گاهی ظالم گاهی مظلوم

وقتی فیلمنامه را برایم تعریف کردند، نقش عاطفه به نظرم هم با کارهای قبلی‌ام و هم با آنچه در تلویزیون دیده بودم، متفاوت بود. خصوصیات عاطفه به واقعیت نزدیک است، نه کاملا مثبت است و نه کاملا منفی. مثل آدم‌های مختلف که در مقابله با اتفاقات مختلف واکنش‌های متفاوتی از خود نشان می‌دهند. وقتی نقشی خیلی مطلق نوشته می‌شود، مثلا کاملا مثبت، اجازه خلاقیت و استفاده از توانایی‌های بازیگر را می‌گیرد. در حالی که وقتی نقشی خصوصیات متفاوتی دارد دست بازیگر هم بازتر است تا بتواند جنبه‌های مختلف بازیگری را به نمایش بگذارد.

به هیچ عنوان. او طرز تفکر خودش را دارد. فقط فکر رسیدن به خواسته‌های خودش است چه درست و چه غلط. این نوع تفکر اوست که با خانواده‌اش که بیننده بیشترین حق را به آن می‌دهد، متفاوت است.

این خانواده از لحاظ سواد اجتماعی دردرجه‌ای بالا، اما سنتی و قانع است. خصوصا پدر که راس اصلی خانواده است و تفکر دیگر بچه‌هایش هم نزدیک به اوست. بلندپروازی خصوصیتی است که در عاطفه هم مثل همه آدم‌ها وجود دارد و همین زیاده‌خواهی اوست که باعث می‌شود او درگیر داستان‌های تلخی شود. اما هرچه سریال پیش می‌رود، اتفاقاتی می‌افتد که باعث می‌شود او هم در جاهایی محق‌تر شود. ضمن این که وقتی عاطفه در مقابل پدرش که شخصیتی کاملا مثبت است قرار می‌گیرد، تناقضی به وجود می‌آید که اشتباهات و خطاهایش را پررنگ‌تر می‌کند. الان که کارهای عاطفه را می‌بینم، گاهی از حرکاتی که انجام می‌دهد، حرص می‌خورم.

بله خیلی خوشحالم از این‌که در این سریال نقشی دارم که جنبه‌های خطاکاری‌اش بیشتر است. البته در سریال «در مسیر زاینده‌رود» هم نقش دختری را برعهده داشتم که بر علیه شخصیت‌های مثبت داستان نقشه می‌کشید و می‌خواست کار آنها را خراب کند. اما بیشتر اوقات موسیقی ملایمی روی بازی من قرار می‌گرفت که احساس همدلی بیننده را برمی‌انگیخت. فکر می‌کنم آهنگساز هم تحت تاثیر چهره‌ام قرار می‌گرفت و در آن مظلومیت احساس می‌کرد. اینجا هم همین طور است. شاید اگر بازیگر دیگری این نقش را بازی می‌کرد، این شخصیت خیلی بیشتر از آنچه الان احساس می‌کنید منفی دیده می‌شد.

در طول کار لزومی نمی‌دیدم که شرارتی در چهرۀ عاطفه وجود داشته باشد. اولین سکانس‌هایی که بازی کردم، آن قسمتی بود که عاطفه با پدرش در خانۀ مجردی‌اش روبه‌رو می‌شود. برای من که آخرین نفری بودم که به گروه اضافه شدم، خیلی سخت بود سکانس‌های مهم را بدون این که دقیقا در جریان کار باشم بازی کنم. نگران نتیجه هم بودم که در نهایت چطور به چشم خواهد آمد. از همان ابتدا که نقش عاطفه را خواندم، تعریفی از او پیدا کردم و سعی کردم طبق آن و آنچه در فیلمنامه نوشته شده بود عمل کنم و تلاش نکردم نمونه بیرونی از شخصیت عاطفه پیدا کنم.

عاطفه کسی است که در مقابل خانوادۀ سنتی خود می‌ایستد و می‌خواهد زندگی متفاوتی داشته باشد. دلیل این تمایل او هم در قسمت‌های بعدی بهتر معلوم می‌شود. شناختی را که برای بازی در نقش عاطفه لازم داشتم از مراجعه به نمونه‌هایی که قبلا در زندگی شخصی‌ام دیده بودم دریافت کردم. چون عاطفه مثلا یک معتاد نیست، یک آدم عادی است که وقتی در مقابل آدم‌های خوب قرار می‌گیرد، منفی به نظر می‌آید و در سریال از فاصله‌ای نزدیک‌تر با او برخورد می‌کنیم. وقتی عاطفه در مقابل محسنیان قرار می‌گیرد مظلوم قصه است و وقتی در مقابل پدر قرار می‌گیرد ظالم است.

خیلی زیاد. با همه بازیگران این سریال قبلا بازی داشتم اما بیشتر بازی‌ام با آقای فخیم‌زاده و قریبیان بود. اینها استادان بازیگری هستند و برای هر بازیگر جوانی افتخار است که با آنها کار کند، خصوصا تا این اندازه روبه‌رو و در تقابل. این اتفاق برایم خیلی خوشحال‌کننده و یکی از دلایلی بود که این نقش را بازی کردم. بازی مقابل بازیگران پیشکسوت اضطراب‌آور نیست بلکه بازی در مقابل بازیگر بزرگ به آدم کمک می‌کند تا نقشش را بهتر اجرا کند.

اصلا این فکر را نکردم. بعضی از سکانس‌های بازی من حذف شد، چون مثلا بعضی از نابازیگرانی که در مقابلم بودند نتوانستند بازی خوبی ارائه کنند. در مقابل، بازیگران اصلی کار، آنقدر خوب بودند که کار مرا هم ارتقا دادند.