می‌خواهم زنده بمانم

من به این قتل اعتراف کردم، اما قسم می‌خورم که کار من نبود.

من خبر ندارم، اما کار من نبود. اصلا من آن جوان را نمی‌شناختم. شاید کس دیگری او را کشته، اما چون من اعتراف کردم محکومم می‌کنند.

من چه می‌دانم چه کسی این کار را کرده‌ است.

چون می‌خواستم از خانواده‌ام انتقام بگیرم. می‌خواستم آبرویشان را ببرم.

آنها مرا از خانه بیرون کرده ‌بودند و من تنها شده‌ بودم. آواره خیابان‌ها بودم.

چون معتاد بودم پدر و مادرم حاضر نبودند دیگر من را به خانه راه بدهند، این کارشان اذیتم می‌کرد. وقتی مرا از خانه بیرون کردند اعتیادم شدیدتر شد.

من مهندس هستم و در فرودگاه کار می‌کردم. شغل خوبی داشتم و درآمدم هم بد نبود. چند باری با دوستانم مجردی بیرون رفتم و آنها پیشنهاد کردند شیشه بکشم و تجربه کنم. اول با تجربه‌کردن شروع شد و بعد دیگر نتوانستم ترک کنم.

بله، درست است که من درآمد خوبی داشتم، اما کم‌کم آنقدر در اعتیاد غرق شدم که اخراجم کردند. روزها سرکار می‌خوابیدم و تمرکز لازم برای این‌که کارم را انجام دهم نداشتم و چون شغل حساسی داشتم به همین دلیل اخراجم کردند.

اخراج شدنم همزمان بود با تشدید اعتیادم. دیگر همه فهمیده بودند چه مشکلی دارم و پدر و مادرم هم می‌گفتند چنین فرزندی را نمی‌خواهند و مرا از خانه بیرون کردند. آنها وقتی با من این کار را کردند که کاملا تنها بودم و نیاز به حمایت داشتم.

خیلی بدبختی کشیدم، از یک مهندس باآبرو به یک فرد معتاد و بی‌کس و کار تبدیل شده‌ بودم و در خیابان‌ها زندگی می‌کردم. از همه کسانی که می‌شناختم پول قرض کردم و مدت کوتاهی توانستم زندگی‌ام را اداره کنم، اما بعد از مدتی دیگر کسی به من پول قرض نمی‌داد.

دزدی می‌کردم. کفش می‌دزدیدم و با فروش کفش‌ها مواد و غذا می‌خریدم.

من در این سال‌ها حدود 50 بار بازداشت شدم و هربار چون یک یا دو جفت کفش دزدیده‌ بودم آزادم کردند.

اصلا او را نمی‌شناسم و حتی نمی‌دانم واقعا همان کسی است که با او درگیر شدم یا نه. من این قتل را قبول ندارم.

اعتراف کردم، چون می‌خواستم از خانواده‌ام انتقام بگیرم.

نه، این حرف را قبول ندارم. در همان مکان این اتفاق نیفتاده ‌بود. من مرتکب قتل نشدم.

یک سال قبل از این که به اتهام قتل بازداشت شوم به جرم سرقت کفش بازداشت شدم. چون پدر و مادرم حاضر نشدند به من کمک کنند من هم اعتراف کردم که در ساختمانی نیمه‌کاره با مردی درگیر شدم. بازپرس ماموران را به آنجا فرستاد، اما مدارکی که نشان دهد کسی آنجا کشته شده‌ است به دست نیامد و من را آزاد کردند.

بله، اعتراف کردم، چون بشدت ناراحت بودم و می‌خواستم بمیرم. خانواده‌ام من را تنها گذاشته‌ بودند.

برای این‌که من واقعا مرتکب قتل نشدم. شخصی که با او درگیر شدم در طبقه اول بود و من یک ضربه به او زدم، در حالی که جسد در طبقه دوم پیدا شده و فقط هم یک ضربه نبوده ‌است. خب شاید کس دیگری او را کشته و اصلا مقتول آن کسی که من می‌گویم نبوده‌ است.

نه، اعتیادم را در زندان ترک کردم. خانواده‌ام دوباره به سراغم آمدند. آنها به من کمک و حمایتم کردند و حالا می‌خواهم زنده بمانم.

دفاعیاتم را در دادگاه مطرح کردم و می‌دانستم که دادستان درخواست قصاص کرده ‌است، اما من واقعا این کار را نکردم و تلاشم را هم می‌کنم که بی‌گناهی‌ام را ثابت کنم. حالا نمی‌دانم چه می‌شود. نگرانم و منتظر نتیجه دادگاه هستم.