زنگ سینما، کم از زنگ ریاضی نیست

و اگرچه حالا نرم‌افزارها، برنامه‌های تصویری و شنیداری و سایر موارد، آرام‌آرام پایشان به مدرسه‌ها باز شده است اما این مهمانان عصر تکنولوژی آنقدر با احتیاط وارد مدارس می‌شوند که اثرشان در میان هیاهوی دانش‌آموزان گم می‌شود.

دیروز خبری منتشر شد مبنی بر امضای تفاهم‌نامه بنیاد سینمایی فارابی و آموزش و پرورش با نام طرح «مدرسه و سینما» که نشان می‌داد مسوولان سینمایی تازه دریافته‌اند که از چه ظرفیتی برای رونق سینما غافل بوده‌اند و آموزش و پرورشی‌ها هم دانسته‌اند که چه غفلتی کرده‌اند در استفاده از سینما به عنوان یک ابزار آموزشی.

حالا این که اساسا فیلم‌های سینمای ما قابلیت استفاده آموزشی را دارند یا نه و این که دیدن چه فیلم‌هایی را برای دانش‌آموزان می‌شود تجویز کرد یا این که چه باید کرد تا بچه‌ها به جای فیلم دیدن، پوست تخمه به طرف یکدیگر پرت نکنند و چندین سوال دیگر از این دست از جمله مواردی است که باید پاسخ داده شود.

اما همین که بنیاد سینمایی فارابی و وزارت آموزش و پرورش مقرر کردند 47 سینما صبح تا ظهرشان را به نمایش فیلم برای دانش‌آموزان اختصاص دهند و حتی «زنگ سینما» را در مدارس تعریف کنند، باز جای هزار شکر و تشکر دارد.

شاید حالا دیگر سینماگران می‌دانند که یک دسته از مخاطبان جدی آنها بچه‌ها هستند و اگر برایشان فیلم نسازند، فرصت سوزانده‌اند. همان طور که میرعلایی، مدیرعامل فارابی و سیدسعید هاشمی، مجری طرح «سینما مدرسه» گفته‌اند: سینما می‌تواند برای بچه‌ها معجزه کند و یک بخش آموزشی موثر و مفید شود. از آن سو، بچه‌ها هم می‌توانند از جدی‌ترین مخاطبان سینما شوند؛ اگر و فقط اگر این طرح جدی اجرا شود و بعد از گذشت زمانی کوتاه در پیچ و خم نامه‌نگاری‌های اداری مسکوت نماند. مدیران مدارس و مسوولان آموزش و پرورش نباید این طرح را شوخی تلقی کنند؛ چون ارزش «زنگ سینما» از زنگ «ریاضی» کمتر نیست و....

کیوان امجدیان / دبیر گروه فرهنگ و هنر