مریم خباز / گروه جامعه

جنگ تن به تن با باغ‌ها

تهران دارد از زیادی ساختمان‌ها خفه می‌شود، اما ولع برای ساختمان‌سازی هنوز نخوابیده، ما پایتخت‌نشینی هستیم که شهرمان خاکستری است، از بالای آسمان هم به ساکنان کندوهای گلی می‌مانیم که در کلونی‌های چند نفره کنار هم جمع شده‌ایم.
کد خبر: ۴۹۴۴۲۹

شهرمان از بالای آسمان نازیباست، چون زمین‌های تهران هم قیمت گنج است و فکر می‌کنیم اگر در وجب به وجب آن به جای درخت، ساختمان سبز کنیم، بهتر است. دسته گلی است که خودمان به آب داده‌ایم، آن وقت که مسئولان مجوز ساخت دادند و ما هم به پول فکر کردیم و لودرها را به جان باغ‌ها انداختیم و شدیم شهری درخت خوار که حالا هم آنقدر بد عادت شده‌ایم که نمی‌توانیم از همان اندک باغ باقیمانده در چهار گوشه شهر چشمپوشی کنیم.

حالا نقشه‌های هوایی تهران مایه خجالت است. تا شش، هفت سال پیش نقشه‌ها نشان می‌داد که در ارتفاعات شمالی تهران، همان البرز جنوبی، هنوز باغ‌های کهنسال وجود دارد و باغ شهری که شهرداری سعی دارد نسخه‌های مصنوعی‌اش را بسازد، در کوچه پسکوچه‌های شمیران نفس می‌کشد.

در منطقه ازگل، هنوز چند باغ باقی مانده، هرچند نقشه‌های هوایی نشان می‌دهد باغی که تا دو سال پیش هنوز پابرجا بود حالا کاملا از درخت خالی شده و شبیه آن دو باغ 2000 و 3000متری در خیابان گلستان شده که قطع درختانش، آن را به زمینی عریان تبدیل کرده است.

صاحبان این باغ‌ها برای این‌که از شر درخت‌ها خلاص شوند و بتوانند در آنها برج بسازند، یا درختان کهنسال را با اره برقی می‌برند یا آنها را از بی‌آبی می‌کشند یا پایشان اسید می‌ریزند تا زودتر خشک شوند و آن وقت بهانه برای قطع کردنشان داشته باشند؛ همه این اتفاق‌ها هم در شرایطی می‌افتد که شهرداری مثل کسی که همیشه بعد از همه از موضوعی مطلع می‌شود، وقتی باغ از درخت پاکسازی شد، سر می‌رسد. در پرونده باغ‌های پایتخت، چشم‌های ناظران بسته است چون اگر غیر از این بود حالا در غرب تهران در منطقه شهران مردم دلواپس درخت‌هایی که قرار است قربانی مجتمع‌سازی شوند، نبودند. باغ شهران با 2700 درخت، مالک خصوصی دارد یعنی مثل بیشتر باغ‌های تهران فقط می‌شود با جلب موافقت صاحبش آن را حفظ کرد. برخی از مالکان این باغ‌ها نیز پول اولویت اولشان است و اگر لازم ببینند از روی لاشه درخت‌ها رد می‌شوند تا به پول برسند.

در تهران البته پول زیاد خرج می‌شود، اما وقتی پای حفظ طبیعت در میان است همه از کمبود بودجه حرف می‌زنند، چون کمتر کسی در اداره این شهر معتقد به حفظ سبزی و یادگارهای طبیعی است. در تهران، ساختمان‌ها مثل قداره‌بندهای قدیم که راه را بر مردم می‌بستند، نفس شهر را بند آورده‌اند و این نفس بیشتر تنگ خواهد شد، چون عده‌ای جنگ تن به تن با درخت‌ها و باغ‌ها را انتخاب کرده‌اند.

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها