نیمه خالی لیوان را با هم پر کنیم

می‌گوییم: ما آدم خوب‌های ایرانی حوصله با هم کارکردن را نداریم. معتقدیم که همه ما دلمان می‌خواهد رئیس بازی در بیاوریم. می‌گوییم: در همین بازی‌های المپیک ببینید، هیچ رشته گروهی از ما جماعت ایرانی در المپیک نیست.

عادتمان شده است که روز به روز و ماه به ماه و سال‌به‌سال به چشم‌های هم نگاه کنیم و به روی هم بیاوریم که انگار بد شده‌ایم.

این حرف زدن‌ها یعنی که می‌دانیم چه حالی داریم. اما بدتر از همه این بد شدن‌ها که انگار به باور آن رسیده‌ایم، همین است که کاری به خو‌ب‌تر شدنمان نداریم. سال‌هاست می‌گوییم و باور داریم که ما جماعت ایرانی در با هم بودن و کار گروهی منسجم ضعیفیم، اما باز هم کمتر برای ضعیف‌کردن و کشتن این باور کار و تلاش می‌کنیم.

بیایید اتفاق‌های به ظاهر کوچک در زمان‌های با‌هم‌بودن را بزرگ کنیم. بیایید فکر کنیم به این که ما می‌توانیم عادت‌های نادرست را تغییر دهیم. بیایید فکر کنیم به این که هنوز دلمان به رویدادهای بزرگی خوش است که ما را در شب‌هایی خاص و روزهایی خاص کنار هم جمع می‌کند. مثلا به این فکر کنیم که در شب‌های قدر به یاد هم می‌افتیم و برای سلامت هم دعا می‌کنیم.

در شب‌های قدر به مسجد‌ها و حسینیه‌ها و تکایا می‌رویم و در کنار هم به یاد خدا و به یاد هم می‌افتیم. به این فکر کنیم که می‌شود و می‌توانیم و باید با هم بودن و با هم کار کردنمان را بیشتر کنیم. با هم بودن یعنی از خود گذشتن. با هم بودن یعنی رئیس‌بازی در نیاوردن. یعنی نه در شب‌ها و روزهای خاص که در تمام شب‌ها و روزها باید به یاد هم بود.

ما آدم‌های ایرانی باید یاد بگیریم و باور کنیم که جماعتمان و با هم بودنمان هم خوب است. مثل شب‌های قدر. مثل روزهایی که برای ورزشکارانمان دعا می‌کنیم. باید یاد بگیریم و باور کنیم که بعضی رفتارها را می‌توان و باید یاد گرفت. باید حوصله به خرج داد و آموخت که کار گروهی و نتیجه و موفقیت گروهی تلاش و کوشش می‌خواهد و آن وقت است که طعم موفقیت‌های گروهی طعم دیگری دارد.

ما تجربه‌های نابی هم از این با هم بودن‌ها و کار‌های گروهی داریم. ما مزه موفقیت در کارهای گروهی هنوز زیر زبانمان هست. مثال ورزشی‌اش می‌شود: روزی که از استرالیا به جام جهانی رفتیم و همگی با هم کیف کردیم.

صولت فروتن / جام‌جم