درخواست بخشش دارم

تو متهم هستی جوانی را به قتل رساندی. آیا این اتهام را قبول داری؟

نه این اتهام را قبول ندارم. کاری که من کردم قتل نبود.

بله، اما رفاقتی با او نداشتم. ما هم‌محله‌ای بودیم.

او به سمت من حمله کرد من اصلا کاری با او نداشتم.

من داشتم دعوا می‌کردم که امیر وارد درگیری شد اما من اصلا با او کاری نداشتم. او داد می‌زد که چرا اینجا دعوا می‌کنید من هم گفتم تو باید بیایی و جدا کنی که یکدفعه به من حمله کرد.

با چند جوان دیگر دعوا کردم. آنها هم با امیر آشنایی نداشتند. در واقع امیر هیچ نقشی در این دعوا نداشت و یکدفعه وارد شد. دعوای من هم از صبح روز حادثه شروع شده بود. جوانی که از هم‌محلی‌هایم بود مدتی بود من را اذیت می‌کرد و متلک می‌گفت. من هم آن روز عصبانی شدم و نتوانستم تحمل کنم و گفتم باید بگویی چرا به من متلک می‌گویی.

نمی‌دانم. همین​طوری به من متلک می‌گفت و مدت‌ها بود این کار را می‌کرد، من هم نمی‌خواستم درگیر شوم و سکوت می‌کردم اما آن روز دیگر نتوانستم تحمل کنم.

گفت من بعدازظهر حرفم را به تو می‌زنم و حالا حرفی ندارم. اما نگفت چرا این کار را می‌کند.

بله من او را محکم به دیوار کوبیدم چون عصبانی شده بودم. او همسن من نبود. حداقل 10 سال از من کوچک‌تر بود و حق نداشت به من متلک بگوید.

هربار از جلویش رد می‌شدم پوزخند می‌زد یا تکه‌ای می‌گفت که من را تحقیر کند.

این حرف‌ها پشت سرمن بود اما من اصلا با آن زن رابطه نداشتم او همسایه ما بود و با مادرم رفت و آمد داشت. گاهی او را در خانه‌مان می‌دیدم اما هیچ‌رابطه‌ای با هم نداشتیم.

هرچه به من گفتند نوشتم، این حرف‌ها درست نبود. در دادگاه واقعیت را گفتم.

من حرفی برای گفتن ندارم.

دعوای اصلی بعدازظهر بود. آن روز صبح من سرکار رفتم. بعدازظهر که تعطیل شدیم داشتم با موتورم به خانه بر می‌گشتم که نیما یکی از هم‌محلی‌هایم را دیدم. او دست تکان داد و من نگه‌داشتم. سوار موتورم شد و بعد در مورد دعوای صبح از من سوال کرد و من هم گفتم نباید آن جوان من را مسخره کند. دم‌خانه ما رسیدیم. من رفتم ساک ورزشی‌ام را برداشتم تا به باشگاه بروم که دوستان پسرجوان آمدند و با من درگیر شدند.

اول درگیری لفظی بود اما بعد فیزیکی شد. من اصلا نمی‌خواستم با آنها دعوا کنم اما یکدفعه عصبانی شدند و به سمت من حمله کردند. آنها من را زدند و ضرباتی که زدند به صورتم برخورد کرد. بعد نیما، دوستم من را گرفت که دعوا تمام شود. صورتم ورم کرده‌بود و عینکم از روی چشمم افتاده بود. جایی را نمی‌دیدم.

گیج بودم و نمی‌دانستم چه اتفاقی افتاده است. عینکم روی زمین بود و من فقط صدا را می‌شنیدم. خیلی حالم بد بود. یکدفعه صدای امیر را شنیدم که می‌گفت اینجا دعوا نکنید و فحش می‌داد. من هم عصبانی شدم و گفتم به جای این‌که بیایی و دعوا را تمام کنی فحش می‌دهی. یکدفعه به سمت من حمله کرد و با عصبانیت لباسش را درآورد. در همین حین که داشتم خودم را از ضربات دور می‌کردم پایم به چیزی خورد. اصلا نمی‌دانم چه بود فقط خم شدم و آن را برداشتم که بتوانم از خودم دفاع کنم. میله را بلند کردم و نفهمیدم به چه کسی خورد. در واقع اصلا نفهمیدم با چه کسی برخورد کرد. فقط صدای نیما را شنیدم که می‌گفت چرا زدی روی زمین افتاد.

نمی‌دانم. شبیه میله بود. بعدها در اداره آگاهی گفتند که سرش هم خم بوده است.

من نمی‌دانم چه بود هرچه به من گفتند، نوشتم.

بله آنها گفتند. آنها حتی من را زدند و من شکایت هم کردم.

به بازپرسم گفتم، البته جایش از بین رفته بود.

نه آنجا هیچ تهدیدی نبود، اما من فکر می‌کردم چون در اداره آگاهی اعتراف کردم حالا هم باید بگویم و نمی‌توانم پس بگیرم. اما بعد فهمیدم در دادگاه می‌توانم حرفم را پس بگیرم.

امیر در کما بود و من هنوز آزاد بودم اما وقتی فوت کرد، بازداشتم کردند.

من به آنها تسلیت می‌گویم. می‌دانم روزهای سختی را گذراندند و تصمیم سختی هم گرفتند و آنقدر بخشنده بودند که با بخشیدن اعضای بدن عزیزشان به چند نفر زندگی دادند. امیدوارم نسبت به من هم اعلام رضایت کنند. چون واقعا به عمد این قتل را مرتکب نشدم و کاملا اتفاقی بود. از صبح تا شب کار می‌کردم و کاری هم به کار کسی نداشتم. اهل دعوا نبودم و نیستم. اما همه این اتفاق در چند ثانیه بود.

سعی می‌کنم خودم را سرگرم کنم. کلاس قرآن می‌روم و در کارگاه هم کار می‌کنم. بقیه روز را هم با هم‌بندی‌هایم هستم. این اتفاق خیلی زندگی من را تحت تاثیر قرار داد. برای آینده‌ام نقشه کشیده بودم و می‌خواستم به آرزوهایم برسم اما این اتفاق همه چیز را نابود کرد. من از اولیای‌دم درخواست دارم من را ببخشند. به خدا به عمد این‌کار را نکردم. با این‌که قصاص حق آنهاست و اگر حکم صادر شود می‌توانند اجرا کنند اما من درخواست دارم از خواسته قصاص صرف‌نظر کنند.

مرجان لقایی