سرم را نیز برای استقلال جلوی توپ می‌گذارم

حدود 3 فصل پیش در زمانی که آقای مظلومی، سرمربی مس کرمان بود خواستار حضورم در این تیم شد و حتی حدود 2هفته هم همراه مس تمرین کردم و مورد تایید هم قرار گرفتم،‌ اما نتوانستم به مس بپیوندم.

بله، به همین خاطر هم شناخت وی از من به مسابقات فصل پیش در لیگ‌یک برنمی‌گردد.

مشکل اصلی پول بود.

مسی‌ها با باشگاه شموشک به توافق نرسیدند. آن زمان در شموشک توپ می‌زدم و مسوولان وقت باشگاه نوشهری برای صدور رضایت‌نامه‌ام خواستار مبلغی شدند که کار را خراب کرد.

120 میلیون بابت صدور رضایت‌نامه از مس می خواستند و مدیران مس هم حاضر به پرداخت این رقم نشدند و به همین راحتی حضورم در مس و لیگ برتر منتفی شد. آن زمان (3 سال پیش) 120 میلیون تومان مبلغ خیلی زیادی بود، آن هم برای انتقال یک بازیکن لیگ‌یکی به لیگ برتر.

(می‌خندد!) طی مدتی که در شموشک بودم خیلی کم‌پول گرفتم. باور کنید دروغ نمی‌گویم، چون مدارک و اسناد مالی‌اش هم هست. من در آن مدت حدود سالی 3 میلیون تومان هم دریافت نمی‌کردم.

چون شموشک نوشهر را سکوی پرتاب خودم می‌دانستم، این کار را نکردم. من فوتبالم را مدیون شموشک و مربیان آن هستم و از این رو در آن زمان ماندم تا دینم را به نوشهر و شموشک آن ادا کرده باشم. من از رده‌های پایه شموشک شروع کردم و سپس به بزرگسالان رسیدم.

بله، با پایان یافتن مدت قراردادم با شموشک پیشنهاد خوبی از گسترش فولاد تبریز به دستم رسید و من هم معطل نکردم.

خیر، البته هر شرایطی سختی‌های خاص خودش را دارد،‌ اما من بیشتر از سرما و گرما به فکر پیشرفت بودم و می‌خواستم از این طریق راهم را برای رسیدن به لیگ‌ برتر هموارتر کنم.

بله، خیلی چیزها در آن مقطع یاد گرفتم. او فقط مربی بازی‌های تیمش نیست، بلکه در خلال تمرینات مثل یک معلم اشکالات را هم گوشزد می‌کند و راهکارهای خوبی برای اشتباه نکردن به شاگردانش پیشنهاد می‌کند.

در مدت زمانی که شاگردش بودم هیچ حرف زشتی از دهانش خارج نشد. لوکا از جمله مربیانی است که واقعا دوستش دارم. او در کارش بسیار جدی است و به انضباط هم اهمیت فوق‌العاده‌ای می‌دهد و شاید به همین خاطر است که برخی بازیکنان با او مشکل دارند و می‌گویند به شاگردانش توهین می‌کند.

سال 89 و در تعطیلات نیم‌فصل در هتل المپیک تهران اردویی برپا کرده بودیم. در حین یکی از تمرین‌ها مرحوم حجازی صدایم کرد و گفت: «می‌دانم بازیکن خوبی هستی، اما برای موفقیت باید هدف بزرگی هم داشته باشی، هدف من تبدیل‌شدن به بزرگ‌ترین دروازه‌بان جهان بود که شدم ناصر حجازی...» این حرف ناصرخان خیلی روی من تاثیر گذاشت و مرا به فکر فرو برد. به طوری که تا مدت‌ها روی آن فکر می‌کردم و از همان زمان بود که تصمیم گرفتم هدف بزرگی برای خودم تعیین کنم و برای رسیدن به آن تلاش بیشتری به خرج دهم.

هدفم بازی‌کردن برای تیم ملی ایران در جام‌جهانی است و رسیدن به فوتبال اروپا.

