بیایید همت کنیم

آقایان باور کنید صد هزار تماشاگری که برای دیدن فوتبال و والیبال و کشتی به استادیوم‌ها و سالن‌های ورزشی می‌آیند، ارباب رجوعان شما هستند. میلیون‌ها مسافری که تحت‌پوشش شرکت خدماتی شما جا‌به‌جا می‌شوند، ارباب‌رجوع شما هستند.باور کنید که شما برای اصلاح برخی رفتارهای زننده و غیرقابل باور آنها مسوولید و باید دلسوزانه و با روش‌هایی ابداعی و ابتکاری به دنبال رفع آنها باشید. باور کنید که هم می‌توان نشست و هی لبخند زد و انکار کرد که تماشاگران ما در استادیوم‌ها رفتارشان زننده است و هم می‌توان قبول کرد و بعد با احساس مسوولیت و با کاهش هزینه‌های بی‌خودی و هزینه کرد روش‌های کارآمد و آموزش‌های مستمر، سطح فرهنگی استادیوم‌ها را بالا برد. باور کنید که در کنار افزایش خطوط مترو که کاری شایسته و بایسته است، می‌شود به مراجعان مترو آموزش داد که در عین شلوغی و ازدحام می‌توان منظم و بسیار با آرامش و باکلاس سوار واگن‌های مترو شد.باور کنید که می‌توان به علاقه‌مندان طبیعت و کوه و بیابان گفت و قبولاند که می‌شود طبیعت را به لجن نکشید. حتی می‌توان جوان‌ها را از گرایش به سمت اعتیاد و سایر آسیب‌ها برحذر داشت. باور کنید هیچ کاری نشد ندارد.

باور کنید اگر عمل دلسوزانه را به جای شعار و همایش و به فکر میز و صندلی خود بودن قرار دهید می‌توانید رفتار‌های زننده و دور از شأن را از استادیوم‌ها و ایستگاه‌های مترو و کوه و دشت و بیابان و خیابان و خانه کم کنید. شما را به جان هر کسی که دوست دارید کمی فکر کنید و بعد آستین‌های همت را بالا بزنید.کمی فکر کنید به نمونه‌هایی از رفتارهای اجتماعی که تا همین چند سال قبل در جامعه ما و از بسیاری از ما سر می‌زد و حالا نمی‌زند. اگر کمی فکر کنیم حتما یادمان می‌آید که تا همین چند سال قبل کسی به فکر کمربند بستن حین رانندگی نبود و حتی خیلی از ما این رفتار اجتماعی ساده، اما جاافتاده در جهان را قرتی‌بازی می‌دانستیم.

اگر کمی فکر کنیم یادمان می‌آید که تا همین چند سال پیش خیلی راحت داخل هر وسیله نقلیه سبک در خیابان‌های پایتخت و هر شهر دیگری کنار دست راننده 2 نفر به زور و زحمت سوار می‌شدند. اما حالا وقتی یادمان می‌آید چه‌بسا لبخند تلخی می‌زنیم که: «ای بابا چه کاری بود ما می‌کردیم.» آقایان مسوول بروید و از روی تجربه‌های موفق همین کشور خودمان که 2 نمونه‌اش را شرح دادم، الگو بگیرید تا دیگر رفتارهای زننده اجتماعی نیز کمتر شود.همت می‌خواهد و دلسوزی که با لطایف الحیل بتوان رفتارهای نامناسبی را که از صبح تا شب از آنها می‌نالیم، اصلاح کرد. مگر در اصلاح بسیاری از رفتار‌های غلط هنگام رانندگی در شهر‌ها و جاده‌ها موفق نبودید؟! بعید نیست که اگر همت کنید تا چند سال دیگر مثلا وقتی یادمان بیاید که در استادیوم‌ها چه رفتار و گفتاری از خود بروز می‌دادیم، یا خجالت‌زده خودمان شویم یا بخندیم. نمونه‌های دیگر را خودتان فکر کنید و بیابید و همت کنید، آقایان مسوول!

صولت فروتن/ جام‌جم