لیلا، مشق مادری می‌کند

زندگی که به مرحله جدی خود می‌رسد برخی از زنان خودشان تصمیم می‌گیرند که مادر شدن را تجربه نکنند و برخی هم هرچند مشتاقند مادر شوند، اما خدا به آنها فرزند نمی‌دهد. این اتفاق برای زن جوان سریال «خداحافظ بچه» هم رخ داده است. لیلا(مهراوه شریفی‌نیا) با همه وجود دوست دارد نوزادی را در آغوش بگیرد و طعم شیرین مادری را بچشد، اما تقدیر چنین است که او این طعم را نچشد. اما او نمی‌تواند از حس غریزی خود چشم‌پوشی کند. او با تمام وجود می‌خواهد برای بچه‌ای مادری کند. وقتی پزشکان به لیلا و همسرش ـ‌ مرتضی ـ می‌گویند دیگر هیچ‌وقت نمی‌توانند بچه‌دار شوند، لیلا متوجه عمق فاجعه می‌شود و واکنش‌های مختلفی از خود نشان می‌دهد. او مدام می‌گوید: «من بچه می‌خوام!»

آنهایی که همه قسمت‌های این سریال را تا اینجای کار دیده‌اند، حتما متوجه شده‌اند که تاکید روی این خواسته و تجربه راه‌های مختلف برای بچه‌دار شدن، یک برون‌ریزی روانی در قبال نقصی است که لیلا در خود احساس می‌کند. او وقتی می‌فهمد دیگر نمی‌تواند بچه‌دار شود، برای مادر شدن بیشتر تلاش می‌کند. او نمی‌تواند نقص خود را بپذیرد، برای همین هم هست که غیرمنطقی می‌شود و برای بچه‌دار شدن دست به هر کاری حتی خلاف می‌زند و شوهر خود را که از حرفه دزدی توبه کرده است، وادار می‌کند که دوباره دست به کار شود و سرقت را آغاز کند!

لیلا می‌خواهد حس مادر شدن را تجربه کند. مهم نیست که او خودش بچه‌دار نمی‌شود؛ برای او مادری کردن اهمیت دارد. او می‌خواهد دوباره مانند دوران کودکی‌اش که با عروسک‌های خود مشق مادری می‌کرد، حس مادری را در بزرگسالی به شکل واقعی تجربه کند.

«خداحافظ بچه» یک سریال نمایشی است. شاید برخی از صحنه‌های این سریال غیرواقعی جلوه کند. شاید برخی از واکنش‌های لیلا غیرقابل باور باشد. اما همه ما می‌دانیم که «خداحافظ بچه» یک قصه تصویری است که بنا به ذات درام که کشمکش و هیجان است نوشته شده است. اما با دیدن خداحافظ بچه همه ما به این نکته می‌رسیم که بهتر است به جای نق زدن در گله‌مندی از شرایط، گاهی به اطرافمان نگاه کنیم، داشته‌هایمان را ببینیم و برای آنچه خداوند بی‌منت و براحتی در اختیار ما گذاشته است، شاکر باشیم. بهتر است قدر داشته‌هایمان را که مهم‌ترین آنها فرزندانمان هستند، بدانیم و بیشتر و بهتر از آنان مراقبت کنیم. لیلا فرزند ندارد، ‌به همین دلیل قدر آنها را می‌داند. ما هم فرزندانمان را امانتی از طرف خدا بدانیم که با اهدای آنها به ما، رحمت خود را بر ما تمام کرده است.