کابوسی که تمام نمی‌شود

چه مدتی است که در زندان هستی؟

از زمانی که پسرعمویم کشته‌ شد در زندان هستم؛ تقریبا یک سال و 4 ماه است.

در کانون اصلاح‌ و تربیت هستم. البته می‌گویند آنجا با زندان‌های دیگر فرق دارد. من که زندان‌های دیگر را ندیدم، اما کانون خیلی خوب است و به ما خیلی رسیدگی می‌کنند.

درس می‌خوانم، سینما داریم، فیلم می‌بینیم و ورزش هم می‌کنم. همه چیز در کانون خوب است.

گفتنش برایم سخت است. من اصلا دوست ندارم آن روز را به یاد بیاورم. به خدا اتفاقی بود. همه قبول کردند که قتل اتفاقی بوده.

بله، اما عمویم رضایت داده و وکیلم هم گفت که ممکن است دادگاه، زندان طولانی‌مدت به من ندهد.

داشتیم کار می‌کردیم که این اتفاق افتاد، اصلا عمدی در کار نبود و من نمی‌خواستم به او شلیک کنم.

مال صاحب‌کارم بود. او به من گفته ‌بود که می‌توانم از آن سلاح استفاده کنم تا اگر حیوانات وحشی حمله کردند از خودم و پسرعمویم دفاع کنم.

آن روز سلاح را برده ‌بودم که مشکلی برایمان پیش نیاید.

من و پسرعمویم داشتیم می‌رفتیم. تازه مزرعه را سمپاشی کرده‌ بودیم، تفنگ دست من بود و داشتم جلوتر می‌رفتم. پسرعمویم پشت سر من بود، من را صدا کرد همین که برگشتم تفنگ شلیک شد.

من تفنگ را روی سینه‌ام نگه داشته‌ بودم، دستم روی ماشه بود که یکدفعه چکانده شد، نمی‌دانم چرا این اتفاق افتاد.

هیچ‌ مشکلی نداشتیم ما خیلی باهم خوب بودیم و خیلی همدیگر را دوست داشتیم. مثل برادر بودیم، اصلا مساله پسرعمویی و رقابت و این حرف‌ها نبود.

قسم می‌خورم که اصلا دعوا نکردیم. می‌توانید از عمویم بپرسید. او می‌گوید که ما خیلی با هم خوب بودیم.

بله ما کشاورز بودیم، یعنی کارگر کشاورزی بودیم و هر دو روی یک زمین کار می‌کردیم. از صبح زود بیدار می‌شدیم و تا شب کار می‌کردیم.

نه ما کارگر بودیم. برای کار روی زمین استخدام شده‌ بودیم. حقوق ناچیزی هم می‌گرفتیم اما راضی بودیم. کم‌کم داشتیم پس‌انداز می‌کردیم که بتوانیم کاری درست و حسابی برای خودمان جور کنیم.

کاری از دستم بر نمی‌آمد، تیر به قلبش خورد و من نمی‌توانستم کاری کنم و او در جا مرد.

نمی‌دانم حتی فرصت نشد به من بگوید چه کارم دارد. تیر مستقیم به قلبش خورد و چند ثانیه بیشتر طول نکشید که جانش را از دست داد.

بله 2 سال از من بزرگ‌تر بود، پارسال این اتفاق افتاد. من 16 ساله و پسرعمویم 18 ساله بود. ما با هم به تهران آمدیم تا کار کنیم.

خودم دویدم و به اتاقکی که صاحبکارم آنجا بود رفتم و موضوع را اطلاع دادم. بعد هم پلیس آمد و من را دستگیر کرد و بعد هم که زندانی شدم و باقی ماجرا.

در یکی از شهرهای مرزی در شرق کشور زندگی می‌کردیم. اهل آنجا هستیم.

در شهر ما کار کم است. شنیده ‌بودیم در تهران کار بیشتر است ما که سرمایه‌ای نداشتیم برای خودمان کاسبی راه بیندازیم، به همین خاطر هم کارگری می‌کردیم. من و پسرعمویم رویاهای زیادی داشتیم و می‌خواستیم که زندگی خوبی داشته ‌باشیم.