تلنگر

دل و قلوه مجازی

لطفا از این نوشته ایراد ماهوی نگیرید. لطفا به این نوشته برچسب نزنید.این نوشته را بخوانید و مراقب دنیاهای اطراف خود باشید/ باشیم. چرا دنیاها؟ یادش بخیر زمانی ما بودیم و یک دنیای خاکی و یک دنیای دیگر. حالا انگار دنیاهای ما خیلی بیشتر شده است. زمانی ما بودیم و پدرانمان که ما را مدام پرهیز می‌دادند از این‌که پای خود را از گلیم خود بیشتر دراز کنیم. زمانی بود و هست البته،که این دنیا بود و آن دنیا. زمانی بود که ما بودیم و مادرانمان که ما را پرهیز می‌دادند از کار خلاف، می گفتند دروغگو دشمن خداست.

کد خبر: ۴۵۷۱۵۲

حالا که ما پدر شده‌ایم و مادر، انگار کار سخت‌تر شده است. انگار دنیاهای ما بیشتر شده است. حالا ما باید مراقب دنیای مجازی فرزندانمان هم باشیم. این دنیا کجا، آن دنیا کجا، دنیای مجازی کجا. حالا باید مراقب خودمان باشیم که پایمان در دنیای مجازی نلغزد. آن دنیا پیشکش.

حالا گاهی در این دنیاهای جدید و مجازی سرگیجه می‌گیریم. روحمان خراش برمی‌دارد. دلمان که از دنیای خاکی و از آدم‌ها می‌گیرد نقابمان را می‌زنیم و پناه می‌بریم به آن یکی دنیا. دکمه را فشار می‌دهیم. پای به درون دنیای مجازی می‌‌گذاریم. دوستی، دختری، پسری به ما سلام می‌کند. سلام می‌دهیم. لبخند می‌زنیم. دل می‌دهیم و قلوه می‌گیریم. چه دنیا در دنیایی می‌شود. چه دنیا در دنیایی شده است. سر برمی‌داریم. چشمانمان را می‌مالیم. شب شده است. می‌رویم خانه. خیلی حوصله خانه را نداریم. خوش‌خوشانمان شده است در دنیای جدید. سلام همسایه را یادمان می‌رود بدهیم. خسته‌ایم از بس روی ابرهای مجازی راه رفته‌ایم. چشمانمان درد می‌کند. یادمان می‌رود به دختر دلبندمان زنگ بزنیم. مادر ما همین چند کوچه بالاتر خانه دارد. مادر ما چت کردن بلد نیست. این یادداشت شعار نیست. این یادداشت مربوط به دنیاهای زیاد شده ماست؛ دنیاهای ناشناخته‌ای که خوشایند است و خوشایند نیست؛ دنیاهایی که بعضی از ما به آن پناه می‌بریم، دنیایی که محدوده‌اش یک میز و صندلی، یک رایانه، یک فضای اینترنتی، و یک نام مجازی و استعاری برای ورود است. این دنیا انگار شب و روز ندارد. همین است که بعضی از ما همیشه خوابمان می‌آید.