پُستخانه

رضا فلاحتی: سلام عیلکم. اصولاً با توجه به قطع ناگهانی ویژه‌نامة نسل3 (صدای گریه و ضجه) و با اندوه فراوان، مصیبت وارده را به تمام نسل3 و الباقی نسل آتی تسلیت عرض می‌کنم. باشد تا مدیران گردش کنند. ها... مو رضا فلاحتی هستُم از مشهد. دیدُم یک وجب جا هم که بود واسه ما، همون رو گرفتند، گفتُم چکار کنُم حالا. کافه کاغذی هم معلوم نیست تبعید رفته کجا، مو خودُم تمام بیمارستانها و پزشکی قانونی هم گشتُم ولی جناب کافه پیدا نرفت. احتمالاً سر به بیابون گذاشته. شتر زبون بسته را معلوم نیست به کدوم درخت بسته. [به هر حال،] صفحة قشنگی داری پاسخگو جان. لوکس. تمام ملک. اُپن. مشرف به صفحة آخر. کابینتها ام‌دی‌اف. بیواسطه. فرمودید چند؟! حالا خانه کجایه پاسخگو جان؟ خب دیگه جیبت پُر پول، انتگرال وجودت کم!

زینب از اهواز: خیلی وقت بود هر وقت صفحة بروبچ رو می‌خوندم این حرفا رو با خودم زمزمه می‌کردم. ریحانه از فردیس کرج، ممنون که حرف دلم رو این قدر با احساس و زیبا بیان کردی.

بهاره عاطفی از اهواز: تموم دلخوشیش بارون بود. چون وقت بارش بارون خیلی خوشحال می‌شد و غصه‌هاش رو با قطره‌های بارون می‌شُست و فراموششون می‌کرد اما حالا دیگه بارون مرهم زخمهای دلش نیست. بارونم شده یکی از زخمهای دلش. آخه وقت بارون از سقف خونه‌شون آب چیکه می‌کنه و تا صبح سقف خونه، آسمون می‌شه و می‌باره.

حسنا گدازگر: در آسمانها پرواز می‌کردم، در اوج رؤیا. ناگهان عقابی آمد و رشتة افکارم را برید. در دریاها شنا می‌کردم، باز هم در اوج رؤیا. کوسه‌ای آمد و همه را بلعید؛ همة آن زیبائیها را؛ همه را از بین بردند تا حقیقت را به من بفهمانند. تا تو را به من بفهمانند. توئی که زیباترینی، حتی زیباتر از یک رؤیا...

احسان مجیری، 22 ساله: دنبال بهانه‌ای هستم که بخندم! کسی نیست بهانه‌ای دستم دهد؟ نه، انگار کسی نیست که بهانه‌ای دستم دهد.

پیمان مجیدی معین: با تو گفتم به دروغ، از دختری که تازگیها، پاش به زندگی من وا شده. این یه مقدمه بود واسه زدن بعضی حرفا. آخرش می‌رسید به این‌جا که اون دختره خود توئی. غافل از این‌که پای درد دل تو هم وا می‌شه و کار به جاهای باریک می‌کشه. چون تو هم یه راز داشتی و این یکی حقیقت داشت!