شاهد لبخند

به او گفتم از محبتی که داشت بیهوده در مرداب خودخواهی‌اش تلف می‌شد. از قلبی مهربان که بازیچة دست روزمرّگیهایش شده بود. از هیاهویی دلنشین که گم شده بود در لابه​لای سکوت تلخش. به او گفتم لااقل آرام​تر سکوت کن که این صدای بی‌اعتنا بودنت همچون تیشه‌ای شده بر لحظه لحظة زندگی‌ام. گفتم از شکسته شدن دلهایی که شکستن حقشان نبود. آن‌قدر گفتم و گفتم و گفتم که دیگر حرفی برای گفتن نماند.من حرفهایم را زدم اما او مثل همیشه سکوت کرده بود. نامش از عمق جانم برخاست و شاید برای همین بود که بر جانش نشست. چشمانش را باز کرد. دیدگانش تر بود اما... لبخندی محو روی لبهایش نقش بسته بود. فقط یک لبخند بود و بس. همه چیز را درست نکرد، اصلاً هیچ چیز را درست نکرد. فقط یک لبخند بود. همین.

بهار که نزدیک می‌شود دانه‌های برف یکی یکی آب می‌شوند و شاید من شاهد آب شدن اولین برف بودم.

بعضیها خوب هستند، بعضیها خیلی خوب هستند؛ انگار آمده‌اند که فقط خوب باشند و لبخند به لب داشته باشند، به همه سلام کنند و دستِ دوستی فشار دهند. آمده‌اند که خوب باشند و خوبی را به نگاه بی‌اعتمادمان وصله زنند. آمده‌اند که خوب بودن را در وجودمان زنده کنند، حتی شده با سیلی محبت چشم قلبمان را باز کنند. حتی شده با انگشتان دست، لبخندهای زورکی و کشدار روی چهره‌مان سوار کنند و بگویند: «دنیا را بی‌حساب [و] کتاب دیدن مجازات دارد، بد دیدن، اخمهای زورکی دارد؛ چشم بستن، سیلی دارد؛ سیلی درد دارد، بغض دارد، بی‌اعتمادی به دنیا اشک دارد، تنهائی دارد»... [...]بعضیها آمده‌اند که ثابت کنند بد بودن راحت است اما خوب بودن سخت... بعضیها آمده‌اند خوب باشند، پیامبران زمینی باشند. پیامبرانی کوچک با جثه‌های ریز و درشت که کنارمان نفس می‌کشند بدون هاله‌های چشمی. پیامبرانی که اتیکتشان بین حرفها و عملشان می‌درخشد، هالة‌شان در قلبشان می‌درخشد. بعضیها خیلی خوب هستند، آن‌قدر خوب که بد بودن کنارشان، وجدان درد دارد، احساس پوچی دارد، امید بد نبودن برای فرداها دارد. بعضیها آمده‌اند خوب باشند.

الهه جویا از بابل