شک نکنید استقلال می‌برد

هیجان! این اولین حسی است که از ذهنم و قلبم رد می‌شود.

قطعا دوست داشتنی است. مگر وقتی که بدانم در این بازی غایب هستم یا مثلا وقتی که بشنوم قرار نیست در ترکیب اولیه به میدان بروم.

همیشه این کار را کرده‌ام.

یعنی نباید ناراحت شوم؟ خب مسلم است که ناراحت می‌شوم، وقتی می‌بینم در ترکیب نیستم...

این دیگر دست خودم نیست. اخلاقم این‌طوری است. در صورتی که شاید حتی گاهی به ضرر خودم هم تمام شود... البته گاهی هم اینچنین نشده است و شما خبرنگارها سریع حرف در می‌آورید که برهانی قهر کرده و بابت نیمکت‌نشین شدنش عصبانی است.

عصبانی بودن با قهر کردن فرق دارد. من وقتی در ترکیب نیستم هزار فکر از سرم می‌گذرد و دنبال چرایی آن هستم و در آن لحظات نمی‌توانم لبخند بزنم. فکر کنم حالا هم دیگر همه مرا و این اخلاقم را شناخته‌اند. من از دست کسی دلخور نمی‌شوم. نه از سرمربی‌ام و نه از هم تیمی‌ام که به جای من به میدان رفته. فقط به فکر فرو می‌روم که چطور شده از ترکیب بیرون مانده‌ام.

دقیقا. می‌خواهم ایراد و عیب کارم را رفع کنم تا دیگر این حالت برایم تکرار نشود، این که دیگر اشکالی ندارد که آدم دنبال بهتر شدن باشد.

خب: می‌روم و روی مسائلی که از سرمربی‌ام می‌شنوم، فکر می‌کنم تا آنها را برطرف کنم.

طبیعی است که چنین باشد.

به جای فکر کردن به این مسائل به مسابقه فکر می‌کنم و خودم را مهیای این دیدار می‌سازم.

خیلی فکرم را مشغول آن نمی‌کنم...

سعی می‌کنم. قبول دارم که از حدود دو هفته پیش از داربی همه‌جا حرف از این مسابقه است و چه بخواهی و چه نخواهی تو را درگیر این مسابقه می‌کنند، اما باز هم به نظرم بستگی به خود آدم دارد که چطور با آن مواجه شود.

وقتی تمرین تمام می‌شود، سعی می‌کنم به فرامین سرمربی در طول تمرین فکر کنم. این که از من چه خواسته و چه راهکارهایی را برای رسیدن به هدف به من توصیه کرده است. یکسری کارهای دیگر روانشناسی هم هست که برای رسیدن به آرامش بیشتر از آنها استفاده می‌کنم.

بیشترش همان آزاد کردن ذهن و روش‌های اینچنینی است تا بتوان بر اضطراب‌های احتمالی غلبه کرد.

چیزی در حدود 50 ـ 50 است. ما چهار ، پنج مسابقه است که به پرسپولیس نباخته‌ایم و غیر از دربی جام ولایت، بقیه بازی‌ها را برنده از میدان بیرون رفته‌ایم و برعکس ما آنها هستند که همواره طی این مدت شکست را تحمل کرده‌اند بنابراین هم ما نمی‌خواهیم از این روند عقب بکشیم و هم آنها نمی‌خواهند بار دیگر بازنده باشند.

اصلا دوست ندارم مساوی کنیم. چون طعم برد را چشیده‌ایم و می‌خواهیم این بار هم برنده باشیم.

اما نگفتم که دفعات قبل آنها بی‌انگیزه بودند. پرسپولیس و استقلال هر بار که برابر هم می‌ایستند سرشار از انگیزه بردن و پیروز شدن هستند. یعنی تصور این که آنها در طول 4 یا 5 مسابقه‌ای که با علی دایی و حمید استیلی برابر ما قرار گرفتند خواهان برد نبودند، بشدت غلط است. این ما بودیم که با تکیه بر انگیزه و کار تاکتیکی بهترمان توانستیم از فرصت‌ها بهتر سود ببریم و برنده شویم.

شکست دادن این تیم تحت هر شرایطی سخت است. چه با دایی چه با استیلی و چه با هر مربی دیگری. چون معتقدم سرمربیان دو تیم در این ارتباط تا اندازه‌ای نقش دارند و بخشی از کار هم به خود بازیکنان و خودباوری‌شان مربوط است. به همین خاطر هم هست که من فکر می‌کنم‌ ما طی این چهار برد اخیرمان همواره تیمی قدرتمند را برده‌ایم و همیشه پرسپولیس، پرسپولیسی بوده و هست.

قطعا! آنها مطمئنا به ما می‌بازند. چون استقلال برای رکورد زدن یا کسب پنجمین برد به مصاف پرسپولیس نمی‌رود، هدف ما به مراتب باارزش‌تر از این است. ما بیشتر از حریف و اسم و رسمش به فکر سه امتیاز این بازی هستیم. شاید سال‌های قبل این جملات تکراری و کلیشه‌ای به نظر می‌رسید، اما باور کنید این بار قصد کلیشه‌ای حرف زدن ندارم و جدی‌تر از همیشه می‌گویم که ما با بردن پرسپولیس می‌خواهیم راه رسیدن به قهرمانی‌مان را هموارتر کنیم.

