چرا دعوا ؟

دعوای کودکان اغلب برای والدین مساله عجیبی نیست. اما گاهی آنقدر شدت پیدا می‌کند که پدرها و مادرها را می‌ترساند. اغلب روانشناسان با دلایل مشخصی وقوع این مجادلات را توجیه می‌کنند.

یکی از شایع‌ترین دلایل دعوای بین کودکان، جلب توجه بزرگ‌ترها است.

اگر تنها زمانی که کودکانتان با هم دعوا می‌کنند توجهتان را صرف آنها می‌کنید و در زمان صلح و آرامش نسبت به آنها بی‌تفاوت هستید نباید از این ماجرا شگفت زده شوید.

به همین دلیل لازم است پای خودتان را از این مجادلات بیرون بکشید تا بعدا آتش آن دامنتان را نگیرد. تنها زمانی در این دعواها پادر میانی کنید که کودکان به صورت فیزیکی به یکدیگر آسیب می‌رسانند. با رفتارتان به آنها بفهمانید از ابراز خشونت آنها ناراحت هستید، و با انجام این‌گونه اعمال نه‌تنها محبت و توجه شما را کسب نمی‌کنند بلکه بین شما و آنها فاصله‌ای هم ایجاد خواهد شد.

دلیل شایع دوم برای این‌گونه مجادلات این است که کودکان مهارت بیان احساسات را نیاموخته‌اند. سعی کنید در فرصت‌های مختلف و در فرآیند بازی کردن با کودکان از آنها بخواهید اگر از موضوعی ناراحت یا خشنود هستند آن را بیان کنند نه آن‌که خشونت یا واکنش‌های شدید احساسی نشان دهند.

فراموش نکنیم که:

ـ الگوی اصلی فرزندان در ابراز خشونت والدین هستند. بنابراین اگر‌ کمی صبر و حوصله به خرج بدهید کودکانتان با آرامش درونی بیشتری بزرگ خواهند شد.

ـ دعوای بین خواهران و برادران همیشه هم تبعات منفی به بار نمی‌آورد. در جریان همین کنش هاست که آنها مهارت برخورد با یکدیگر را در آینده می‌آموزند.

ـ قاضی نباشید. اگر هر بار که کودکان با یکدیگر دعوا می‌کنند بخواهید مداخله کنید و از یکی از فرزندانتان جانبداری کنید به تدریج بین شما و فرزند دیگرتان فاصله‌هایی پر نشدنی ایجاد خواهد شد.