توسعه همه جانبه را فراموش نکنیم

اخیرا مدیر عامل شرکت ملی پخش فرآورده های نفتی طی یک مصاحبه ، خبر از مصرف روزانه بیش از 70میلیون لیتر بنزین داد و این میزان مصرف بی سابقه ، یعنی چیزی حدود 50درصد بالاتر از تولید روزانه این ماده سوختی.

کد خبر: ۴۶۳۹۵

به عبارت دیگر ، برای آن که مواجه به کمبود بنزین در جایگاهها نشویم لازم است روزانه حدود 30میلیون لیتر بنزین از خارج خریداری شده و وارد کشور شود که هزینه آن بسیار زیاد خواهد بود. جالب اینجاست که حجم انبوه بنزین تولید داخل و وارداتی ، هر روز در باک اتومبیل هایی ریخته می شود که به دلیل تراکم بیش از از حد آنها در خیابانها ، ناچارند ساعات طولانی را در ترافیک به سر برده و آن گونه که گفته می شود تا چند سال دیگر برخی از شهرهای بزرگ و بویژه تهران به صورت یک پارکینگ بسیار بزرگ در خواهند آمد چرا که دیگر جای چندانی برای حرکت اتومبیلها در خیابانها باقی نخواهد ماند اما حاصل این سوخت و سازها در اتومبیل های رنگارنگ و پرتعداد ، دود و مواد آلاینده ای خواهند بود که فضای شهرها را پر کرده و انواع و اقسام بیماریها را به دنبال خواهند داشت . برای درمان این بیماری ها نیز سالانه هزینه های بسیار زیادی مورد نیاز است که لاجرم باید با کاستن از هزینه های عمرانی ، نسبت به تامین آنها نیز اقدام لازم به عمل آید. با این مقدمه قصد آن است تا توجهات به یک نکته اساسی و مهم جلب شود، یعنی ضرورت برنامه ریزی جامع و هماهنگ برای توسعه همه جانبه کشور. این هدفی است که برای دستیابی به آن ، البته نیازمند مدیریتی همه جانبه نگر ، هوشمند و مقتدر هستیم . اگر امروز به عنوان نمونه با مساله ای به نام «بحران بنزین» ، «بحران ترافیک» و «بحران حمل ونقل» مواجهیم ، باید ریشه های آن را در عدم برنامه ریزی های سنجیده گذشته و همچنین رواج بخشی نگری در میان مسوولان طی سالهای پس از جنگ جستجو کرد. بی تردید چنانچه به جای افزایش بی رویه تولید خودرو سواری در قالب صنایع مونتاژ، از همان زمان برنامه توسعه و تجهیز ناوگان حمل ونقل شهری و بین شهری در دستور کار مسوولان مربوطه قرار گرفته بود و همزمان با آن ، به جای ترویج فرهنگ مصرفی و تجمل گرایی و راحت طلبی ، فرهنگ قناعت و بهره مندی از امکانات عمومی و تحمل دشواری ها در مراحل اولیه رواج می یافت ، امروز با طی شدن سختیها و کمبودها، در وضعیتی قرار داشتیم که هیچیک از بحران های مزبور در پیش رویمان قد علم نمی کرد. اینک تاسف خوردن بر گذشته ها و فرصتهای از دست رفته ، مشکلی را حل نخواهد کرد بلکه باید بر مبنای این تجربیات ، به تدوین برنامه هایی پرداخت که رشد و توسعه فرهنگ و مکمل را درپی داشته باشد. این روزها و با مطرح بودن بحث لایحه برنامه چهارم توسعه نگاه جامعی که این تناقضات را حل می کند، ضرورت بیشتری می یابد این که سال به سال مسوولان وزارت صنایع از رشد چشمگیر تولید خودروی سواری بگویند و از سوی دیگر شاهد بروز روزافزون نگرانی ها و دلواپسی ها از افزایش بی رویه مصرف بنزین و صرف هزینه های کمرشکن را برای واردات بنزین و آلودگی شدید هوا و دهها نوع عوارض سوءناشی از آن آمارها باشیم ، خود به خوبی گویای وضعیتی است که در آن قرار داریم . به صراحت باید گفت دولت فارغ از این که در دست کدام طیف و جناح قرار داشته باشد آنگاه به فلسفه وجودی خود عمل کرده است که بتواند نظم و هماهنگی میان امور را برنامه ریزی و به پیش ببرد. اگر قرار بر این باشد که هر سازمان و وزارتخانه و نهادی ، فارغ از این که عملکرد آن چه تاثیری بر دیگر اجرای اقتصادی ، سیاسی و فرهنگی نظام و کشور دارد ، به راه خویش رود ، دیگر فلسفه وجودی دولت چه خواهد بود؛!.