خیلی دوست داشتم همان سال که از مس پیشنهاد داشتم از شموشک جدا شوم و شاگرد پرویز مظلومی شوم، اما همان‌طور که گفتم شرایطی رقم خورد که به ناچار همانجا ماندم و سپس به گسترش فولاد پیوستم. البته خدا خیلی دوستم داشت، چون در آن تیم پله‌های ترقی را یکی‌یکی طی کردم و سرانجام پیش از شروع لیگ یازدهم مورد توجه چند تیم لیگ برتری مثل سایپا و استقلال قرار گرفتم.

اصلا نمی‌توانستم باور کنم، وقتی شنیدم از استقلال پیشنهاد دارم نزدیک بود سکته کنم.

این مساله را پای خوش‌شانسی‌ام نمی‌گذارم. به استقلال نیامدم که فقط خودم را مطرح کنم، بلکه دنبال پیشرفت در این تیم هستم. تمام تلاشم این بود که اعتماد آقای مظلومی را جلب کنم که خوشبختانه موفق به انجام این کار هم شدم، البته هنوز اول راه هستم و مسیر طولانی برای پیمودن دارم.

چون شرایط حاکم بر تیم استقلال چنین ایجاب می‌کند که به فکر پیشرفت باشم. در استقلال شرایط خاص و خوبی حاکم است. یکسری تفکرات حرفه‌ای در اطرافتان موج می‌زند که اجازه نمی‌دهد به چیزی جز پیشرفت فکر کنید... نمی‌دانم! شاید هم من این تصور را دارم چون هدف خودم هم پیشرفت‌کردن بوده است.

اگر بگویم نه دروغ گفته‌ام، اما به خودم گفتم که اتفاقا این به نفع من است تا در محیطی قرار بگیرم که همه خوب هستند و رقابت با خوب‌هاست که باعث تحول و پیشرفت هر بازیکنی می‌شود. استقلال در خط دفاع بازیکنان خوبی دارد، مدافعانی مثل امیرآبادی، یوسفی، شیرزاد، حمودی و ... به همین دلیل تلاشم را دوچندان کردم تا بتوانم برای خودم جا باز کنم، فکر می‌کنم خداوند هم کمکم کرد تا در این مسیر موفق شوم.

باور کنید پیش از همه بازی‌ها دعا می‌کردم که به میدان بروم، چون دنبال اثبات خودم بودم و فکر می‌کردم هیچ مسابقه‌ای بهتر از آن بازی‌ها نیست. انگار چیزی در ته دلم می‌گفت که برنده هستیم.

دقیقا یادم نیست،‌ فکر کنم همان‌طور باشد.

من پیش از پیوستن به استقلال هم حرفه‌ای زندگی می‌کردم. خواب بموقع و خورد و خوراک مطلوب و خلاصه سلامت زندگی کردن را عادت داشتم، اما وقتی کنار نفراتی چون مجتبی جباری، فرهاد مجیدی و مهدی رحمتی قرار گرفتم و نوع و نحوه تمرینات آنها را دیدم و متوجه شدم آندو (تیموریان) چطور زندگی می‌کند، تازه فهمیدم که من خیلی از آنها عقب هستم و برای رسیدن به جایگاهی که آنها برای خودشان دست و پا کرده‌اند باید خیلی بیشتر حرفه‌ای باشم.

(می‌خندد...) آنقدر استرس داشتم که پیش از همه بازی‌ها تا توانستم کابوس دیدم. از این می‌ترسیدم که نکند با سوتی من گل بخوریم و دیگر نتوانم توی چشم مربی و همبازی‌ها و طرفداران نگاه کنم.

هر دو بازی شرایط خاص خودشان را داشتند، اما دربی دوم واقعا برایم سخت گذشت، چون بازی حذفی بود و اصلا دوست نداشتم بازنده شویم و جام حذفی را از دست بدهیم.

آقای مظلومی واقعا برخورد گرم و صمیمانه‌ای داشتند؛ برخوردی که برای سال‌ها در ذهنم باقی خواهد ماند. میان بازیکنان هم ‌شریفات و امیرآبادی حسابی هوای مرا داشتند. انگار که سال‌هاست مرا می‌شناسند. زمانی که این برخوردها را دیدم دیگر از این که بهترین انتخاب را کرده‌ام به یقین رسیدم.

شک نداشتم، اما برخی از مربیان قبلی‌ام پیش از عقد قرارداد با استقلال ته دلم را خالی کردند و گفتند اگر به استقلال بروم نابود می‌شوم. آقای دست‌نشان هم یکی از همین مربیان بود . وی معتقد بود در استقلال یک نیمکت‌نشین فیکس می‌شوم، اما حالا خوشحالم که عکس آن ثابت شد.

