فوتبال، یعنی په‌له

طبیعی است که این رویداد برای هر برزیلی و بخصوص من بسیار مهم باشد و این که مهم‌ترین تورنمنت دنیای فوتبال بعد از 64 سال به برزیل برمی‌گردد بر اهمیت موضوع می‌افزاید و لزوم این را که میزبانان موفقی باشیم بیشتر می‌سازد. در ادوار اخیر جام جهانی و بویژه در سال‌هایی که در فرانسه (1998)‌، ژاپن و کره جنوبی (2002)‌ و آفریقای جنوبی (2010)‌ برگزار شد، از آن حمایت زیاد و با مجریان رقابت‌ها همراهی کرده‌ام و این بار سرانجام نوبت از نو به ما رسیده است و طبعا حمایت من باید چند برابر گذشته باشد. از این بابت بسیار هیجان‌زده‌ام و می‌خواهم تا سر حد امکان در این مهم دخیل باشم. هر چند کشورم سهم بزرگی را برای من در این ارتباط در نظر نگرفته است و مجبورم از دور برای هموطنانم هورا بکشم.

اکثر آنها آماده‌اند و چند تایی هم که تا به حال تحویل داده نشده‌اند بزودی و حداکثر تا بهار سال 2013 به مرحله بهره‌برداری می‌رسند. تسطیح و تعریض راه‌های ارتباطی و امکانات مسافرتی و اسکان مسافران نیز تا حد زیادی پیشرفت کرده است. خود من نیز تا یک سال پیش اعتراضاتی در این خصوص داشتم، اما احساسم در بهار 2012 این است که اوضاع بسیار مساعدتر شده است.

جدای از این که باید خوب نتیجه بگیریم و قهرمان شویم تا مردم کشورمان شادمان شوند باید از این فرصت برای رشد بیشتر و بهتر اجتماعی و اقتصادی خود سود جوییم. میزبانی هر دوره جام جهانی و المپیک (که ما 2 سال بعد از جام جهانی میزبان آن نیز هستیم)‌ موقعیت مناسبی است تا کشور برگزارکننده، خود را بیشتر به جهانیان نشان بدهد و هویت ملی خود را قوی‌تر کند و رشد معنوی تازه‌ای داشته باشد. اضافه بر سود مالی چشمگیری که معمولا پس از محاسبات نهایی و یکی دو سال بعد از اتمام رقابت‌ها به دست میزبان می‌رسد، کشور برگزارکننده با قرار گرفتن در یک آزمون تاریخی، به درجات بالاتری از خودباوری و قدرت می‌رسد و نه فقط اقتصاد بلکه کل ساختار و بافت‌اش بازسازی یا حداقل تقویت می‌شود.

اگر نشود که بهترین فرصت ممکن را از دست خواهد داد و کل فلسفه برگزاری و میزبانی این مسابقات توسط ما زیرسوال خواهد رفت.

باید بتواند. همان‌طور که گفتید این یک الزام و اجبار است و حق انتخابی وجود ندارد و مساله، یک چیز اختیاری نیست.

اگر منظورتان از جوان امثال گانزو و نیمار با 20 سال سن یا پاتو با 22 سال سن است باید متذکر شویم که پاتو 3 سال است در اروپا بازی می‌کند و نیمار و گانزو بیش از 2 سال است که بازیکنان تقریبا فیکس برزیل هستند و در زمان برگزاری جام جهانی 22 ساله خواهند بود و نیلمار، الانو، آندره سانتوز و داوید لوئیس نیز به لحاظ تعداد بازی‌های مهم و سال‌ها استقرار در فوتبال اروپا بسیار باتجربه‌تر از سن حقیقی‌شان هستند. مگر خود من موقعی که اولین جام جهانی‌ام را بردم بیش از 17 سال سن داشتم؟ اینها هم که نام بردید، اصلا بچه نیستند و برعکس بازیکنانی پرتجربه‌اند و همین حالا صحنه‌گردان تیم‌های باشگاهی خود هستند که آن تیم‌ها نیز باشگاه‌های کوچکی نیستند. این بازیکنان، هر سنی هم که داشته باشند، از ستاره‌های کنونی فوتبال جهان هستند و همین مساله از قدرت و کارایی آنها می‌گوید. اضافه بر این، نفرات فوق باید به خوبی پیوند بخورند و تبدیل به یک تیم هماهنگ و قوی شوند و در دنیای کنونی این مساله از مهارت‌های فردی بازیکنان مهم‌تر است. البته برای این مهم هنوز 2 سال وقت باقی است و مانو منه‌زس باید از این فرصت به بهترین شکل استفاده کند.

بازی زیبا و فنی و تهاجمی چیزی است که هر کسی از آن استقبال می‌کند و کسی را نمی‌یابید که از آن بدش بیاید. اصولا من بازی‌های فنی و مبتنی بر تکنیک را بر نمایش‌های متکی بر فیزیک و آمادگی جسمانی ارجح می‌شمرم و مایلم تمام تیم‌های دنیا همین‌گونه فنی و زیبا و رو به جلو بازی کنند و وجوه فیزیکی و خشونت چهره فوتبال را زشت نکنند، حتی آلمان که همیشه به تاکتیک و بازی منظم و دوری از مهارت‌های فردی اعتقاد داشت، مدتی است​ فنی شده و بیش از گذشته به عنصر تکنیک بها می‌دهد و عنصر ظرافت به بازی‌هایش اضافه شده است. امیدوارم این دستور کار تمامی کسانی بشود که به فوتبال می‌پردازند.

گفتنی‌ها را گفته‌ام و فقط این را اضافه می‌کنم که فوتبال در بالاترین سطح آن یک استعداد خدادادی است که شامل حال من شد و کسانی که نام‌شان را آوردید در بر نمی‌گیرد. من زاده شدم تا فوتبال را به آن شکل بازی کنم و به سطح فعلی برسانم و سایرین چیزی را در فوتبال تغییر نداده‌اند. نقاشی تنها یک میکلانژ دارد و فوتبال فقط یک په‌له و این چیزها تکرار شدنی نیست.