تازه‌دامادی که قاتل شد

چه مدتی است در زندان هستی؟

2 سال است.

نمی‌خواستم این‌کار را بکنم. قصد دفاع از خود را داشتم. البته یک ضربه بیشتر نزدم و فکر نمی‌کردم ضربه کشنده‌
باشد.

بله او فامیل ما بود. با هم سلام‌وعلیک داشتیم و گاهی همدیگر را می‌دیدیم. مدتی بود که من با خواهر او اختلاف پیدا کرده‌بودم و سجاد و برادرانش هم با من بد شده‌ بودند.

من نمی‌خواستم با آنها درگیر شوم، برای انجام کاری به مغازه‌ام رفته ‌بودم که سجاد و برادرانش به من حمله کردند. آنها نزدیک مغازه‌ام کمین کرده ‌بودند.

خواهر سجاد همسر یکی از اقوام من بود. او و شوهرش نزدیک مغازه من مغازه‌ای زده ‌بودند و به من می‌گفتند باید مغازه‌ات را تعطیل کنی چون کاسبی ما خوب نیست. به همین خاطر هم با من لج کرده ‌بود و حتی یک‌بار تصمیم گرفت که نابودم کند.

یک روز قبل از این حادثه، او مغازه‌ام را آتش زد و می‌خواست همه اجناس مغازه را از بین ببرد و به من لطمه بزند تا ورشکست شوم یا مجبور شوم از محل بروم. من هم با آن زن درگیر شدم و سیلی محکمی به او زدم.

خودش به من گفت این‌کار را کرده تا مجبور شوم از آنجا بروم.

صبح به مغازه رفتم و دیدم اجناس مغازه‌ام در حال سوختن است. چون همه اجناسم قابل احتراق بود، بلافاصله به آتش‌نشانی خبر دادم. ماموران، آتش‌ را مهار کردند و بعد به من گفتند آتش‌سوزی عمدی بوده ‌است. چون رقابت شدیدی بین من و فامیلمان بود، متوجه شدم که او چنین کاری کرده اما باز چیزی نگفتم تا این‌که زن جوان خودش به مغازه آمد و گفت مغازه‌ام را آتش زده تا حساب کار دستم بیاید و مجبور شوم از آنجا بروم. من و آن زن باهم جروبحث کردیم و او به من فحاشی کرد و من هم سیلی محکمی به گوشش زدم. از مغازه بیرون رفت اما گفت که تلافی خواهد کرد.

نمی‌خواستم بروم. آن روز حتی مغازه را زودتر از همیشه تعطیل کردم و به خانه رفتم. شب هم مهمان داشتیم اما چند مشتری تماس گرفتند و گفتند برای کالایی که از من خریده‌اند، فاکتور می‌خواهند و حتما هم باید همان موقع فاکتور را بگیرند. مجبور شدم دوباره به مغازه برگردم.

اتفاقا 2 دایی همسرم هم در خانه ما بودند. از آنها خواستم همراهم بیایند تا اگر درگیری ایجاد شد، کمکم کنند.

2 نفر همراهم بودند، اما نه به خاطر این‌که به من کمک کنند. گفتم بهتراست همراه من باشند تا جلوی درگیری را بگیرند. مشتری از من فاکتور خواسته بود و نمی‌توانستم به مغازه برنگردم.

سال‌ها بود که در آن محل کار می‌کردم و مشتریان زیادی داشتم. آنها تازه در آن محل مغازه گرفته ‌بودند و چون نمی‌توانستند به اندازه من فروش داشته‌ باشند، ناراحت بودند. حتی سعی نمی‌کردند ارزان‌تر بفروشند تا مشتریان بیشتری برایشان بیاید.

به من می‌گفتند تو باید بروی جای دیگری مغازه بگیری. اما من به پولی که از آنجا درمی‌آوردم، احتیاج داشتم و نمی‌خواستم با مشکل مالی روبه‌رو شوم.

