خداحافظ عمو، عمه و دایی

درد بچه‌های یکی‌یکدانه اغلب از این جنس است، ولی شاید کسانی هم پیدا شوند که از تنهایی و نداشتن برادر و خواهر شکایت ندارند و برعکس از این فرصت برای پیشرفت بیشتر استفاده می‌کنند. با وجود این بیشتر روان‌شناسان نگران تک فرزند‌ها هستند، همان‌هایی که خودشان طعم خواهر و برادر و نسل بعدی آنها لذت داشتن عمو، عمه، خاله و دایی را نمی‌چشد.

روان‌شناسانی که این طرز تفکر را دارند می‌گویند، تک‌فرزند‌ها در طول زندگی همیشه تنها هستند و چون تنها نقطه اتکایشان، پدر و مادر است وقتی آنها را از دست بدهند چون همراه و همدل دیگری ندارند، دچار مشکلات روانی می‌شوند. به گفته اینها، تنها فرزندان خانواده چون همیشه در محور توجه قرار دارند، گرفتار خودخواهی و تمامیت‌‌خواهی نیز می‌شوند، چون زندگی به آنها آموخته که همه چیز در سریع‌ترین زمان باید تنها در اختیار آنها قرار بگیرد.

البته تک فرزندها که محصول ازدواج دیرهنگام​ و مشغله‌های کاری و گرفتاری‌های اقتصادی زوج‌ها هستند، همیشه هم آدم‌های ناموفق و مشکل‌داری نیستند، چون کارشناسان خبره تربیتی​ای هستند که معتقدند برخلاف تصور همگانی که تک فرزندی را سبب کاهش کیفیت رشد و تربیت کودک می‌دانند با به کارگیری شیوه‌های درست تربیتی می‌توان از آسیب‌های احتمالی و جبران کمبودهای ناشی از نبود فرزندی دیگر در محیط خانه پیشگیری کرد. جان کلام ​این است، اگر اساس دیدگاه پدر و مادر این باشد که تک فرزندی هرگز به معنی گوشه‌گیری و محدودبودن روابط اجتماعی نیست، آن وقت نتیجه این می‌شود که تک فرزندها نیز آدم‌هایی موفق و با اعتماد به نفس که خودشیفته و خیالپرداز نیستند بار خواهند آمد.