دو راهی

عشق با اعمال شاقه

1-این روزها که دلم بهانة تو را می‌گیرد، دستش را می‌گیرم و می‌برم به کوچة خاطراتمان. از پیش چشمانش را با دستمالی بسته‌ام که مباد مسیر رفتن را بلد شود... چون می‌دانم که دیگر جایش اینجاست. اگر مسیر را بداند...

2-زبانم قاصر شده، اما تو نگاه مرا می‌فهمی. به چشمانم خیره شو و عمق حرف​هایم را اندازه بگیر. نیازی نیست با واژه‌های مبهم گنگت کنم. به چشمانم خیره شو. اشک​هایم همه چیز را می‌گویند.

روژین

هاااا؟! درست متوجه شدم؟ دِ خُ الان دل تو بهونه می‌گیره... اون بیچاره دیگه چرا باس به اعمال شاقه مبتلا شه؟ هوم؟ واقعاً که به حق چیزای نشنفته! دوره و زمونه‌ای شده‌واااا...!

هنوزم برام عزیزی

هنوزم برام عزیزی، تو مقدس مث هفتی/ ته‌نشینه عطرت اینجا، اما چند روزه که رفتی/ خونِ تو رگام تو بودی، قلب من می‌ده شهادت/ شب ابراز علاقه، گم شد از لبام شهامت/ تو رو سخت به دست آوُردم، با تو قصرِ عشقُ ساختم/ قهر تو وبال من شد، من ساده تو رو باختم/ حق ما که فاصله نیس، چی ما رو از هم جدا کرد؟/ به همه نامهربونیت، راضی‌ام دوباره برگرد/ تو واسه مسلخ نیرنگ، منُ قربونی می‌خواستی/ یه رفیق بی‌اراده توی مهمونی می‌خواستی/ تو ضیافت صداقت، کمی نارو هدیه کردی/ جای شونه‌های امنم به تن باد تکیه کردی/ شاید برگشتت عذابه، واسه این مرد پریشون/ نمی‌خواد به روت بیاری، می‌دونم هستی پشیمون/ حق ما که فاصله نیس، چی ما رو از هم جدا کرد؟/ به همه نامهربونیت، راضی‌ام دوباره برگرد.

علیرضا ماهری

آقا جوووون... توجه نه‌رییییهاااا... دِ خُ پیغام داده نمی‌خواد! زوره؟! می‌گه: چی‌چیییی رو دو...بااااره؟! ...الان دقیقاً سیصد و هفتاد و هشت بااااره...! فیکس! همین‌قدر! دِ... خُ نمی‌خواد، یه‌چی می‌گه‌هاااا...!