وقتی مشتری‌ها با من تماس گرفتند و فاکتور خواستند، همراه دایی‌های همسرم به مغازه رفتم، هنوز در مغازه را باز نکرده ‌بودم که زن جوان با برادرانش و شوهرش به سمت من حمله کردند و مرا کتک زدند. دایی‌های همسرم به کمکم آمدند اما آنها تعدادشان زیاد بود و ما را می‌زدند. آنقدر زدند که زخمی شدم و روی زمین افتادم.

دوباره بلند شدم. سجاد به سمتم آمد تا دوباره مرا بزند. برای این‌که کتک نخورم، چاقو را جلویم گرفتم تا سجاد نزدیکم نشود.او حمله کرد و من هم یک ضربه زدم تا دیگر به طرفم حمله نکند.

دقیقا نمی‌دانم، فکر می‌کنم به شکمش برخورد کرد. اما قسم می‌خورم قصد قتل نداشتم.

دقیقا یادم نیست اما ماموران همزمان رسیده‌ بودند. ظاهرا شاهدان ماجرا با پلیس تماس گرفته و اطلاع داده بودند.

بله. همان موقع ماموران بازداشتم کردند. البته همه کسانی را که در این درگیری حضور داشتند، هم بازداشت کردند.بعد دیگران علیه من شهادت دادند و اتهام قتل به گردن من افتاد. البته من این اتهام را قبول کردم چون ضارب،
من هستم.

بله می‌دانم و از کاری که کردم هم خیلی پشیمانم. من برای به قتل رساندن سجاد ‌به او ضربه نزدم؛ ضربه را زدم که جانم را نجات دهم. با این حال می‌دانم حکم قصاص در انتظارم است و اتهام را قبول دارم. اولیای‌دم درخواست قصاص کرده‌اند. آنها حق دارند فرزندشان به قتل رسیده ‌است. من باید خودم را کنترل می‌کردم یا این‌که زمان آتش‌سوزی مغازه‌ام شکایتی مطرح می‌کردم و از راه قانونی، آن را پیگیری می‌کردم. نه این‌که خودم اقدام کنم و با آنها درگیر شوم.

بله، اما هنوز موفق نشده‌اند؛ با این‌که ما نسبت دوری با هم داریم، اما هنوز رضایت نگرفته‌ایم.

وقتی این اتفاق افتاد، تازه یک ماه بود ازدواج کرده ‌بودم. همسرم زن بسیار مهربانی بود و کنارش احساس خوشبختی می‌کردم اما این حس یک‌ماه بیشتر دوام نیاورد و حالا هم تنها شده ‌است. کاری که کردم اشتباه بود.

زندگی‌ام از هم پاشید و علاوه بر این‌که حالا هم خودم باید تاوان بدهم و هم دیگران تاوان کار مرا بدهند. زنم و خانواده‌ام نابود شدند. آنها 2 سال است که خیلی بدبختی می‌کشند و شب و روز ندارند.

آنها سرسختانه برخواسته‌شان پافشاری می‌کنند و تلاش‌های ما فعلا نتیجه نداده‌ است. با این حال خانواده‌ام تلاش می‌کنند و سعی دارند رضایت بگیرند. ناامید نیستم به خدا توکل کرده‌ام و هرچه مقدر ‌باشد، همان برایم رقم
می‌خورد.

از آنها درخواست دارم مرا ببخشند و از خون فرزندشان بگذرند. آنها خیلی ناراحت هستند و من درک می‌کنم چه غم سنگینی را تحمل می‌کنند. اما درخواست دارم گذشت کنند.

به خانواده‌ام رحم کنند. من تاوان پس می‌دهم و زندان خیلی عذاب بزرگی برایم است. همه چیزم را از دست داده‌ام و دیگر چیزی برایم نمانده. به من این فرصت را بدهند که دوباره به زندگی برگردم تا بتوانم جبران کنم.

مرجان لقایی