فرصتی که از دست رفت

«زندگی خصوصی» با تعریض‌هایی که به مسائل سیاسی روز جامعه داشت در کنار فیلم طنز «گشت ارشاد» که حتی از نامش هم می‌توان برداشت‌های متفاوتی کرد و در عین حال «قلاده‌های طلا» که از آن به سیاسی‌ترین فیلم سال تعبیر می‌شد، تصویری کاملا سیاسی از فضای سینمایی کشور در نوروز 91 ساخت؛ تصویری که با مرور همه آثار جشنواره و تمامی‌ آثاری که در سال جدید می‌تواند امید به گیشه داشته باشد به نظر می‌رسد تصویری کاملا تقلیل یافته بود. درواقع همه این اتفاقات در حالی رخ داد که در جشنواره فیلم فجر شاهد معرفی فیلم‌های متنوعی در انتخاب درونمایه و سوژه بودیم. شاید اگر این تنوع‌نگری در انتخاب فیلم‌های نوروزی نیز رعایت می‌شد نه شاهد اعتراضی بودیم و نه فرصت اکران مناسب از زندگی خصوصی و گشت ارشاد سلب می‌شد. رعایت تنوع در اکران نوروز می‌توانست این امیدواری را ایجاد کند که مسائل مطرح شده در این فیلم‌ها در حد تحمل اعتراض‌کنندگان باقی بماند و به سلامت دوره اکران آنها سپری شود. تعبیری که تحت عنوان فیلم‌سوزی در اکران‌های نوروزی از همان ابتدا مطرح شد در نیمه تعطیلات نوروزی به شکل دیگری رنگ واقعیت به خود گرفت و فرصت اکران تمام و کمال از 2 فیلم گرفته شد.

سینما در آغاز سال 91 روزهای نه‌چندان خوبی را پشت‌سر گذاشت و چه بسا شاید قرار است بعد از سال پر از موفقیت 90 که عده‌ای آن را سالی تکرار نشدنی در تاریخ سینمای ایران می‌دانند با سالی نه‌چندان پربار روبه‌رو باشیم. البته همچنان دوست داریم امیدوار باشیم که ضرب‌المثل «سالی که نکوست از بهارش پیداست» برای سینمای ایران در سال 91 تحقق پیدا نکند.

مبینا بنی‌اسدی / جام‌جم