پُستخانه

مجید خزائی از نوشهر: تاریک بود، همه جا تاریک بود، گاه و بیگاه یه نور کوچیکی سوسو می‌زد ولی نه اون‌قد که جلوم رو ببینم. در کمال حیرت نور زیادی وارد چشام شد، اونم نه برای چند لحظه، شاید یه ساعت یا شایدم بیشتر. این وسط صداهای گُنگی هم می‌شنیدم... از چیزی شبیه خوردن تخمه بگیر تا موزیک و...! بالاخره همه جا روشن شد، روشنِ روشن. وقتی از اون‌جا خارج شدم به این نتیجه مهم رسیدم که اون‌جا سینما بوده، آره سینما! نمی‌دونم مشکل از فیلم بود یا...!

مهسا امیری از تنکابن: توی این دنیای جورواجور هر لحظه به یاد هم بودن تصویر قشنگی برای ذهنِ آدمهاست. آدمهایی که شب و روز دیده‌ها و شنیده‌هایشان را به دست خاطره‌ها می‌سپارند و همچنان از جادة زمان می‌گذرند تا فاصله‌ها را کوتاهتر کنند. کاش «جاده» پر بود از تصادف آدم​ها؛ تصادفی زیبا برای بودن کنار هم. تا اگر روزی، جایی از کسی دلمان شکست، این تصادف بهانه‌ای باشد برای از نو دوست داشتن. جبران بدی​ها و ماندگاری یک تصویر زیبا در ذهن.

رضا: چگونه می‌توان مطالعه مناسب بدون فراموشی داشت و مطالب معتبر را چگونه می‌توان تشخیص داد؟

پیمان مجیدی: در جواب پی‌نوشتت خواستم بگم ما هوای زنبیلت رو داشتیم اما از بس دیر اومدی تموم شد ما هم مجبوری رفتیم. حالا هم این‌قدر خاطرت عزیزه که بدون نشونی هم بیای، زنبیل رو تحویلت می‌دیم. در آخر هم پاسخگو جان، با ما مهربون باش. ما دوصت داریم (با ص صابون، تا همه تو کَف‌ش بمونن!)

بدون نام: من خیلی نوشته دارم و یه ایده جالب. اگر همه‌شون رو جمع کنم می‌تونم کتاب چاپ کنم؟ می‌تونم واسه‌ت بفرستم نظر بدی؟ جدی می‌گم. جوگیر هم نشده‌م.