در استقلال هیچ‌کس دنبال باند و باندبازی نیست و فقط بازیکنان هوای یکدیگر را دارند. اگر قرار بود در تیم‌مان از این خبرها باشد این همه وقت صدر جدول نمی‌ماندیم.

آقایان محرمی و شاهرودی هر دو از بهترین مدافعان چپ‌پای فوتبال‌مان بوده‌اند، اما متاسفانه بازی آنها را چندان به خاطر ندارم و از این رو نتوانستم از آنها الگوبرداری کنم. همیشه سعی می‌کنم برای خودم چند الگو در نظر بگیرم و از هر کدام فاکتورهای خوبشان را جدا کرده و روی آن ویژگی‌ها با خودم کار کنم.

متاسفانه در خیلی از این پست‌ها با ضعف مواجه هستیم و به این خاطر است که ساختار فوتبالمان ایراد دارد. قطعا هدفم این است که خودم را ثابت کنم و اول به تیم ملی دعوت شوم و سپس به مهره ثابت‌ آن تیم تبدیل شوم. برای رسیدن به همین هدف هم بود که وقتی آن همه موج منفی از طرف دوستانم می‌رسید که به استقلال نپیوندم همه را نشنیدم و آمدم استقلال تا پیشرفت کنم.

صددرصد، فرهاد مجیدی در این مدتی که من به استقلال پیوستم بارها با من حرف زد و از من می‌خواست که در تیم احساس غریبگی نکنم و همین حس بود که باعث شد خیلی راحت‌تر با مشکلات کنار بیایم. او رابطه خوب و نزدیکی با من داشت و البته این مساله برای تمام تازه واردهای استقلال صدق می‌کرد و او همواره مثل یک صاحبخانه که دوست ندارد به مهمانش بد بگذرد، دوست داشت با من و دیگر بچه‌هایی که تازه به استقلال پیوسته بودیم صحبت کند و می‌گفت مشکلاتمان را با او در میان بگذاریم. باور نمی‌کنید از اسماعیل شریفات بپرسید. آقا فرهاد برای استقلال فقط یک بازیکن یا کاپیتان نبود. او در واقع قوت قلب تمام نفرات تیم از قدیمی‌ها بگیرید تا مهره‌های جدید استقلال بود. متاسفانه نشد که او بیشتر با ما باشد و از این بابت به حال خودم افسوس می‌خورم که شانس نداشتم مدت زمان بیشتری کنارش باشم و از او بیاموزم. گرچه همان چند ماه هم خیلی خوب بود و او درس‌های زیادی را به صورت مستقیم یا غیرمستقیم در رفتارش با بازیکنان خودی و تیم مقابل به من آموخت. امیدوارم او در پایان فصل به استقلال برگردد تا باز هم کنارش بازی کنم و در تمرینات با او باشم.

میثم حسینی پیراهن هر تیمی را که بر تن کند، به همان تیم تعصب و علاقه دارد. در گسترش فولاد که بودم، از جان مایه می‌گذاشتم و در مسابقه نیمه نهایی جام حذفی فصل پیش همه دیدند که برابر همان پرسپولیسی که الان از آن گفتید، چطور با قدرت بازی کردم. در شموشک نوشهر هم همین طور بودم و حالا هم در استقلال هستم و صد درصد استقلالی‌ام و سرم را به خاطر این تیم و هوادارانش جلوی توپ می‌گذارم.

البته من از گسترش فولاد بیشتر می‌گرفتم ولی نه خیلی بیشتر از استقلال، شاید در حدود 30 میلیون تومان، اما در این فصل پول برایم در وهله اول نبود و به استقلال آمدم تا رشد کنم و قد بکشم.

تحصیلات. همیشه در این مورد علی دایی را مد نظر قرار داده‌ام و دوست دارم مثل او در تحصیلاتم هم مثل فوتبال پیشرفت کنم.

فوق‌دیپلم رشته معماری‌ام را که گرفته‌ام، موقتا درسم را ادامه ندادم، اما قطعا تحصیلاتم را ادامه خواهم داد.

