پُستخانه

محمد اسکندری: صبح زود وقتی ساعت زنگ می‌زنه/ می‌گه برپا نوبت دویدنه/ همه‌مون با یک صدا از خوابمون بلند می‌شیم/ به صورت نقاب زدیم شاید داریم عوض می‌شیم/ اگه از بالا بخوایم نگاه کنیم به این زمین/ کم شده آدم خوب، خودت بیا پایین ببین/[...]

ا.ب.گلشن: در چشمانش نگاه می‌کنم؛ به تنِ رنجورش می‌نگرم: تجسمی از صبوری و تحمل؛ خسته، آرام، پُر درد، ولی بی شکایت. دوست داشتنی و مهربان، پُر غرور، محکم و استوار و تجسمی از عشق و ایمان.

دریای عطش: دو تا مشکل توی نوشتن دارم که براشون دنبال راه حل می‌گردم: 1-گهگاهی ایده‌های خوبی به ذهنم برای نوشتن می‌رسه اما تا می‌رم خودم رو برسونم به کاغذ، ایدهه از سرم می‌پره! درست شبیه پرنده‌ها؛ فقط فرقش اینه که با هیچ طعمه‌ای به دام نمی‌افته! 2-موقع مطالعه یا فکر کردن واسه نوشتن، یهو می‌بینم قلمم تو دستم نیست! (جوری گم می‌شه که انگار کمربندِ مشکیِ قایم‌باشک داره!)

بدون نام: حسامی! فکر می‌کنم چند وقت می‌شه که درگیر احساسای چند شخصیتی شده‌م. کاش می‌تونستی یه کلید طلایی بدی به من بفهمم کی‌ام، چی می‌خوام از زندگی، چی‌کار باید بکنم[...].

رفیق: تقصیر خودم بود که مطلبم را بدون اسمم نوشتم و برای اولین بار یا شاید هم آخرین بار شدم «بدون نام». [...]می‌خواستم بدانم مسابقه‌ای هست که من بتوانم در آن شرکت کنم و اشکالات داستانم رو بگیرم؟[...]

داغ: بغل می‌کند تمام ناگفته‌هایم را چشمهای خیسم/ [و] بالشم را به جای گونه اشتباه می‌گیرند/ این‌قدر که از نبودن تو می‌گریم./ تو با من بمان... تا برایت پانتومیم عشاق را بازی کنم/ نه تقلید مجنونانه/ من قادرم به خاطر تو/ احساسم را روی بوم نگفته‌هایم جاری کنم/ نه این‌که ذهنت را با شبیه سازی بدل «خط‌خطی کودکانه»/ هنوز مانده است که مرا به اندازة خودم بشناسی/ کسی که برای تو هر شب ستاره می‌چیند/ برای تو آخر پائیز را بدون جوجه زمستان می‌کند/ برای تو خوش می‌شود آخر شاهنامه را/ و.../ برای تو مثل یک مرد به انتظار می‌نشیند...