هُنربند ِ مردمی

این عنوان در مورد بسیاری از هنرمندان درجه چندم تئاتر هم که کمدی‌های بسیار نازل را در برخی سالن‌ها به روی صحنه می‌برند، بسیار به کار گرفته می‌شود و حتی گاهی شاهد بوده‌ایم که در یک مراسم عروسی یا رستوران، شخصی شعبده‌بازی می‌کند یا چند قطعه موسیقی مبتذل می‌نوازد و به واسطه آن که روزگاری مثلا در یک برنامه تفریحی رادیو به لطیفه گفتن و طنازی مشغول بوده است او را با همین نام «هنرمند مردمی» مورد خطاب قرار‌می‌دهند.

آیا واقعا هرکسی که توانایی این را داشته باشد که با نازل‌ترین سخنان لبخندی را به لب‌های مردم بنشاند و آنها را سرگرم کند یا به دلیل حضور در برخی فیلم‌ها، تئاترها و برنامه‌های رادیویی ـ تلویزیونی ِ پرمخاطب اما کم‌ارزش، نزد گروهی از مردم شناخته می‌شود؛ باید او را هنرمند مردمی نام نهاد.

آیا هنر مردمی، هنری است که تابع مردم است ؟ آیا هنر‌مردمی صرفا به دنبال سرگرم کردن و خنداندن و لذت‌جویی است؟ آیا ایجاد هر نوع شگفتی و هیجان و برانگیختگی عاطفی را می‌توان هنر تلقی کرد که اگر این گونه باشد بسیاری از ورزشکاران و صنعتگران و ... را باید هنرمند معرفی کرد.

به نظر می‌رسد این روزها بیشتر از هر زمانی نیازمند بازنگری در تعریف «هنر و هنرمند مردمی» هستیم تا شاید هنربندان را به جای هنرمندان اشتباه نگیریم. گاهی عده‌ای محتوای فاسد و مسموم را در قالب دلپسند به اسم هنر عرضه‌می‌کنند و گروهی مصرف می‌کنند بی‌آن که هنرشناس باشند:

هر که اول‌بین بود اعمی بود

هر که آخربین چه با معنی بود

هنر مردمی هنری نیست که تابع مردم باشد ؛ بلکه هنر مردمی، هنری است که در خدمت مردم و افزایش آگاهی‌ها و شایستگی‌های آنها باشد و مردم را در مسیر کمال و تعالی قرار دهد.