عصای سفید در روز 24 مهر

24 مهر، روز جهانی عصای سفید بهانه مناسبی است تا مسائل ، مشکلات و واقعیت های موجود در ارتباط با نابینایان مورد توجه قرار گیرد.

کد خبر: ۵۰۰۲۴

حدود 40سال پیش 2تن از استادان دانشگاه کالیفرنیا به نام های ناول پری و جاکوبستن بروک به دلیل این که نابینایان از طرف جامعه مورد توجه جدی تر قرار گیرند و آنان نیز خود بتوانند از حقوق حقه خویش دفاع کنند، بیانیه ای صادر کرده و در آن روز پانزدهم اکتبر را روز جهانی عصای سفید نامگذاری کردند.
این بیانیه سال 1983از طرف فدراسیون جهانی نابینایان به رسمیت شناخته شد. اختصاص یک روز به عنوان روز عصای سفید اگر چه نشاندهنده توجه رو به رشد این گروه از افراد جامعه دارد، اما نمی تواند پاسخگوی انتظارات معقول و منطقی این افراد برای احقاق حق خود باشد.
قانون عصای سفید که هم اکنون به وسیله بسیاری از دولتها تایید و پذیرفته شده هنوز به طور کامل به اجرا در نیامده است . مواردی از این قانون عبارت است از:

