ای شعر... ای الهه اندوهگین من

می‌شناسمت از آن زمان که در هجوم واژه‌های بیگانه چون عصای معجزتی در کف حکیم طوس ظاهر شدی. در کف او که از تو کاخی بلند برافراشت که سال‌هاست نه از باد گزند یافته است نه از باران. آنسان که بر لبان رستم جاری شدی در رجزخوانی‌هاش. آنسان که بر لبان سیاوش شکفتی در بی‌گناهی‌اش... آن‌گونه که بر جان تهمینه گذشتی در اندوه بی‌پایانش...

می‌شناسمت از آن روز که در بازار زرکوبان با جلال‌الدین به رقص آمدی. با صدای چکش و سندان درآمیختی در سماعی جاودان از قونیه برآمدی و جهان را و جان جهانیان را به آتش کشیدی.

می‌شناسمت از آن سال که خواجه شمس‌الدین در باغ‌های معطری که هشتصد سال بالیده بود چرخید و چرخید و از هرکدام گلی چید. گل‌ها را در مینای ذوقش جوشاند و عصاره تغزل را در شیشه‌ای دیگر ریخت تا عاشقان جهان را تا همیشه مدهوش و مست کند.

آن عطر هنوز که هنوز است در جهان پراکنده است و هر جانی که از عشق بویی برده است از شمیم آن تغزل مدهوش و مست است. تو را می‌شناسم. تو را ای شعر...

تقویم را که ورق می‌زنیم به روزهایی برمی‌خوریم که خاطره‌انگیزند. به روزهایی که شادند. به روزهایی که محزونند و به روزهایی که بشکوه‌اند و بیست و هفتم شهریور روزی است بشکوه.

روزی که به اعتبار و افتخار شعر فارسی به روز شعر و ادب نام گرفته است. روز عروج شهریار سخن محمدحسین بهجت‌تبریزی که کمتر ایرانی و آذری اهل ذوقی را می‌توان یافت که در حافظه‌اش بیتی یا غزلی از شهریار نباشد و با شعر او نزیسته باشد. شعر فارسی زیربنای زبان و فرهنگ ایرانی است. شعر فارسی هویت ایرانی و هنر ملی ایرانیان است.

گرچه در روزگار ما که عصر استیلای رسانه‌هاست، مجالی برای عرض‌اندام شعر ناب فارسی نمانده و موسیقی و فوتبال و سینما عرصه را بر این هنر اصیل تنگ کرده است، ولی هنوز هم شعر حضور دارد و تا شعر نباشد موسیقی ایرانی چه سنتی چه پاپ که متصل به کلام و شعرند متولد نخواهد شد و انگار همه ابزار و ادوات موسیقی با آن همه تبلیغات رنگ‌رنگ و هزینه‌ها و درآمدهای ناگفته بناچار باید در خدمت شعر باشد.

طی سال‌های اخیر تلاش‌هایی به منظور احیای شعر فارسی صورت گرفته است؛ از جشنواره‌های ملی تا جشنواره‌های کوچک و بزرگ انتخاب و معرفی کتاب‌های شعر فصل و سال. تیراژ کتاب‌های شعر خوب و خواندنی نسبتا امیدبخش شده، ولی جراید در زمینه پرداختن به شعر فارسی کوتاهی کرده‌اند و گاه از دنیای مجازی و شبکه‌های اجتماعی عقب افتاده‌اند. بیایید در روز شعر و ادب به این اندیشه کنیم که اگر شعر نبود امروز ما به کدامین زبان تکلم می‌کردیم؟

سعید بیابانکی / شاعر و ترانه‌سرا