نوع و سبک معماری این بنا از سبک ساختمانسازی 2 قرن پیش سواحل خلیج فارس که به «بنگله» معروف است، تاثیر گرفته و دارای یک قسمت استحفاظی، بارو و شاهنشین و قسمتی به صورت چند ایوان و اتاقهای مسکونی است، اما هر لحظه قسمتی از آن کم میشود، به طوری که از شکوه و عظمت آن دیگر اثری باقی نمانده است.
این خانه 30 سال است که سرپناه بیش از 60 بیخانمان شده؛ ساکنانی که آنقدر زندگیشان با این خانه درآمیخته است که خود را مالک آن میدانند. بخشهای بسیاری از آن را به دلخواه خراب و با بلوک سیمانی خانههای جدید بنا کردهاند، پنجرههای عمارت را کور کرده، ستونها را برداشته و به جای آن دیوار جدیدی کشیدهاند و حتی گوسفندان خود را در حیاط آن به چرا میبرند.
به گزارش خبرگزاری میراث فرهنگی، در بخشهایی از این خانه داربستهایی دیده میشود که به منظور مرمت و بهسازی بنا شده است که به گفته ساکنان این خانه، چند نفری چند سال پیش از سازمان میراث فرهنگی آمدند، داربست زدند و چند ماه بعد رفتند.
ساکنان خانه میگویند که آب و برق ندارند و از مسوولان میخواهند که برایشان آب و برق فراهم کنند! آنها به شرایطی که دارند خو کردهاند و متاسفانه اصلا به فکرشان هم نمیرسد که این موقعیت کنونی خودشان را بر هم بزنند.
آنها از فردی به نام «وزیری» که ساکن تهران بوده و مدعی است این خانه برای اوست، حرف میزنند. اینکه هر چند وقت یک بار میآید، سری میزند و میرود. معمولا بعد از رفتن این فرد است که افرادی از سازمان میراث فرهنگی میآیند و آنها هم سری میزنند و میروند و البته تاکید میکنند که این خانه برای وزیری نیست!
مردی که از اهالی این خانه است، اینها را تعریف میکند و با خنده میگوید: «بگذار اینها با هم دعوا کنند، بالاخره یک چیزی میشود، هر چیز هم بشود به نفع ماست. نگرانی نداریم.»
یکی دیگر از این ساکنان که زنی 40 ساله است و با 6 فرزندش 30 سال است که در بخش ورودی این خانه زندگی میکنند، چندان از وضعیت این خانه اظهار نارضایتی نمیکند. او به این خانه عادت کرده و مشکل خود را تنها نبود برق در اینجا میداند. او و فرزندانش تلویزیون و یخچال ندارند و میگویند اگر جای بهتری به آنها بدهند از اینجا میروند.