با مشورت آشتی کنیم

 با توجه به این‌که شبکه آموزش برنامه مشاور را تولید و پخش می‌کند، رویکردی آموزشی دارد و مخاطبان می‌توانند به صورت زنده و از طریق ارتباط تلفنی و پیامک مشکلاتشان را با کارشناس مربوط در میان بگذارند. این برنامه 40 دقیقه‌ای به صورت استودیویی و زنده، ضبط و پخش می‌شود. مجریان مشاوره، به تفکیک برای آقایان دکتر نظری و برای خانم‌ها راحله امینیان هستند. البته در بعضی برنامه‌ها، مجری همان کارشناس است که این مساله محاسن و معایبی دارد. مجری بخش مشاور کودکان دکتر فریبا عربگل است که اجرای قابل‌قبولی دارد. او از چهره‌ای کاریزماتیک برخوردار است که مخاطب را با خود همراه می‌کند و به او احساس اعتماد و اطمینان خاطر می‌دهد. اما از نظر تخصص داشتن در اجرا وی به دلیل تسلط نداشتن بر مهارت‌هایی همچون بداهه‌پردازی و شناخت ژست، در بعضی موارد توانایی اداره برنامه زنده را ندارد و شاید حضور یک مجری مسلط در کنار او می‌توانست علاوه بر ایجاد تعاملی دو نفره، از بار مسئولیت کارشناس بکاهد و به او مجال بدهد بدون دغدغه در حوزه تخصصی خود ایفای نقش کند. در بخش‌های کارشناسی این برنامه، کارشناسانی که بعضا مولف و صاحب کتاب هم هستند، کتاب‌های خود را به مخاطبان معرفی می‌کنند. این کار ایرادی ندارد، اما بهتر بود در کنار کتب خود، کتاب‌های دیگری هم معرفی کنند تا به نظر نرسد که فقط مبلغ کتاب‌های خود هستند.

برنامه مشاور قصد دارد مشاوره را ـ که گاهی به دلیل هزینه‌های بالا یا دغدغه‌های زیاد خانواده‌ها و نداشتن فرصت لازم برای مراجعه به مراکز مشاوره از برنامه زندگی آنها حذف شده است ـ با خانواده‌های ایرانی آشتی دهد و به صورت یک بسته آموزشی به آنها عرضه کند که البته موفق هم بوده و مخاطبان خود را یافته است. اما این برنامه همان‌طور که ذکر شد صرفا به یک بسته آموزشی تبدیل شده و جذابیت بصری ندارد. اگرچه مخاطب به دلیل احساس نیاز به تماشای آن می‌نشیند، اما سازندگانش باید در نظر داشته باشند یک برنامه تلویزیونی، مدیوم تلویزیونی را می‌طلبد. این برنامه با همین فرمت ارائه شده می‌تواند یک برنامه بسیار خوب رادیویی باشد، اما برای تلویزیونی شدن به المان‌های جذاب بصری از جمله دکور، تکنیک‌های تصویربرداری، تدوین و... نیازمند است. دکور برنامه مشاور از یک زمینه سفید با نقاشی از گل‌های مختلف با رنگ‌هایی گرم که در دیوار انتهایی نصب شده، تشکیل شده است. فرش قرمزی کف زمین پهن است که میز و صندلی نه چندان مناسبی روی آن جای گرفته است. به نظر می‌رسد اگر به جای استفاده از نقاشی گل که کارکردی نمادین دارد، از تصاویر کودک، خانواده و حتی تصاویری متناسب با بحث کارشناسی مربوط در پس‌زمینه استفاده می‌شد، در فضای این برنامه که یک برنامه آموزشی براساس مستندات موجود و مشکلات جهان واقع است و هیچ‌گونه جنبه استعاری ندارد، خوش‌تر می‌نشست. نماهایی که دوربین می‌گیرد شامل قاب‌های ثابتی از کارشناس و مجری است که گاه با زوم و زوم بک و گاه با پَن کردن سعی می‌کند تنوع بصری ایجاد کند، اما این تمهیدات با توجه به متراژ پایین لوکیشن، نتوانسته به بار بصری برنامه کمک زیادی بکند. اواسط برنامه تیزری پخش می‌شود از انسان‌های متعالی و سرشار از آرامش که بیانگر هدف این برنامه است. این تیزر اگرچه مناسب است اما با توجه به مدت زمان برنامه کافی نیست. برای پر کردن جای خالی جذابیت بصری در برنامه مشاور، هم می‌توان از گزارش‌ها، تیزرها، تصاویر آرشیوی متفاوت و... استفاده کرد و هم با آوردن چهره‌های متفاوت جلوی دوربین و به بحث گذاشتن موضوع کارشناسی برنامه و ایجاد دیالکتیک و چالش میان آنها بهره گرفت.

مریم رها