- نابینایان حق دارند از تمامی امکانات رفاهی معمول در جامعه استفاده کنند.
- شخص یا سازمانی که برای نابینایان در استفاده از تسهیلات همگانی محدودیت ایجاد کند یا حقوق آنان را نادیده بگیرد، باید مجرم شناخته شود.
- دولتها موظفند نابینایان را تشویق کنند تا در تمامی امور اجتماعی و اقتصادی شرکت کنند و در نتیجه به کاری مناسب اشتغال یابند.
- رانندگان وسایل نقلیه موظفند مراعات کامل نابینایان را که در عبور و مرور از عصای سفید استفاده می کنند، بکنند.
- نابینایان حق تام و برابر دارند که از مکان ها، مزایا، تسهیلات و امتیازات وسایل حمل و نقل همگانی ، مکان های عمومی ، مراکز تفریحی ، مذهبی و دیگر محلهایی که عموم مردم به آنجا جلب می شوند، استفاده کنند.
- مسوولان دولتی هر ساله باید روز 15اکتبر را به عنوان بزرگداشت عصای سفید به شکل شایسته ای ارج نهاده و از مردم بخواهند رفتار معقولانه ای با معلولان داشته باشند. قانون عصای سفید می کوشد تصویری جدید از نابینایان برای جامعه ترسیم کند و از نابینایان نیز می خواهد به منظور حمایت از منافع خود از تمام مراحل این قانون مطلع باشند و آن را به تایید دولت خود برسانند.
طبق آخرین آمار بهداشت جهانی ، شیوع نابینایی در جهان 07/0 درصد کل جمعیت دنیاست که چیزی حدود 45 میلیون نفر را در بر می گیرد و در صورتی که افراد دارای نقایص بینایی یا آنانی که در خطر ابتلا به نابینایی قرار دارند، به این تعداد اضافه کنیم ، حدود 170 میلیون نفر خواهند شد که البته 80درصد آنها در کشورهای جهان سوم زندگی می کنند.
تعریف نابینایی و میزان شیوع آن هر چه باشد، وظیفه جامعه است تا همه امکانات را به کار گیرد تا این افراد بر محدودیت خود فائق بیایند و سازگاری آنان با زندگی و اجتماع که مهمترین مساله و مشکل آنان است امکانپذیر و تسهیل شود.
وظیفه والدین کودکان نابینا پیش از ورود به مدرسه این است که 3جنبه را درباره آنان رعایت کنند. اول جنبه کنشهای شناختی است.
والدین باید از زمانی که کودک به دنیا می آید، وی را با محیط پیرامونش آشنا کنند. شناخت کودک از طریق لامسه و شنوایی می تواند افزایش یابد. جنبه دیگر کنشهای حرکتی است. کودک از ابتدا می بایست به تحرک واداشته شود و مکان ها و وسایل و محل آنها را بشناسد و بداند وسایل شخصی اش در کجا قرار دارد و خود از آنها استفاده کند.
متخصصان می گویند جهت یابی و تحرک برای افراد نابینا به منزله خمیرمایه زندگی است. سوم جنبه عاطفی اجتماعی است که کودکان نابینا را تا آنجا که می توان باید برونگرا بار آورد تا آنان ضمن قبول حقیقت نابینایی ، برای انطباق و سازگاری با محیط اجتماعی با توجه به شرایط خاص جسمانی خود اقدام کنند و مشکل خاصی در این زمینه نداشته باشند.
وضعیت مطلوب برای یک نابینا استفاده از مواهب و موقعیت های در دسترس افراد عادی تا حد امکان است. به عبارت دیگر داشتن امنیت در بهره مندی از مواهب و امکانات ، شرط مطلوب برای نابینایان است.
در برخورد با افراد نابینا باید توانمندی های آنان مورد توجه قرار گیرد و ناتوانی آنها به عنوان یک محدودیت در نظر گرفته شود و همان توجه و احترامی که برای یک فرد عادی می شود برای یک شخص نابینا قائل شد. اشتغال مناسب از جمله مواردی است که درباره نابینایان بزرگسال باید مورد عنایت و توجه جدی قرار گیرد.
ورود نابینایان به بازار کار علاوه بر آن که در اداره زندگی مستقل به آنان کمک می کند، می تواند توانمندی های آنان را به جامعه نشان دهد و در اصلاح و نگرش عموم موثر واقع شود ؛ البته اشتغال نابینایان در رشته های خاص امکانپذیر بوده و قبل از هر اشتغالی باید مهارت لازم به وسیله فرد نابینا کسب و آگاهی های کافی به کارفرمایان و دیگر همکاران وی ارائه شود.
مسوولیت جامعه در قبال این گونه افراد توجه به حقوق آنان است ؛ اما قبل از آن می بایست به فکر پیشگیری از بروز این عارضه بود ؛ چرا که اصولا هدف از بهداشت روانی در افراد استثنایی ، بیشتر تاکید بر ایجاد شرایطی است تا از بروز این معلولیت ها جلوگیری به عمل آید. عوامل بسیاری در بروز نابینایی موثرند که برای جلوگیری از آن می توان اقداماتی انجام داد.
یکی از عوامل نابینایی که سهم بسزایی در بروز این معلولیت دارد، بیماری های عفونی مانند سرخجه ، آبله ، تراخم ، سرخک و غیره است که پیشرفت بهداشت عمومی در کاهش میزان آن نقش عمده ای خواهد داشت.
از آنجا که حوادث و صدمات نیز یکی دیگر از عوامل بروز نابینایی است ، تاثیر پیشرفت اطلاعات والدین و اجتماع در پیشگیری از سوانح و حوادث و همچنین وضع قوانین راجع به منع آتش بازی و تولید وسایل خطرناک میزان نابینایی را می تواند به طور چشمگیری کاهش دهد.
پیشرفت تغذیه از نظر کیفی و کمی بخصوص در سنین کودکی و استفاده از یک رژیم غذایی با میزان ویتامین ها و بخصوص ویتامین A و مواد معدنی لازم نیز در پیشگیری از بروز این معلولیت سهم عمده ای دارد ؛ همچنین باید با جلوگیری از ازدواج های فامیلی بخصوص میان خانواده هایی که نمونه هایی از انواع نابینایی ارثی میان آنها مشاهده شده ، نابینایی ارثی را به حداقل رساند.
امید است با انجام اقدامات موثر و اساسی برای کمک به نابینایان به عنوان بخشی از اعضای جامعه کنار دیگران از حقوق مساوی برخوردار شوند و مشکلات آنان حل شود.