بهاره خودخواه نیست‌‌

درست است که تحصیلاتم را در رشته مهندسی کامپیوتر گذرانده‌ام، اما علاقه درونی‌ام به سمت بازیگری و هنر گرایش داشت. تا این‌که از سوی آقای کیانوش عیاری برای بازی در سریال «هزاران چشم» دعوت شدم. در این سریال در اپیزود (قسمت) همسایه‌ها نقش دختر خانواده را بازی کردم.

من از دوران کودکی عاشق ورزش بودم. این علاقه را تا امروز نیز حفظ کرده‌ام. تقریبا در تمام ورزش‌های گروهی به صورت حرفه‌ای فعالیت دارم. جزو تیم فوتبال و والیبال هنرمندان هم هستم.

هر کسی نسبت به شرایط و موقعیتی که در آن قرار دارد یک نوع واکنش نشان می‌دهد و نباید به خاطر یک اشتباه آن‌هم در شرایط بحرانی کسی را مقصر بدانیم. بهاره هم در این سریال نه به خاطر بدذاتی خود بلکه به‌خاطر ندانستن و تجربه نداشتن گاهی اوقات رفتارهای نادرستی انجام می‌دهد.

به نظر من خودخواه نیست. او شخصیتی خاکستری دارد. شاید در برخی موارد از خودش رفتارهایی نشان می‌دهد که به نوعی این باور را در مخاطب ایجاد می‌کند که او خودخواه است اما به نظر من این رفتارها به این‌خاطر است که او خودش را با دیگران و همسن و سال‌های خودش مقایسه می‌کند. فشارهای جامعه و چشم و همچشمی‌های او و آرزوی داشتن رفاه کامل گاهی او را به سمت خودخواهی سوق می‌دهد.

چرا مسلما او یکی از مقصران است. اما مقصر اصلی خود پدر است. او بدون این‌که به فرزندانش بفهماند که از پس مخارج زیاد خانواده بر نمی‌آید به آنها قول و وعده واهی می‌دهد و توقع آنها را بالا می‌برد. مثلا قضیه خرید پراید برای بهاره. پدر خودش در بهاره این توقع را به وجود آورد که می‌تواند ماشین داشته باشد. البته در طول داستان برخی مسائل حاشیه‌ای اتفاق می‌افتد که مخاطب غافلگیر می‌شود و مسیر داستان بکلی عوض می‌شود.اتفاقاتی که نیما، پدر و بهاره به این نتیجه می‌رسند که راه را اشتباهی رفتند.

تجربه بازیگری مقابل رضا کیانیان برای من بسیار جالب و آموزنده بود. من به این تجربه می‌بالم و اعتراف می‌کنم هر نمایی که کیانیان بازی می‌کرد برای من کارگاه درس بود. خود ایشان هم رفتاری بسیار متواضع و دوست داشتنی داشت. او حتی در بسیاری مواقع ما را راهنمایی می‌کرد و باید بگویم درست مثل یک خانواده بودیم. جالب است بگویم ما حتی پشت دوربین هم حس یک خانواده را داشتیم و من بهاره بودم و آقای کیانیان پدر بود.