افسوس المپیکی دیوید بکهام

بکهام که چهار سال است به تیم ملی انگلیس هم دعوت نمی‌شود و به بالاترین مدارج در علم ورزش رسیده با اشتهای 20 ساله‌هایی که در شروع راه کسب افتخارات قرار دارند، می‌گوید: المپیک‌ها را از دوران کودکی‌ام دوست ‌داشته‌ام و همیشه تصاویر آن را از تلویزیون می‌دیدم و از خودم می‌پرسیدم آیا احتمال دارد روزی در این مسابقات شرکت کنم؟ بعدا که کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) مسابقات فوتبال این رقابت‌ها را ویژه تیم‌های زیر 23 سال کرد و راه‌ها به روی امثال من مسدودتر شد و از طرف دیگر وقت بسیار اندک من به سبب حضورم در مسابقات باشگاهی مرا از رویاهای المپیکی‌ام دورتر می‌ساخت تا این که تصور کردم با میزبانی رقابت‌های امسال در کشورم و تشکیل یک تیم واحد و منتخب برای کشور بریتانیا و رویکرد اولیه پی‌یرس به من، بختم سرانجام باز شده است. اما چنین نبود و مجبورم باز بازی‌ها را فقط از تلویزیون ببینم.

بکهام می‌افزاید: برای من المپیک فقط به نوار طلاهای پرشمار و درخشان هموطنانم در رشته دوچرخه‌سواری در پکن 2008 و حتی قهرمانی پرشکوه لینفورد کریستی در«دو»ی 100 متر المپیک 1992 بارسلونا منحصر نمی‌شود و من اوج شکوه ورزشی و چیزی بسیار فراتر از زرق و برق فوتبال حرفه‌ای را در المپیک‌ها یافته‌ام و فکر می‌کنم المپیک‌ها میدانی استثنایی و تجربه شرکت در آن امری نادر است و متاسفم که در زندگی مرا هرگز در بر نگرفت. به واقع هیچ چیزی در زندگی یک ورزشکار کامل نیست و همیشه جایی برای افسوس وجود دارد و برای من نیز همین‌طور.