پُستخانه

روژین: چه سخت می‌شود «دوستت دارم» را باور کرد؛ و چه سخت آسان است گفتن «دوستت دارم»!

یمنا: چییییشششش! خوبه تأکید کردم [شعرم] مال دوران طفولیتته‌واااا! حال اگه کمتر تحقیرش می‌کردی چی می‌شد؟ هاااان؟ خوبه می‌دونه من چقد حساسم و می‌دونه شعرام در حکم اکسیژنه واسه تنفسم. اون‌وخ به جای ترمیم جای شکسته شده قلبم از طعن و توبیخ‌های مسوولان محترم شعر، دوباره هی زخمم رو جریحه‌دار می‌کنه! هی اینم غیرمستقیم[...]، شعرهای مطرود و بیچاره من طفلکی رو در حد نقد نمی‌دونه و می‌کوبونتشون عین گِل به زمین! خب یه آدم عاطفی مگه چقد می‌تونه منطقی باشه و نقدپذیر؟ خب لزومی داره وقتی شعرم نقص داره در جریده عالم اعلان کنی این رو؟! خب مگه چی می‌شه یواشکی در گوش ایمیلم به‌م بگی ایرادم رو؟ هاااان؟ هی روزگار! ف. هم ف.های قدیم! تازه‌شم! چرا هیچ شاعری نمی‌تونه فوران شعری یه شاعر نوپا رو ببینه؟ نگو نه که چوب ده‌ها نفرشون به تنم خورده... .

بدون نام: یه عالمه سوال و چرا تو ذهنم نقش بسته. وقتی هیچ جوابی برای سوالام پیدا نمی‌کنم فقط به این می‌رسم که عشق چه دنیای عجیب و مبهمیه؛ زیبا اما دردآور و بیرحم. من این رو با گوشت و خونم لمس می‌کنم. این واقعیت رو نمی‌تونم تغییر بدم اما حداقل جواب سوالام رو بده. بگو چرا با این همه بازم نمی‌تونم چشمام رو روی تو ببندم؟[...]

حدیث مطالبی: خوشبختانه یا متأسفانه فراموشی خصلت آدمیزاده اما وقتی در جواب یکی از دوستان اسمم رو آوردی از این‌که هنوز فراموش نشدم خوشحال شدم. نمی‌دونم از آخرین باری که مطلبی ازم چاپ شد چقدر می‌گذره؟ اصلا هم نمی‌خوام از این جوابای کلیشه‌ای بدم که وقت نبود و متأهل شدم و... از این حرفا... نه. نه. فقط نمی‌دونم چرا یه چیزی کم بود واسه شر و شور نوشتن. یه چیزی مثل لحظه‌ای سکوت یا یه چیز مثل بخار چای تو هوای سرد، یه حسی که خاص نوشتنه، باید باشه تا نوشتنت بیاد. نمی‌دونم چرا نوشتنم هنوز نمی‌یاد! (با تشکر و این‌که: منم خیلی خیلی دلم واسه شما و همه بروبچ تنگ شده).

سکینه، رؤیای زمستانی: ماه، مقصد دوری‌ست. واژه نزدیکتری انتخاب کن!

بدون نام: خود را دوست دارم چرا که هیچ وقت تنهایم نمی‌گذارد؛ بی‌آن‌که برایش مهربانی کرده باشم با من مهربان است. هیچ وقت غرورش باعث نشده به من بیوفایی کند. چند وقتی است به من می‌گوید خسته شده است. می‌گوید بروم برای تنهاییهایم خود دیگری پیدا کنم. خیلی دل کندن از خودم سخت است ولی خودم قول داده است همیشه به یادم و همراهم باشد.

یه دختر عشق ورزش: [...] خیلی وقته می‌خوام برات یه چی بفرستم. برای تو که نه! دلم برای دیدن اسم خودم تو صفحه تنگ شده! و برای بچه‌های دوست‌داشتنی چاردیواری که کلا دارن یکی بود یکی نبود می‌شن! دروغ چرا؟ برای تو هم دلتنگم، برای صفحه دوم بروبچه‌ها که غارت شد رفت پی کارش! و جواب‌هایی که یه روزایی
طولانی​تر می‌شد. خلاصه که دلتنگی زیاده و نمی‌شه همه‌ش رو گفت[...]

حامد جاویدنیا، 23 ساله از برازجان: (من نمی‌تونم شما رو فراموش کنم. هر هفته فکرم اینه که کی دوشنبه بشه و چاردیواری بگیرم. اگه مطلب نمی‌دم فکر نکنید فراموشتون کردم) به سوی هم روانه‌ایم. نمی‌دانم این چه نیرویی‌ست که ما را به سوی یکدیگر می‌کشاند. جالب اینجاس که برای یکدیگر ناشناس و ناشناخته‌ایم. نمی‌دانم شاید فاصله‌های زیادی بینمان باشد ولی این نیرو مدت‌هاست ما رو از لابلای گذر زمان به سوی یکدیگر می‌کشاند [...].