بگذارید خوب بمانیم

زیاد اتفاق افتاده که در خیابان‌ها، دست‌هایی به طرف ما دراز شده و از ما کمک می‌خواهند. ما هم دلمان می‌خواهد دست کنیم توی جیبمان و کمک کنیم، اما درست در همان زمان انواع حرف‌های مردم احاطه‌مان می‌کنند و در تردید میان کمک‌کردن و کمک‌نکردن می‌مانیم و بیشتر زمان‌ها تا دوباره دستمان از جیبمان دربیاید از آن دست‌های دراز شده دور شده‌ایم.

حرف‌های مردم می‌گوید به این آدم‌هایی که دستشان به طرف مردم دراز است کمک نکنیم. حرف‌های مردم می‌گوید خیلی از اینها شیادند. می‌گویند که خیلی از این آدم‌های شیک‌پوش، در راه مانده نیستند. می‌گویند به آدم‌هایی که در کنار اتوبان‌ها و خیابان‌ها و جاده‌ها ایستاده‌اند و انگار قرار است جایی بروند اعتماد نکنید. آنها را سوار ماشین نکنید و ما زیاد اتفاق افتاده که با همین حرف‌ها از کنار هم گذشته‌ایم؛ از کنار آدم‌هایی که واقعا دچار مشکل شده‌اند گذشته‌ایم و با خودمان گفته‌ایم سری که درد نمی‌کند دستمال نمی‌بندیم. زیاد اتفاق افتاده که نمی‌دانیم چرا نباید به دیگران کمک کنیم. بعد یادمان می‌آید بعضی از ما آدم‌ها از خوبی‌کردن‌ استفاده‌های بدی کرده‌ایم.

یادمان می‌آید که بعضی از ما کاری کرده‌ایم که آدم‌ها از خوبی‌کردن پشیمان شده‌اند. یادمان می‌آید که بعضی‌ها به دروغ خود را به مریضی زده‌اند و از مردمی که دوستدار خوبی‌ها هستند به دروغ پول گرفته‌اند.

یادمان می‌آید که می‌گویند تا نباشد چیزکی مردم نگویند چیزها و آنگاه باز یادمان می‌آید که باید چشمانمان را ببندیم و همه آدم‌ها را به یک چوب برانیم.

یادمان می‌آید که انگار دیگر اصل بر خوب بودن آدم‌ها نیست. انگار گذشته است زمانی که می‌گفتند همه خوبند و بی‌گناهند، مگر این‌که خلافش ثابت شود.

حالا هیچ سلامی را بی‌طمع نمی‌دانیم. حالا تا کاری نداشته باشیم به کسی که دوستش داشته‌ایم، به دوست، به فامیل و به آشنا زنگ نمی‌زنیم. حالا زیاد اتفاق افتاده و اتفاق می‌افتد که براحتی و به واسطه حرف‌های مردم و به واسطه سوءاستفاده‌هایی که از خوبی‌ها و دست‌گیری مردم شده و ما شنیده‌ایم و دیده‌ایم از کنار کمک‌کردن به دیگران می‌گذریم.

حالا خیلی وقت است که می‌ترسیم کمک‌های ما به دست نیازمند واقعی نرسد، اما هنوز خیلی از ما دلمان می‌خواهد کمک‌حال دیگران باشیم. دلمان می‌خواهد هر کسی از راه می‌رسد از خوبی‌کردن ما سوءاستفاده نکند تا ما هنوز هم بتوانیم و دل و دماغ کمک‌کردن داشته باشیم.

دلمان می‌خواهد دست‌های دراز شده به طرفمان را بگیریم و به بهانه حرف‌های مردم همه دست‌های نیازمند را شیاد و دودوزه‌باز ندانیم. بیایید فکر کنیم که هنوز هم می‌توانیم خوب باشیم، بی‌آن‌که خوب بودن را مشروط به خوب بودن همه کنیم.

صولت فروتن ‌/‌ جام‌جم