غرب با شلنگ بیلیارد بازی نکند

پیش از مذاکرات بغداد در استانبول2، غرب با ایجاد تغییراتی در تکنیک های رویارویی با ایران به جای تمسک بی نتیجه به قطعنامه های شورای امنیت، معاهده منع گسترش تسلیحات اتمی ( N.P.T) را مبنای ادامه مذاکرات معرفی کرد؛که این دلایلی چون تغییر در موازنه  منطقه پس از بیداری اسلامی ،نزدیک بودن انتخابات ریاست جمهوری امریکا ، ایستادگی ایرانیان بر سر حقوق خویش و بی نتیجه ماندن تحریم ها در جلوگیری از  پیشرفت هسته ای ایران،داشت. به هر روی،ایران از رویکرد تازه غرب  استقبال کرد و ادامه گفت و گوها به قصد همکاری، توافقی برای اجلاس بعدی در بغداد در نظر گرفته شد.

 البته انتظار بروز ناهماهنگی در میان اعضای 1+5 و همچنین دشوار شدن کار برای طرف های غربی هم به جای خود باقی بود. در بغداد با جزیی تر شدن موارد بحث، چنانچه آقای جلیلی و خانم اشتون نیز اظهار کردند، تمایل طرفین برای فائق آمدن بر اختلافات و دشواریهای موجود  کماکان نمایان بود.

با این وجود انتظار نمی رفت دامنه وسیع موارد اختلافی در یک یا سه دور مذاکره به طور کامل حل و فصل شود، از این رو قرار بعدی در فاصله زمانی کوتاه در مسکو تعیین شد واحتمال طولانی شدن این روند وجود دارد،  چرا که مذاکرات و پیشنهاد ها هنوز به صورت ناتمام باقی مانده است.

موضوع هسته ای با همه پیچیدگی های خود در حال حاضر ظرفی برای نزدیکی و شناخت و ایجاد زمینه تعامل و همکاری بین ایران و غرب هم شده است. در این مذاکرات و راه پر نشیب و فراز ایران راهکار توفیق و به نتیجه رسیدن را به طرف غربی نشان داده است و این راهکار به رسمیت شناختن حقوق ایران و ورود به عرصه همکار ی و تعامل است که این تنها راه به نتیجه رسیدن مذاکرات در آینده های دور یا نزدیک است؛ چرا که اساساً اگر روش فشار و تحریم پاسخگوی غربی ها بود تا بحال باید به نتیجه رسیده بودند.

از این رو غربی ها اگر می خواهند مذاکرات به اتمام و پایان خوش برسد، باید به گفته های خود درباره مبنا بودن N.P.T و حقوق ایران متعهد بوده و پای در وادی همکاری و تعامل در زمینه هسته ای و دیگر حوزه های مورد علاقه بگذارند. این فرمول گران قدر در آزمونی بزرگ به آسانی از طرف ایران در اختیار آنها گذاشته شده، مهم این است که بتوانند آن را درک کرده و  استفاده بکنند.

 در این صورت  آنها نباید از توقف هیچ فعالیتی حتی غنی سازی 20 درصدی در ایران سخن بگویند، بلکه به جای آن در همکاری هایی که طراحی کرده و روی میز مذاکره می گذارند غنی سازی 20 درصدی یا هر موردی که برایشان دارای اهمیت است را در بسته یا فرمول همکاری و تعامل و داد و ستد قرار داده و در برابر هر درخواست از ایران یک ما به ازای ارزشمند، عینی و قابل مذاکره قرار دهند. این راه به طریق صواب نزدیک تر است و غیر آن نتیجه ای جز طولانی شدن روند مذاکرات برای آن ها نخواهد داشت.

غربی ها حتماً می دانند برای به نتیجه رسیدن در هر کاری رویکرد و ابزار مناسب لازم است و مثلاً بیلیارد را نمی شود با شلنگ بازی کرد.

برای طرف های غربی گروه 1+5 بهتر است راهی که از استانبول 2 آغاز کرده اند را امتداد داده و عملیاتی کنند و برای به اتمام و نتیجه رساندن بیلیارد هسته ای با ایران با ابزار مناسب و نه با شلنگ وارد شوند. همان طور که در شطرنج هم کسی با کفش دومیدانی روی صفحه نمی آید. ابزار و رویکرد مناسبی که ایران برای فائق آمدن بر دامنه اختلافات در اختیار آنها گذارده به رسمیت شناختن جدی حقوق ایران و همکاری و تعامل برای رفع نگرانی هایی است که از آن دم می زنند.

 نشست مسکو می تواند نقطه عطفی در این مسیر باشد، حال این گوی و این میدان . غربی ها گفته اند که ایرانیان فرش بافان ماهری هستند و این هنر خود را به نوعی به مذاکرات نیز آورده اند، در این سو ما هم بر این باوریم که غربی ها بازی هایی مثل بیلیارد  و شطرنج را خوب بلدند؛ آیا آنها نمی خواهند این فن یا هنر خود را به مذاکرات بیاورند؟ طبیعی است در گام اول رویکرد وابزار آنها باید منتج به نتیجه باشد وگرنه بازی، طولانی و غیر اصولی خواهد شد.

   جلال بزرگر