یک یاد آوری کوچک

یادمان نیست که کجا بودیم. بگذارید مثال‌هایی دم دست بزنم. اگر روزگاری با همسری بساز ناله‌های نداریمان را با آهی و آه‌هایی عمیق در چاردیواری یک زیر زمین نمور سودا می‌کردیم، حالا که دستمان به دهانمان رسیده باید چه کنیم؟ می‌توانیم به همسر مهربانمان نامهربانی کنیم؟ می‌توانیم پول را، موقعیت اداری یا اجتماعی را، شهرت را و هر چه را که داریم و نداشتیم، بگذاریم یک طرف و نزدیک‌ترین دلسوزمان را روانه گوشه رینگ کنیم؟

می‌توانیم دوستان دوران سابق را که گرمابه و گلستانمان با آنان بود رها کنیم و خودمان را به فراموشی بزنیم و بگوییم: ببخشید، شما؟

می‌توانیم به یک همسایه قدیمی در پایین شهر که همراه ما بود پشت کنیم و بگوییم: بابا اینا که دیگه به کلاس ما نمی‌خورن. زن، اگه یک بار دیگه فلانی زنگ زد جواب ندیا؟

می‌توانیم همکلاسی دوره دبیرستان و دانشگاه را در خیابان ببینیم و خودمان را به آن راه بزنیم و اگر آن دوست قدیمی به یکباره جلوی ما ظاهر شد: بگوییم: ای وای.تویی؟ نشناختمت. چقدر رنگ عوض کردی. چقدر قیافت عوض شده پسر. خوبی؟ خوشی؟ ببخشیدا من، عجله دارم باید به یه جلسه مهم برسم. این شماره من. زنگ بزن.

می‌توانیم جواب تلفن همکار سابقمان را که روزی با او در یک محیط کار می‌کردیم ندهیم و به منشی مخصوصمان بگوییم: اینقدر بگید جلسه داره تا دیگه زنگ نزنه و از رو بره.

می‌توانیم به همبازی سابقمان در یک تیم محلی و شهرستانی محل نگذاریم و جواب سلام او را ندهیم و خودمان را در حد مسی و کاکا بدانیم و به کاکای سابقمان، به قیافه‌اش بخندیم که: اوه، یارو رو ببین هنوز سبیل داره.

ما آدم‌ها گاهی زود رنگ عوض می‌کنیم. گاهی هم رنگ عوض می‌کنیم اما نه خیلی زود. ما آدم‌ها انگار که به رنگ عوض کردن عادت داریم. تا جایی که اگر یکی از ما در موقعیت جدید خود رنگ هم عوض نکند، حتی اگر یک روز حواسش نباشد جواب سلام ما را بدهد، می‌گوییم: یارو رو ببین چه خودشو گرفته. آدم‌ها ـ ماها ـ رنگ عوض می‌کنند. رنگ عوض می‌کنیم.

ما آدم‌ها گاهی آنقدر از آنچه بودیم دور می‌شویم که شاید حتی همین یادداشت کوچک و این یادآوری جزئی را نیز بر نتابیم و تا آخر نخوانیم و روزنامه را به گوشه‌ای پرتاب کنیم. ما آدم‌ها... .

صولت فروتن ‌/‌ جام‌جم