با یک بلیت به ماه بروید

ماجراجویی فضایی این شانس را به شما می‌دهد تا به یک ماموریت بروید. اما این ماموریت نه کاری است نه زمینی، بلکه سفری است تفریحی به ماه. در طول این سفر فضایی یک هفته‌ای که با سرعت باورنکردنی ۱۷۰۰۰ مایل انجام می‌شود و فاصله افراد با زمین به ۲۵۰ هزار مایل می‌رسد، می‌توانید ستارگانی را ببینید که خیلی دورتر از ماه هستند. داوطلبان رفتن به این سفر فضایی باید ۴ ماه زیر نظر فضانوردان مرکز آموزش کیهان‌نوردی یوری گاگارین در روسیه آموزش ببینند. ‌در سال 2000 میلادی گردشگری فضایی در دنیا مد شد و آژانس فضانوردی روسیه برای اولین بار تورهای تک نفره گردشگری در فضا را راه انداخت که در آن، ماجراجوهای ثروتمند با پرداخت فقط 20 میلیون دلار برای 10 روز به فضا می‌رفتند، اما رقم بالای این سفر باعث شد فقط 6 نفر (از جمله انوشه انصاری از ایران) آن را تجربه کنند.‌ به همین دلیل ریچارد برانسون ـ مغز متفکر اکتشافات و ماجراجوهای فضایی ـ با تاسیس شرکت virgin calacti تورهای دسته جمعی را طراحی کرد که مسافران با پرداخت 2000 دلار ناقابل (قبول کنید که مفت است) به فضا می‌رفتند. اگر همه به بالا بودن قیمت شک دارید، باید به اطلاع برسانیم که در عرض یک سال، بیشتر از 100 هزار نفر برای شرکت در این تور 3 روزه ثبت نام کرده‌اند و بی‌صبرانه منتظرند نوبتشان بشود.

در دهه 80، 40 درصد از بزرگسالان، یعنی چیزی در حدود 80 میلیون نفر از مردم ایالات متحده آرزو داشتند به فضا سفر کنند. تحقیقات نشان داده است در ژاپن و ایالات متحده در سال‌های اخیر ده‌ها میلیون تن از مردم علاقه داشته‌اند به فضا بروند و حاضر بوده‌اند در این راه پول خرج کنند اما بزرگ‌ترین مانعی که اغلب مردم به آن اشاره می‌کنند هزینه سرسام‌آور چنین سفرهایی است. ‌از زمان اولین پرواز انسان به فضا، این فکر که دسترسی به فضا برای تمام مردم امکان‌پذیر شود، مطرح بوده است. فعالیت‌های انجام گرفته در این زمینه طی این مدت چشمگیر نبوده است و از بین تمام کسانی که به فضا رفته‌اند تنها چند فرد معمولی دیده می‌شوند. از ابتدای عصر فضا ـ که از 4 اکتبر 1957 با پرتاب اولین ماهواره ساخت دست بشر آغاز شد ـ تاکنون تعداد زیادی به فضا رفته‌اند اما از بین آنها تنها چند نفری افراد عادی بوده‌اند و بقیه را فضانوردان و دانشمندان تشکیل می‌داده‌اند. در بین این چند نفر مسافر فضا، تنها 3 نفر هزینه سفر خود را پرداخته‌اند و هزینه سایر فضاگردها (فردی که به منظور سیاحت راهی فضا می‌شود) را موسسات و شرکت‌هایی تقبل کرده‌اند که با اهداف تجاری یا تبلیغاتی همراه بوده است.

