پُستخانه

[اگه به من بود، همین یه قانون رو می‌ذاشتم:] 1-هر چی می‌خواد دل تنگت بگو آمممما: حاصل فکر و تلاش و قلم خودت رو بفرست [ولی خب، مسئولان یه‌چی دیگه می‌گن] 2-نام واقعی یا مستعار، یکیش چاپ می‌شه. اسامی خارجی و به قول مسئولان: مورددار و نامفهوم، می‌شن «بدون نام». 3-رونویسی از نوشته‌های دیگران، فرستادن مطالب منتشر شده در اینترنت، حتی اگر وبلاگ خودت هم باشه، ممنوعه! 4-کوتاه بنویس، وگرنه، باس ببخشی که به سبب کمبود جا، علامتِ [...] می‌آد تو متنت. 5-پارتی‌مارتی‌بازی نه‌ریییییم‌هاااا، مگه واسه نوشته‌های طنز و بانمک. پارتی نداری؟ آاااخی گووووگگولی‌مگول! پَ یه‌چی بِنیس چفت و بستش درست باشه، به درد دیگرانم بخوره، آخرش نگیم: «حالا منظور؟»! خودم هوات رو دارم! 6-تا اطلاع از رسیدن نامه‌ت، یکی دو ماه (نااااقاااابل!) و ایمیلت، دو سه هفته (چیزی نیس که!) صبر کن. بچّه‌م رو گاااازه و چم‌دونم نامه‌م نوبره و اینام چیییی؟... نددارییییمممم جوووونم!

یُمنا از مشهد: باران که می‌بارد من این‌جایم/ در زیر سقف آسمان شهر/ در جادة پر پیچ احساسم/ در جست‌وجوی کلبه‌ای دیگر// باران که می‌بارد دل قلبم/ مانند رعدی از پس باران/ می‌غرد و می‌نالد از معشوق/ بعد از تمام اشک این چشمان// باران که می‌بارد همه با هم/ از لکة خورشید می‌گرییم/ رنگین‌کمان و مهر را هم ما/ از خوشه خورشید می‌چینیم// باران که می‌بارد کبوترها/ از چکه باران آب می‌نوشند/ سُر می‌خورد باران به رویش پاک/ گوئی که نقره فام می‌پوشند// باران که می‌بارد وجود من/ از عاشقی آکنده می‌گردد!/ باران که می‌بارد همه کارم/ از غم سوا و خنده می‌گردد!

پیمان مجیدی معین: چه ساده می‌شکند دل، این روزها، از ترکهای شکستی بزرگتر. دل من همچون کویری که باران ندیده ترک برداشته و چاره آن گریستن است، اما مرد که گریه نمی‌کند.

خدیجه نوروزی: [...]من بار اوله که برات ایمیل می‌زنم. خوشحالم که با تو آشنا شدم. با یه دوست که نه می‌بینمش و نه می‌شناسمش. رفاقتی که مطمئن هستم هیچ‌کدوممون به خاطر منفعت خودش با اون یکی دوست نشده[...]

مهدی ترکاشوند: به من می‌گویند از بهار بنویس، بهارانه بنویس! یعنی باز هم از تو باید نوشت؟! اما... خیالی نیست، تو را می‌نویسم: زمستان بود و برف حرف تو به دل نشست؛ دلی که کوه غم است؛ کوهی که قرار است با آمدن تو به زانو درآید؛ توئی که ریش‌سفیدی زمستان را به ریشخند گرفتی امسال، ننه‌سرمای پیر را با دو بچة چله‌اش تا این سوی بهار کشاندی و نیامدی! حالا یخچالهای خجالت من است که اشک می‌شود و این آبشار، یخ و سرد، سراسیمه از اسفند به فروردین می‌ریزد؛ گوئی که به پای تو! توئی که انگار بهار من شده‌ای، نیامدی و من هنوز زمستانم.

زینب فخار: 1-سرعت تلخ شدنت به پای لیمو شیرین نمی‌رسد. شیرین‌ترین لیموها هم وقتی زخم بردارند تلخ می‌شوند. تو که قلب سالمی داری چرا؟ 2-تمام کوچه پسکوچه‌ها را که رد کنی، به خانه‌ام می‌رسی. آدرس خانه‌ام سر راست است. دلم خرابه‌ترین خانه است. 3-پشه بودنم را نبین، خونخوار بودنم تعجب دارد.

شقایق از گیلان: با سلام خدمت پاسخگوی عزیز. آیت از ساری، حامد ملکوتی‌خواه، سیامک احمدزاده، نشمیل نوازی، توحید از ارومیه، شهره غزنوی، آیناز ندیمی، شقایق فیض، نیظام از مریوان، روناک سالمی و... خیلیای دیگه که الآن یادم نیس، کجائین بچه‌ها؟ خبری ازتون نیست؟ یه نامه‌ای، ایمیلی چیزی بدین به صفحه خب.

احسان 22: دوئل خطرناکی‌ست! من با چشمان بسته و تو با دیدگان باز. من دستانم خالی‌ست و تو تکمیلی از سلاح. عجیب که تیرهایت موقعی به دلم نشست، که سرم را زده بودی...!

حسین مجیری: خورشید سوزان، نعره دریا، ظلمات شب، غروب دلگیر، با چرخش زاویة 180 درجه‌ای: هور مهربان، موسیقی آب، شب آرامش بخش، غروب چشمنواز، و این است مفهوم «شستن چشمها». حیف که اینها کلماتی‌اند روی کاغذ، که فقط گفتنشان آسان است!