البته که اگر برنده شویم رکوردمان دست‌نیافتنی‌تر می‌شود، اما قبل از فکر کردن به رکورد باید به فکر قهرمان شدن باشیم.

خیر. حداقل تمام رفقای صمیمی‌ام در تیم هم چنین طرز فکری دارند.

گل زدن به پرسپولیس با تمام گل‌های دیگر فصل تفاوت دارد و خوشبختانه تاکنون این حس را تجربه کرده‌ام. اگر این‌بار هم در ترکیب تیمم به میدان بروم تمام سعی‌ام را می‌کنم که بتوانم گل بزنم.

بخش زیادی از آن به خاطر تحرک زیادی است که درون زمین دارم. من در کل مهاجم بی‌حرکتی نیستم که بایستم تا توپ روی سرم بیاید و آن وقت ضربه بزنم. نمی‌دانم گاهی شاید دیده باشید که حتی تا نزدیکی محوطه 18 قدم خودمان هم عقب می‌آیم و توپ‌گیری می‌کنم. درون محوطه 18 قدم حریف هم چنین جابجایی‌هایی را انجام می‌دهم و بخشی از آن هم به استعداد ذاتی‌ام مربوط می‌شود که خودم را به موقع به محل مورد نظر می‌رسانم.

بله(!) داشت فراموشم می‌شد. شکر خدا سرعت بالایی در جابه‌جا شدن درون زمین دارم و از این طریق می‌توانم خودم را به محل مورد نظرم برسانم.

با میلاد که از فصل پیش هماهنگ بودم و حالا هم در تمرینات خیلی خوب یکدیگر را پیدا می‌کنیم. یرکوویچ هم فوروارد زیرکی است و هم با پا و هم با سر توان گلزنی دارد.

فوتبال حرفه‌ای همین است. یک روز در این تیم هستی و یک مرتبه فردا صبح راهی یک تیم دیگر می‌شوی. دیگر کمتر فوتبالیستی پیدا می‌شود که تمام عمرش را در یک تیم سپری کند. آقا فرهاد همیشه برای من یک فوتبالیست ارزشمند و بزرگ در سطح باشگاهی و ملی بوده و هنوز هم هست. امیدوارم بتوانم باز هم روزی کنارش بازی کنم.

جای خیلی‌ها که نمی‌خواهم از آنها اسم ببرم و فقط از مجیدی و آن دو یاد می‌کنم که دوست داشتم آنها هم در این بازی حضور می‌یافتند و با آنها پرسپولیس را شکست می‌دادیم.

باور کنید آنقدر مسابقات فشرده و پشت سر هم برگزار می‌شود که فرصت نمی‌کنم مسابقات تیم خودمان را مرور کنم. من همیشه عادت داشتم که پس از بازی فیلم ضبط شده آن را می‌دیدم و روی بازی خودم تمرکز می‌کردم، اما حالا که نیم‌فصل دوم شروع شده آنقدر فرصت برای رسیدن به بازی بعدمان کم است که خیلی هنر کنم فیلم بازی استقلال را می‌بینم و همین.

راستش را بخواهید نه! این پرسپولیس همان تیم اوایل فصل است با این تفاوت که انگیزه‌شان برای مسابقه دادن و بردن بیشتر شده است.

تغییر است، اما فکر می‌کنم بیشترش به خاطر شرایط این تیم در جدول باشد. یعنی اگر هر کس دیگری هم در راس کادر فنی این تیم بود، بازیکنان آن برای رسیدن به جایگاهی بهتر تلاش‌شان را 2 برابر می‌کردند.

این‌طور نیست. به تیم خودمان اطمینان دارم. دنیزلی را پیش از این که پرسپولیسی‌ها بشناسند در پاس شناختم و از نوع تفکراتش پیش از چنین مسابقاتی هم به خوبی آگاه هستم. می‌دانم که او تحت هیچ شرایطی دوست ندارد بازنده این داربی باشد و این فکر را هم توی ذهن شاگردانش جا انداخته. به نظر می‌رسد عزم و اراده ما برای بردن هنوز هم بیشتر از پرسپولیس باشد.

چون این استقلال فقط برای بردن شهرآورد به زمین نمی‌رود، بلکه تیمی برابر پرسپولیس قرار می‌گیرد که می‌خواهد قهرمان شود. قهرمانی با 2 برد رفت و برگشت داربی.

با توجه به خط دفاعی و دروازه‌بان خوبی که ما داریم فکر می‌کنم یکی از آن صفرها را به پرسپولیس بدهم و یک عدد مثل یک یا دو را هم به استقلال. چون ما یک ـ صفر یا 2 ـ صفر برنده می‌شویم. البته بیشتر فکر کنم همان یک ـ صفر باشد.