون ها پیرمرد و پیرزن دیگر کسانی هستند که طمع شرکتهای تلفن همراه را برانگیخته اند تا از بقیه بازار بزرگسالان هم نفعی ببرند.
چون در حالی که 80درصد افراد بین 19و 65ساله و بیش از 45درصد افراد بین 10تا 18سال در امریکا تلفن همراه دارند، تنها 39درصد افراد 65سال و بیشتر از تلفن همراه استفاده می کنند.
علاوه بر این ، افراد این گروه سنی که از تلفن همراه استفاده می کنند، زمان کمتری را به این کار اختصاص می دهند و در نتیجه پول کمتری می پردازند. دلیلش هم برمی گردد به همان مشکلات گفته شده.
وقتی بازنشسته می شوی و حقوق ثابت می گیری ، نمی توانی چندان ولخرجی کنی. ولی برای این که شرکتهای تلفن همراه بتوانند این گروه سنی را هم به طرف خود بکشند، باید نگرانی های آدم هایی مثل آقای اسکوکا را برطرف کنند.
آنها می گویند گوشی ها خیلی کوچکند، شنیدن از آنها خیلی سخت است و قیمت هم که خیلی گران است. آقای اسکوکا 2 سال پیش با یکی از همین شرکت ها قراردادی بست ؛ ولی چند ماه بعد آن را فسخ کرد.
چون در حالی که بیشتر اوقات تلفن روی میز آشپزخانه بدون استفاده باقی می ماند، او مجبور بود ماهانه 23دلار بابت خدمات پرداخت کند.
همچنین او می گوید استفاده از تلفن همراه نباید اینقدر گیج کننده باشد. البته همه افراد این گروه سنی هم این حس را ندارند. مثلا چارلز تمیل 77 ساله می گوید، خودش را با این دنیای بی سیم تطبیق داده است.
او که یک ناشر بازنشسته کتاب است و هنوز هم می نویسد و روزنامه منتشر می کند، هر روز از تلفن همراهش استفاده می کند.
«این تلفن همراه بخصوص وقتی که دچار مشکل شوی ، مثلا غش و ضعف کنی یا زمین بخوری ، خیلی به درد می خورد.»
شرکتهای بزرگ هم بیکار ننشسته اند و در تلاشند گوشی هایی بسازند که شنیدن و دیدن در آنها ساده تر باشد. در کره و ژاپن که سهم بیشتری از افراد بالای 65سال تلفن همراه دارند، اقدامات دیگری هم صورت گرفته ، مثلا یک شرکت کره ای ، گوشی هایی را وارد بازار کرده که قند خون را هم اندازه می گیرد و خلاصه دارند کارهایی می کنند که پدربزرگ ها و مادربزرگ ها هم از گوشی ها خوششان بیاید.
شرکتهای امریکایی هم از سال پیش در تبلیغاتشان سعی کرده اند از افراد مسن تر هم استفاده کنند تا عاملی برای جذب بیشتر این گروه سنی شود.
البته بعید است تا برطرف شدن این مشکلات ، افراد بیشتری از این گروه سنی به طرف گوشیهای تلفن همراه جذب شوند. تا وقتی کار با گوشی ها اینقدر پیچیده و نوشته ها و صفحه ها ریز و هزینه هم اینقدر زیاد است ، کمتر می توان انتظار داشت پیرمرد یا پیرزنی این گوشی ها را در دست بگیرد، بخصوص وقتی که نیاز فوری داشته باشد و تلفن همراه آنتن ندهد و نتوانند برای مشکل فوری مثل بیماری با نزدیکانشان تماس بگیرند.
البته شرکتهای تلفن همراه خیلی هم نگران نیستند و شاید برای همین خودشان را زیاد به آب و آتش نمی زنند، چون می دانند تا 15، 20سال دیگر، کسانی در این گروه سنی قرار می گیرند که قبلا خودشان از تلفن همراه استفاده زیادی می کرده اند و به داشتن آن عادت کرده اند.
در آن زمان شرکتها مشکل کمتری در جذب این گروه سنی به خدمات خودشان دارند. به هر حال تجارت است و پول حرف اول را می زند و کودک و بزرگ سرش نمی شود.
این شرکتها انتظار روزی را می کشند که پدربزرگ ها و مادربزرگ های ما هم مثل جوانها از صبح تا شب گوشی از دستشان نیفتد و یا SMS بفرستند یا عکس بگیرند یا بازی کنند و یا حرف بزنند.
البته شاید این نوع پدربزرگ ها و مادربزرگ ها آینده خود ما باشد.