چون بالا بودن سطح تحصیلات باعث می‌شود انسان در زندگی تصمیمات بهتری اتخاذ کند و احساسی تصمیم نگیرد. بویژه کسی که می‌خواهد در ورزش پرطرفدار و پرافت و خیزی مثل فوتبال کار کند باید حتما تحصیل کند تا همه زندگی خود را به اما و اگر و شانس و اقبال نسپارد، کاری که علی دایی انجام داد و می‌دانم که او چطور در روزهای اوج فوتبالش درس می‌خواند و امتحاناتش را با موفقیت پشت سر ‌می‌گذاشت. علی دایی‌بودن کار خیلی دشواری است، اما نشدنی نیست، می‌خواهم در تحصیلاتم هم پیشرفت کنم.

این موضوع را قبلا هم توضیح داده‌ام.‌ آنهایی که ورزش می‌کنند، البته منظورم ورزش حرفه‌‌ای است، همگی مکمل غذایی نیز مصرف می‌کنند، من هم با این فکر که این پودر (جک تری دی)‌ جزو پودرهای مجاز است، آن را مصرف کردم وگرنه همه دوستان، فامیل و هر کسی که مرا می‌شناسد، می‌داند که تا چه حد از این پدیده زشت بیزارم.

باور کنید در شموشک که بودم، بارها در چنین موقعیتی قرار گرفتم که از این قبیل مواد به من پیشنهاد می‌شد که بخورم یا تزریق کنم اما همیشه یک حس ترس از این قبیل مواد در وجودم بود که مرا از رفتن به سمت‌شان منع می‌کرد. زمانی هم که خودم بزرگ‌تر شدم، همیشه کوچک‌ترها و نوجوانان و جوانان را از مصرف این قبیل مواد منع می‌کردم و از عواقب بد مصرف‌شان آگاه می‌کردم.

مطالعه کرده بودم. کلی کتاب در این ارتباط دارم که از دوپینگ و مضرات آن نوشته است. حتی آنها را به دوستانم می‌دادم تا بخوانند و از مصرف آنها بپرهیزند...

شوکه شده بودم. می‌خواستم از ناراحتی به خیابان بروم و فریاد بکشم. نمی‌خواهم کسی را مقصر این مساله معرفی کنم، اما فقط این را می‌گویم که این پودر در شرایطی به دستم رسید که می‌دانستم سایر دوستانم در استقلال و دیگر تیم‌ها هم از آن مصرف می‌کنند و هیچ‌کس از عواقب یا ممنوع بودن آن مرا مطلع نکرد. باور کنید وقتی فهمیدم چه اشتباهی کرده‌ام، شب‌ها تا صبح خوابم نمی‌برد و دائم به این فکر می‌کردم که چرا در مورد این ماده تحقیق نکرده‌ام.

از این به بعد تصمیم گرفته‌ام هرگز از این قبیل مواد مصرف نکنم و با خوراکی‌های طبیعی توان و انرژی بدنم را در سطح مطلوب حفظ کنم. اگر هم زمانی مجبور به مصرف موادی خاص بشوم تا آن را به فدراسیون و کمیته کنترل دوپینگ نشان ندهم و تاییدیه سلامت و عدم ممنوعیت آن را نگیرم، هرگز از آن استفاده نخواهم کرد.

خیلی! چون این اتفاق ناخواسته بوده، بیشتر از این ناراحتم و احساس بدی دارم که بعضی افراد تصور غلطی از من داشته باشند.

به فکر حرف مرحوم حجازی هستم و می‌خواهم هر طور شده در سال جدید به تیم ملی دعوت بشوم و پیشرفتم را ادامه دهم تا سال آینده در تیم ملی بازی کنم.

همیشه رقبای جدید از راه می‌رسند و پس از مدتی کلنجار‌رفتن با قدیمی‌ها آنها را کنار می‌زنند. این مساله برای همه هست و حتی من که الان 24 سال دارم، باید از حالا خودم را آماده دیدن یک رقیب جوان‌تر و بهتر از خودم در استقلال یا هر تیم دیگری که هستم، بکنم. تا نخواهم آنها را کنار بزنم که پیشرفت حاصل نمی‌شود.

فکر کنم سپاهان و تراکتورسازی از همه جدی‌ترند. گرچه صبای قم را هم باید جدی تلقی کرد.