یک بام و دو هوای متولیان سینما در ماجرای جایزه گلدن گلاب

این را هم که اگر فرهادی در مراسم «گلدن گلاب» برخی مناسبات اخلاقی را رعایت می‌کرد، صورت بهتری داشت، قابل قبول است. اما این که چرا ما به‌رغم خوشحالیمان از بلندآوازه شدن سینمای ایران در جهان چندان به آن نپرداختیم به این دلیل بود که از همان آغاز و پیش از معرفی این فیلم به جشنواره‌های بین‌المللی، چندان قرابتی میان این فیلم با روح جامعه ایرانی، ‌اسلامی نمی‌دیدیم.

گمان ما این بود که گزینه‌های بهتری می‌توانست به عنوان نماینده ایران در جشنواره‌ها معرفی شود که هم صورت درست و واقعی از جامعه ما ارائه داده باشد و هم نماینده فرهنگ درست ایرانی باشد.

متولیان فرهنگی اما، با این که پروانه ساخت این فیلم حتی در هنگام ساخت برای مدتی لغو شد و با این که صحبت‌های جناب فرهادی در مراسم خانه سینما حاشیه‌های زیادی به وجود آورد و نگرانی بسیاری از دلسوزان حوزه فرهنگ و هنر را موجب شد، اما به اتفاق آرا، «جدایی نادر از سیمین» را به عنوان نماینده جمهوری اسلامی ایران در جشنواره‌های معتبر بین‌المللی و از جمله اسکار معرفی کردند.

و حالا که این فیلم جایزه‌ای معتبر را از آن خود کرده است، بسیاری از مسوولان فرهنگی و هنری، روی خود را از این اتفاق برمی‌گردانند.

براستی چرا باید سیاست مسوولان و متولیان فرهنگی کشور تا این اندازه ناهماهنگ باشد؟ اگر واقعا آنها هم «جدایی ...» را نماینده واقعی فرهنگ ایران نمی‌دانستند و آن را تایید نمی‌کردند و اگر این فیلم را متناسب با ارزش‌ها و خصوصیات متعالی جامعه ایرانی اسلامی ایران نمی‌دیدند چرا این فیلم را به جشنواره معتبری مثل اسکار معرفی کردند؟ چرا مثلا اجازه ندادند فیلمی دیگر که مورد تایید است و قرابت بیشتری با فرهنگ و سنت ایرانی و اسلامی دارد، به جشنواره‌های معتبر جهانی معرفی شود؟ پس باید در پس این معرفی، اندیشه و تفکری باشد و بسیار بعید است که این انتخاب کاملا اتفاقی یا از سر اجبار بوده باشد.

حالا با این اوصاف طبیعتا وقتی فیلمی برای جشنواره‌های مختلف معرفی می‌شود، باید مسوولان سینمایی کشور پای این فیلم بایستند و از موفقیتش خوشحال شوند. باید وقتی این فیلم توانست جایزه‌ای کسب کند، پیش از همه بیانیه بدهند و ابراز خوشحالی کنند. نه این که وزیر و معاون وزیر و همگی خود را به بی‌خبری بزنند و دست آخر، یکی دو روز بعد معاون محترم سینمایی وقتی دید هیچ کس پیشقدم نشده، خودش دست به کار شود و بیانیه بدهد و موفقیت او را به جامعه سینمایی تبریک بگوید. آنها دست کم می‌توانستند حالا که «جدایی نادر از سیمین» را انتخاب کردند، پای این فیلم بایستند و لااقل از صحبت‌های فرهادی در این مراسم که از «مردم اهل صلح ایران» تشکر کرده بود، یاد کنند.

با این سیاست ناهماهنگ و عجیب، تنها گروه‌های سودجویی که دشمنی بسیاری از آنها هم با نظام مقدس اسلامی ثابت شده است مجال یافتند تا با تبریک به مردم و کارهایی از این دست، دوباره خود را مطرح کنند و از این نمد کلاهی برای خود بدوزند.

کیوان امجدیان / دبیر گروه فرهنگ و هنر