تا قبل از انهدام ایستگاه فضایی میر، 2 نفر از افراد عادی به این ایستگاه سفر کردند. در دسامبر سال 1990، تویوهیرو آکی‌یاما، خبرنگار 48 ساله ژاپنی از شرکت ژاپنی TBS برای ماموریت یک هفته‌ای، با هزینه 12 میلیون دلار به میر فرستاده شد. به این ترتیب، او عنوان اولین خبرنگار جهان در فضا را از آن خود کرد. پس از او هلن شارمن 27 ساله در سال 1991 به میر پرواز کرد. او یک شیمیدان انگلیسی بود که پس از برنده شدن در مسابقه‌ای که بانک نارودنی مسکو در لندن ترتیب داده بود، با فایق آمدن بر 13000 رقیب، شانس مسافرت به فضا را به دست آورد. بخشی از هزینه 10 میلیون دلاری سفر 8 روزه شارمن به ایستگاه فضایی میر را بیمه‌گر پروژه و بقیه را بانک نارودنی پرداخت.‌ اما غیر از این افراد خوش‌شانس که بدون پرداخت هزینه‌های سنگین یک سفر فضایی از جیب خود و بدون این‌که فضانورد، محقق، دانشمند یا فردی سیاسی باشند، شانس رفتن به فضا برایشان فراهم شد، تاکنون 3 نفر از شهروندان عادی جهان با هزینه شخصی به فضا سفر کرده‌اند. این سه نفر که هزینه سفر را خودشان پرداخته‌ و با میل و رضای شخصی به این اقدام دست زدند، نخستین گردشگران فضایی جهان و گشایند‌گان دروازه‌های این عرصه جدید محسوب می‌شوند.

سفر به ماه آنقدر آسان نیست که هرکسی قادر به انجامش باشد. مردم می‌خواهند، شرایطی فراهم شود که بتوانند براحتی به آژانس مسافرتی خود مراجعه و بلیت سفر به مدار زمین را تهیه کرده و با سفینه‌ای فضایی به آنجا ‌ بروند. این موضوع اگرچه برای بسیاری از ما رویایی دور و دراز به‌شمار می‌رود، اما برای آینده‌نگرها داستانی است که از همین امروز شروع شده است.‌ توریست‌های آینده می‌خواهند همانند چند گردشگری که تاکنون به فضا رفته‌اند اقامتی طولانی و مثلا یک هفته‌ای را در مدار زمین تجربه کنند و اینجا جایی است که حداقل در شرایط فعلی تنها ایستگاه بین‌المللی فضایی امکان و پتانسیل آن را دارد و این ایستگاه نیز با توجه به هزینه‌های زیادی که برای آن شده، پس از تکمیل باید فهرست طولانی از آزمون‌های علمی برنامه‌ریزی شده را با خدمه‌ای حرفه‌ای به انجام برساند. به همین دلیل از هم‌اکنون سرمایه‌گذاران به دنبال ساخت هتل‌های فضایی هستند. چند شرکت بزرگ در این زمینه مشارکت کرده‌اند و هم‌اکنون نمونه‌های اولیه هتل‌های فضایی خود را به مدار زمین فرستاده‌اند. ‌ این هتل‌های فضایی هم‌اکنون به نام پروژه جنسیس در مدار زمین قرار دارند و شامل محفظه‌های بادی هستند که فعلا پذیرای مسافران نیستند و برای آزمودن شرایط ایمنی در مدار قرار دارند. این هتل‌های بادی اولین گام به سوی مرحله بعدی خواهند بود؛ مرحله‌ای که در آن هتل‌های بزرگ و دارای امکانات بسیاری در مدار زمین جایی در ارتفاع تقریبی 300 تا 400 کیلومتری قرار داده می‌شوند و مسافران می‌توانند با هزینه معقول برای مدت یک هفته در آنها اقامت کنند. البته برای رفت‌ و آمد به این هتل‌ها نسل جدیدی از وسایل نقلیه مداری نیز لازم است که رقابت در بخش خصوصی می‌تواند باعث سرعت در ساخت آنها شود.‌ این هتل‌ها مرزهای جدیدی برای توریسم فضایی تعریف خواهند کرد، اما مهم‌تر از آن این مساله است که ورود بخش خصوصی به فضا خواهد توانست بار دیگر شتابی بی‌نظیر به این بخش هیجان‌انگیز از فناوری بدهد، همان پیشرفتی که وقتی بخش خصوصی وارد بازار IT شد این بازار آن را تجربه کرد و از قبل آن توانست رشد بی‌نظیر فناوری را شاهد باشد. شاید رویای سفرهای ارزان فضایی باعث توسعه دادن مرزهای دوردست‌تر فضا نیز بشود.

علی شاهیده