تولد‌ به نوعی دیگر

من... کوچه... تو

من پشت سر هم دود یک مشت پنهان‌کاری را از چشمم درمی‌آورم و دستهایم را روی دکمة پیراهنم جا می‌گذارم... خسته شدم از بس خنده‌های مضحک مترسک اتاقم را دیدم و نگاهم هی باران را بهانة دلتنگیهای نداشته‌اش کرد.

من پشت سر هم بوق می‌زنم و خیابان خیابان از خودم دور می‌شوم. پشت سر هم راه می‌روم و نوک پا نوک پا طوری که کاغذهایم بیدار نشوند، صدایم را می‌بلعم. پوستم را روی تمام شال‌گردن‌هایم می‌کشم و ردّ پایم را گم می‌کنم. این‌جا آن‌قدر سرد است که مداد رنگی‌هایم هم یخ زده‌اند. آن‌قدر خالی است که اگر دری به دیوار بخورد، کسی نمی‌فهمد. باورت می‌شود گوشه گوشة آینه‌ها سوزن‌دوزی شده و اسمت روی تمام دیوارها آویزان است؟

من این‌جا آن‌قدر چشمهایم را گم کرده‌ام و آن‌قدر غزل خداحافظی شمعدانیها را خوانده‌ام که پروانه‌ها هم مرده‌اند... من این‌جا یک بودن از تو را کم دارم. باورت می‌شود هنوز اتفاق خاصی برای سقف اتاقم نیفتاده و هر روز آرزوهایم سرشان به سقف می‌خورد؟ حالا تو نشسته‌ای و نقاشیها را آب می‌دهی. تو نشسته‌ای و جرعه جرعه سپیده می‌نوشی... یک مشت صبح برایم بیاور.این‌جا آفتابگردانها خیانتکار شده‌اند و اطلسیها مدتی است به باران سیلی می‌زنند. این‌جا سپیدارها سر کوچه منتظر آبهای رفته‌ای هستند که برنمی‌گردد. من و کوچه‌مان سالهاست میان نقشة جغرافیا گم شده‌ایم.راستی شنیده‌ام جهانگرد شده‌ای... بلدی دور من هم بگردی؟ آخر، روزی مرا «دنیای من» صدا می‌زدی!

نرگس، عاشق‌ترین ستاره

یک

من یکم... تکم. دوستام می‌گن کاش ما بیشتر از اینها بودیم. کاش ارزش ما بیشتر از یک بود. لااقل چند تا صفر ناقابل جلوی ما می‌ذاشتن که چند رقمی می‌شدیم: هزارها، میلیونها و حتی میلیاردها. اون‌وقت مثل قطار صف می‌کشیدیم و مجبور می‌شدن ما رو سه‌رقم سه‌رقم جدا کنن. اقلاً این‌جوری خیلی ارزشمند و پرقیمت می‌شدیم[...].

آهای دوستان من! من هم مثل شما یکم، یک: طلیعة اعداد. من بر عکس شما معتقدم ما منشأ و سرآغاز شروع اعدادیم. من یکم، تکم. تنها عددی که بر تمام اعداد بخش‌پذیرم. یک همیشه یکه؛ تنها و منحصر به فرد. با احترام به بقیة اعداد که همگی از اقوام و خویشان منن، ولی هیچ‌کس به عظمت ما نمی‌رسه. به نفر اول [است که] مدال طلا می‌دن[...].

علی اصغر رضائی از بهشهر