کمی زودتر بیا

صحنه‌سازی

ساده بگذشتی من اما عشقبازی می‌کنم/ عهد کردم ار نباشی یکه‌تازی می‌کنم/ تا که بشکستی تو پیمان و تهی کردی برم/ از هوای بی‌تو هم مهمان‌نوازی می‌کنم/ بودی و بودم ز عالم بی‌نیاز، اما کنون/ از تمام خویش حس بی‌نیازی می‌کنم/ چشمهایت روزگارم بود و اکنون روز و شب/ روزگارم را به یادت صحنه‌سازی می‌کنم/ عهد را بشکن دوباره، بازآ، دیوانه کن/ تا بنازم کز وجودت سرفرازی می‌کنم.

مجتبی افشاری از ابهر

اینم کاری مشترک از حافظ و من! در معیت ابیات زیبای شما (نه که من و حافظ روحیه‌مون فرق می‌کنه، صحنه‌سازی هم بلد نییییستییییمممم...! از این جهت): «سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی»/ مرهمی وقتی که نیست، با چسب بازی می‌کنم!/ می‌نشینم روی شنها در توهمهای خود/ با پری یا با زری هم خاکبازی می‌کنم!/ من نگویم مثل من باش، ای عزیزم، در جهان/ می‌دهم پندت، نگویی خاله‌بازی می‌کنم:/ یا «بفرما...» می‌زنم این سینه را «...اکسپکتورانت»/ یا که با «به‌دانه» او را بازسازی می‌کنم!