هنر به خط‌کشی نیاز ندارد

سابقه دوستی، آشنایی و همکاری با آقایان کیوان علیمحمدی و امید بنکدار را داشتم و به همین جهت نقش به من پیشنهاد شد و البته قبل از قبول کار، فیلمنامه را هم در اختیار داشتم وخواندم.

نمی‌توانم نقشم را توضیح دهم...

برخی سریال‌ها گره‌ای دارند که اگر لو برود سریال به هم می‌خورد، اما سریال حیرانی این‌گونه نیست که گره داستانی داشته باشد. با این حال نمی‌توانم درباره نقشم چیزی بگویم. درست است که شخصیت ممکن است مرده باشد، اما قصه باز در رجعت به گذشته به شخصیت من می‌پردازد.

از سبک و سیاق این دو کارگردان و تجربه‌هایی که در فیلم‌های گذشته داشته‌اند این توقع می‌رفت که سریالی متفاوت بسازند. با روش کار کارگردان‌ها آشنا بودم و سرکار هم از نزدیک با نوع کارگردانی آنها برخورد کردم. کیوان علیمحمدی و امید بنکدار کارگردان‌هایی هستند که می‌دانند چه می‌خواهند و کارشان بسیار فکر شده است. البته موانع زیادی وجود داشت که باعث می‌شد به کارشان آسیب وارد شود و راه سختی را پشت سر گذاشتند. تک‌تک نما‌ها را با مشقت و تلاش برای مسیر تولید و ساختن چنین کاری طی کردند و به نظرم برای هنرمندانی مانند این دو کارگردان صدا و سیما باید شرایط و تسهیلاتی فراهم شود تا بتوانند راحت‌تر کار کنند.

سیاست بسیار کلی را در سطح مدیریت کلان مطرح می‌کنید. به نظرم برنامه‌سازی‌های تلویزیون به غیر از فیلم و سریال در سطح بالایی انجام نمی‌شود. شما می‌بینید گاهی هیچ دقتی برای بالا بردن کیفیت آثار نمی‌شود. در این شرایط دسته‌بندی آثار به تلخ و شیرین به کلیت آثار لطمه می‌زند. مردم دوست دارند سریال‌های شاد ببینند اما در جای خود مخاطبانی هم هستند که دوست دارند سریال‌های تلخ و تراژدی نگاه کنند. نباید خط‌کشی کرد. هنر راه خود را در مسیر آزاد پیدا می‌کند.

جزو معدود بازیگرانی هستم که خیلی علاقه به نمایش خودم به مردم ندارم، ولی فضای پشت صحنه فیلمسازی برای من یکی از دلچسب‌ترین فضاهای موجود کاری است. این فضا را هم در تئاتر و هم تلویزیون دوست دارم و معمولا خودم هم نیروی فعالی در پشت صحنه هستم تا به فضای خوب و دلچسب مبدل شود. در سریال حیرانی نیز با همه دوستان بازیگر و عوامل و کارگردانان تعامل خوبی داشتم و همان‌طور که گفتم کاش تسهیلات بیشتری در اختیار این کارگردانان قرار بگیرد تا بتوانند ایده هایشان را عملی کنند.

این شرایطی است که برای کار هر بازیگری ایجاد می‌شود. خوشبختانه کارهای درجه یک و خوبی در تلویزیون سراغ من آمده است. البته بازیگر اگر چند وقت بیکار باشد ممکن است کاری را که دوست ندارد هم قبول کند. برای من هم با این که نمی‌توانم بگویم گزیده کار هستم، اما وسواسی که در زندگی دارم باعث شده کمتر کار کنم. در مورد بازیگری مساله دیگری که وجود دارد این است که شما انتخاب می‌شوید و کمتر امکان انتخاب دارید.

خیر! در همه جای دنیا هم همین است، ولی در سطح بالا بازیگرانی هستند که شرکت‌های فیلمسازی و تهیه‌کنندگان دوست دارند از آنها در فیلم‌هایشان استفاده کنند و برای آنها کاری نوشته می‌شود و ما هم در سینمای کشورمان از این موارد داریم و گمان می‌کنم امین حیایی از کسانی است که امروزه فیلمسازان دوست دارند که از او در فیلم‌هایشان استفاده کنند و برایش فیلمنامه می‌نویسند. برای من نیز در فیلم «برف روی شیروانی داغ» نقشم پیشنهاد شد و همه می‌گفتند نقش مناسب توست.

به دلیل مشکلاتی که این سال‌ها گریبان برخی دوستان فیلمساز را گرفته، کارهایی هست که صحبت شده و بعضی وقت‌ها به تعویق می‌افتد، کاری است که در پاییز گذشته قرار بود ساخته شود، اما به تعویق افتاده و قرار است اواخر اردیبهشت کلید بخورد.

این سودا در سر بسیاری بازیگران، عوامل پشت صحنه و حتی خبرنگاران است. احساس می‌کنند سوژه‌ای وجود دارد که دلشان می‌خواهد بسازند، اما فیلمسازی از مقولاتی است که با بازیگری فرق می‌کند. فیلمساز باید بتواند ذهنیتی را تصویرسازی و نمایشی کند. این که وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در سال 91، صد و اندی فیلم برای اکران دارد و یکی از افتخاراتش این است که به 60 نفر کارگردان جوان پروانه ساخت فیلم داده به نظرم از مشکلات سینماست. درست است که هنر مقوله پویایی است و امکان دارد در این حرفه استعدادهایی هم باشد، اما طی‌کردن مدارجی برای ساخت فیلم و سریال لازم است و به همین دلیل بهتر است این وقت را به خودمان بدهیم تا در مورد کارگردانی بیشتر مطالعه و تحقیق کنیم.