چادرهای برپایی امنیت

پیرمرد مدتی بود که به دلیل بیماری‌اش شیمی‌درمانی می‌شد ولی حالا که زندگی‌اش را در زلزله از دست داده بود، قادر به معالجه نبود. آرام و صبور در بستر بیماری لحظه لحظه زندگی را در رنج سپری می‌کرد. وقتی دستور ادامه معالجه او به مسئولان داده شد، لبخند بر لب اطرافیان بیمار نشست و مقدمات اعزام بیمار به شهر فراهم شد.

عیادت دیگری هم صورت گرفت؛ آن هم زیر چادری با خانواده‌ای داغدار و آسیب‌دیده. خانم ضیاءپور همسر مردی است که در روز حادثه زیر آوار جان باخته است. یک فرزند خود را هم از دست داده و مادرش هم در همان خانه در کنار خواهرش از دنیا رفته است. زنی که چهار عضو خانواده‌اش قربانی حادثه شده‌اند. او خودش نیز زخم دیده است و پایش را گچ گرفته‌اند.

او می‌گوید: مشغول آشپزی بودم، افطاری را آماده می‌کردم که زلزله شد و اول قابلمه غذا روی پایم افتاد و پایم را سوزاند بعد هم خودم زیر آوار ماندم... مادر باید به بیمارستان اعزام شود. پایش عفونت کرده است.

در چند ده متری این چادر که غباری از غم و اندوه بر جای جای آن نشسته است، خانه‌های ویران به چشم می‌آید و کمی آن طرف‌تر مزار جان‌باختگان حادثه، خودنمایی می‌کند.

مردم روستا بامرام و بامحبت هستند. نزدیکی‌های ظهر، پیرمردی با دست‌های پینه‌بسته و زبان شیرین آذری، سد راه ما می‌شود و شروع می‌کند به سخن گفتن. کسی حرف‌هایش را ترجمه می‌کند و می‌گوید پیرمرد یک تقاضا دارد و آن هم اجابت دعوت اوست. پیرمرد می‌گوید: دوست دارم ناهار میهمان من باشید...صدای حیوانات و دام‌ها در دامنه کوه روستا می‌پیچد، لحظه‌هایی بعد پس‌لرزه‌ای برای چندمین بار زمین را می‌لرزاند و همه به تماشای ویرانه‌ها می‌‌ایستند.

از کنار هر روستایی که عبور می‌کنم، نگاهم به بچه‌های نیروی انتظامی می‌افتد که برای تضمین امنیت و حفاظت از جان و مال مردم، چادری برپا کرده‌اند. تدبیر نیروی انتظامی در این حادثه پررنگ‌تر از هر زمان دیگری است.

به هر روستایی که سفر می‌کنی و در کنار مردم مهربان آن قرار می‌گیری، دیگر احساس غربت و تنهایی نمی‌کنی، همین که بدانند برای خدمت آمده‌ای، در حلقه محبت اهالی قرار می‌گیری و کوچک و بزرگ دست ادب به سینه می‌گذارند و از کنار هر چادری که عبور می‌کنی، تو را برای صرف یک استکان چای دعوت می‌کنند.

محمد خامه‌یار / جام‌جم