عزت نفس یک خانواده داغدیده

در حال ورد به مجلس بودم که زنی سالخورده توجه ام را جلب کرد.دل شکسته با چهره ای پر از غم و اندوه. ناله هایش حکایت از زخم نامردان روزگار داشت.

کفن پوشیده بود و پارچه نوشته ای که با دو دست خود آنرا باز نگه داشته بود.اندوه 16 ساله اش را در 2 خط اینگونه نگاشته بود: «عدالت مرده، جای آنرا رشوه ظالم گرفته، یک طرف رشوه ظالم و یک طرف ترازو حق مظلوم. برنده رشوه ظالم»

هر چند این زن، پیر و سالخورده به نظر می رسید اما باطنش حکایت از اراده ای منسجم و قاطع داشت که نامردیهای روزگار ذره ای از آن کم نکرده است.

عزمی که باعث شد تا قاتل دخترش را خود پس از 16 سال رد یابی کند دوباره تحویل قوه قضائیه دهد تا مبادا این متجاوز بار دیگر بگریزد.

گرچه میله های آهنی مجلس و قوانین حاکم بر آن مانع ورود این زن می شد و او مجبور بود از پشت نرده ها و شیشه ها صدای خود را به گوش نمایندگان برساند تا شاید نماینده ای به دادش برسد، اما مرتب داد و فریاد می‌زد و می گفت «قاتل دخترم را اعدام کنید».

پرونده ما در حال حاضر در دادگاه بعثت شعبه 1156 مطرح است. قاضی پرونده روز 17 بهمن ماه امسال را روز دادگاه تعیین کرده است در صورتی که دادگاه نباید تشکیل شود چرا که برای قاتل فراری حکم قصاص صادر شده و حدود 57 قاضی بر تائید این حکم نظر دادند.

اقوام قاتل در ابتدا با پیشنهاد 300 میلیون تومان پول خواستار رضایت شدند و پدرم را فریب دادند اما ما پنج فرزند خانواده و مادرم مخالف بودیم که در نهایت پدرم هم منصرف شد.

این مادر قبلا هم با حضور در مقابل دفتر آیت الله آملی لاریجانی رییس قوه قضاییه تظلم خواهی کرد و خواستار اعدام قاتل دخترش شد و تاکید کرد که زخم ما التیام نمی یابد مگر با اعدام این قاتل.

سوال این است که وقتی این خانواده محروم با این درآمد کم پیشنهادهای میلیونی یک قاتل متجاوز به عنف را رد می کند، آیا نباید در رسیدگی به پرونده اش تسریع شود؟ آیا 16 سال کافی نیست؟