پنچری، طلایم را گرفت

طالبی می‌گوید: «هنوز اتفاق‌هایی که در مسابقه‌های آسیایی افتاد را فراموش نکرده‌ام. فکر کنم به این زودی‌ها هم نتوانم حسرتی را که از این رقابت‌ها بر دلم ماند ‌فراموش کنم. در رشته کی رینگ مسابقه می‌دادم. از نظر خودم مدال طلای این ماده مال من بود. اما با یک اتفاق کوچک و به خاطر یک هزارم ثانیه، مدال طلا از دستم پرید.» او برای توضیح این حادثه قدری از خودش می‌گوید: «دوچرخه‌سواری رشته‌ای ‌ است که زمین خوردن زیاد دارد و مدت‌ها طول می‌کشد تا به زمین خوردن‌هایش عادت کنیم. اما من به این خاطر که هدف‌های زیادی در زندگی ورزشی‌ام دارم، سعی کردم خیلی زود به این زمین خوردن‌ها عادت کنم با این حال وقتی در مسابقه های مالزی این اتفاق برایم افتاد، خیلی شوکه شدم.» ریحانه طالبی ادامه می‌دهد: «کاش فقط همین اتفاق افتاده بود. در فینال 200 متر شانس مسلم مدال طلا بودم. در فینال دوچرخه‌ام پنچر شد. این یکی را دیگر نمی‌توانستم تحمل کنم. در این ماده هم مثل آب خوردن مدال طلای 200 متر را از دست دادم و به نقره رسیدم. انگار که قسمت نبود طلا بگیرم. چون تمام اتفاق‌هایی که افتاد، از دست من خارج بود.» با تمام جوانی‌اش می‌داند که باید از این اتفاق‌ها درس بگیرد: «البته با تمام حسرتی که از این اتفاق‌ها در دلم می‌ماند، اما می‌دانم که باید از این مسائل درس بگیرم. حتما در روزهای آینده از این دست اتفاق‌ها برایم زیاد پیش می‌آید.»