روس‌ها دارن میان

 تعدادی از محصولات صنعت سینمای آمریکا و اروپای غربی، حال و هوایی ضد روسی و ضد کمونیستی داشت و مجموعه فیلم‌های جیمز باندی (با بازی شون کانری و راجر مور)‌ خطر دشمن کمونیستی را با صدای بلند مطرح می‌کردند، اما چند سالی است شعار روس‌ها دارن میان، دیگر فریادی ضد کمونیستی برای ترساندن عموم تماشاگران سینما از خطر سرخ نیست. حداقل این نکته مهمی است که در ارتباط با هالیوود و صنعت سینما می‌توان به زبان آورد. هالیوود این روزها با تهیه‌کنندگان و فیلمسازانی روبه‌روست که برای درام‌های بزرگسالانه خود به‌دنبال سرمایه‌های لازم هستند و طبیعی است حاضرند این سرمایه را از دست سرمایه‌داران و سرمایه‌گذاران روسی‌ هم دریافت کنند. در حال حاضر تماشاگران سینما هم که از درام‌ها و اکشن‌های کلیشه‌ای هالیوودی خسته شده و به دنبال موج تازه‌ای از فیلم‌های سینمایی (با قصه‌ها، محتوا و حال و هوای تازه)‌ هستند، از محصولات بین‌المللی سینما و بویژه فیلم‌های روسی استقبال خوبی می‌کنند.

یکی از فیلم‌های جدید صنعت سینمای روسیه که ماه قبل در جشنواره بین‌المللی برلین به نمایش درآمد و با استقبال بالای تماشاگران روبه‌رو شد، درام ضد جنگ و اجتماعی «ماشین جین مانسفیلد» بود. این فیلم را بیلی باب تورنتن، بازیگر قدیمی سینمای آمریکا تهیه و بازی کرده و قصه آن در دوران جنگ ویتنام در دهه 70 میلادی رخ می‌دهد. خط اصلی قصه این فیلم، تضاد و برخورد فرهنگی میان 2 خانواده اهل آمریکا و انگلستان را به نمایش می‌گذارد که مجبور به دیدار با یکدیگر می‌شوند. این اتفاق زمانی رخ‌می‌دهد که آنها در یک شهر کوچک آمریکایی در یک مراسم تدفین شرکت می‌کنند. رابرت دووال، جان هارت، کوین بیکن، رابرت پاتریک، ری استیونس و فرانسیس اوکانر هم در این فیلم بازی دارند.

فیلم با لحنی تلخ و در دل یک کمدی درام سیاه قصه‌اش را پیش می‌برد و بازگشت دوباره تورنتن به لحن روایتی قصه‌گویی ناب و فیلمنامه‌نویسی خاص، پس از یک دهه است. «ماشین جین مانسفیلد» اولین محصول مشترک شرکت فیلمسازی روسی آآرفیلمز با یک تهیه‌کننده و کارگردان آمریکایی است. آلکساندر رودینانسکی، مدیر این شرکت، سال گذشته درام خانوادگی و پرتنش «النا» را در روسیه تولید کرد که با نمایش عمومی پرسر و صدایی روبه‌رو شد و یکی از جوایز اصلی جشنواره بین‌المللی کن را هم گرفت.

شرکت آآر فیلمز قصد گسترش همکاری خود با صنعت سینمای آمریکا و اروپا را دارد و می‌خواهد در کنار تولید محصولات روسی زبان خود، در تولید فیلم‌های انگلیسی‌زبان هم پیشگام باشد. رودینانسکی بر این باور است که اولین قدم همکاری با تورنتن، قدم خوب و بزرگی است و به کمک آن می‌تواند فیلم‌های بهتر و مطرح‌تری در آمریکا و اروپا تهیه و تولید کند. شرکت فیلمسازی او روی ساخته جدید دی‌جی‌کاروسو به نام «جزیره غاز» هم سرمایه‌گذاری می‌کند. این شرکت در تلاش است در طول 2 سال آینده حداقل روی 6 فیلم آمریکایی سرمایه‌گذاری کند. یک مبلغ 120 میلیون دلاری برای این کار درنظر گرفته شده و به هر یک از 6 فیلم فوق، 20 میلیون دلار کمک مالی خواهد شد؛ در حالی که رودینانسکی مشغول مذاکره با گروه دیگری از تهیه‌کنندگان آمریکایی است و شواهد و قرائن حکایت از آن می‌کند که او در فکر گسترش دامنه‌های کاری خویش است و تصمیم دارد آنها را در سطح بالاتری به کار گیرد.

تورنتن می‌گوید: «بعد از برخوردهایی که با وسترن «تمام آن اسب‌های زیبا»ی من در سال 2000 شد، تصمیم گرفتم دیگر هیچ وقت پشت دوربین نروم و فیلمی را کارگردانی نکنم، آن تجربه مرا به کلی از پا درآورد و باعث ناامیدی‌ام شد. تمام زحمت‌های مرا، برخوردهای تلخ و تند منتقدان و اطرافیانم بر باد داد. به خودم گفتم من یک بازیگرم و باید به شغل و حرفه اصلی‌ام برگردم. به همین دلیل، 11 سال دور و بر حرفه فیلمسازی نرفتم، ولی پس از دیدار و گفت‌وگو با رودینانسکی تصمیمم عوض شد و احساس کردم دلم می‌خواهد دوباره حرفه کارگردانی را تجربه کنم. در حقیقت، حرف‌های این تهیه‌کننده روسی مرا مجاب کرد که می‌توانم یک فیلم خوب برای تماشاگران بزرگسال و جدی سینما بسازم و باعث خشنودی‌شان بشوم. به خودم گفتم تو یک فیلمنامه‌نویس و کارگردان هستی، پس چرا نمی‌خواهی فیلم خودت را بسازی؟

این بازیگر و فیلمساز از رودینانسکی به عنوان یک همکار خلاق و هنرمند اسم می‌برد که تمام توان خود را برای کمک به وی برای بهتر شدن پروژه مشترک سینمایی‌شان ارائه کرد. رسانه‌های گروهی هم می‌نویسند فرق تهیه‌کنندگان روسی با همکاران آمریکایی‌شان این است که با فیلمسازان همکاری و هماهنگی خوبی دارند و به صورت سد یا مانع در برابر آنها عمل نمی‌کنند. با این حال، طرف روسی درام تلخ ماشین جین مانسفیلد نگران جنبه‌های مردم‌پسند و تجاری آن هم بود و بصراحت اعلام کرده بود، به جدول گیشه نمایشی هم گوشه‌چشمی دارد و می‌خواهد انبوه بیشتری از تماشاگران، به تماشای فیلم او بنشینند. این فیلم با هزینه‌ای 15 میلیون دلاری طی 32 روز فیلمبرداری شد و می‌تواند یکی از مدعیان اصلی دریافت جوایز اسکار باشد. منتقدان سینمایی اقدام شرکت آآر فیلمز برای تولید چنین فیلم مستقلی را ستوده‌اند، در حالی که فیلم در شرایطی جلوی دوربین فیلمبرداری رفت که هیچ اقدام و تلاشی برای پیش‌فروش آن صورت نگرفت. تهیه‌کنندگان روسی فیلم فقط از اکران عمومی آن در روسیه مطمئن بودند و نمی‌دانستند آیا خریداران اروپایی هم پیدا خواهد کرد یا خیر.