پُستخانه

رجبی از کرج: می‌گذرد روزها، ماهها، سالها. می‌گذرد فرصت پروازها. بال من و تو چه گره خورده است. قفل زمین گشته‌ایم انگار ما. خسته ز تکرارها، گند زده توی همه کارها، یک نه دو نه سه نه که صد بارها. عادتمان گشته تن‌آسائی و تکیه زدن در صف بیعارها!

مهدی ترکاشوند: چندی پیش که با قایقی شکسته، اندر بحر مکاشفات پی پاسخگو پارو می‌زدم، خسته... ناگاه «زمان» را دیدم در جزیره‌ای، تنها نشسته... شدید می‌گریست زبان‌بسته. گفتمش بهر چه چنین زار و پریشانی؟ گفتا مادرم ز این‌جا رخت بربسته. پرسیدمش مادرت کیست؟ لهجه‌اش دری شد و گفت: پاسخگوسته! ناگهان این بحر زیر پایمان خشکید. انگشت به لب دریافتیم پاسخگو جان فراتر از یک غارنشین است. او مادر زمان است و عمة تاریخ! بععععله خانووووم... پس ایرادی بر شما وارد نیست که همیشه از تاریخ دفاع می‌کنید. بس است... این خفت تا کی؟ ...سپید موی پیرمرد تاریخ را بگو بخوابد که زمان مرگش فرا رسیده است خاااانووووم جان.

فیروزه از اهواز: چند وقتی است که پلکهایم خشک نیست. گشودن چشمانم برایم همچون گشودن لبانم مشکل شده، بغض لبانم را می‌لرزاند و کمی راه تنفسم باز می‌شود ولی گفتن حتی یک کلمه برایم مشکل است. آدم سنگی با دلی نمناک شده‌ام. این‌گونه دیگر لازم نیست بگویم آرزویم دیدن گریة کودک نداشته‌ام شده است.

پیمان مجیدی معین: این‌قدر دلتنگی هست از من واسه تو/ که فقط دلتنگی هست از تو واسه من.

شبنم اطهری از بروجن: می‌خواستم یه سوالی ازت بکنم. تو نوشتة با عنوان «اوج»م یه کلمة متفاوت با اونچه که تو نوشتة من بوده چاپ شده، کلمه‌ای که معنی رو عوض کرده یا قشنگی مد نظر من رو از بین برده: «...تلاشی سلولهای زندگی/ چه که با ذره‌ذرة وجود!...» که شما چاپ کردین «تلاقی سلولها...». دلیل خاصی داشته؟! خواسته بوده یا ناخواسته؟ اگه خواسته بوده دوست دارم بدونم چرا؟

یه حوا: سبدی پر از گلبوسه برایت فرستاده‌ام مهربانترینم. بهار که شد آنها را با عشق در باغ دلت بکار. بگذار که ریشه بدواند حس من در وجود تو.

ح. مجیری: 1-تیک تاک، تاک تیک... با همین تاکتیک بی‌نظم، دمار از زمان درآورده است، ساعت! 2-اگر حرفی برای گفتن نداری، بگو: «حرفی برای گفتن ندارم»! پردة گوش من از شنیدن سکوتت می‌لرزد از ترس! 3-و در آخر، دم شما گرم که نوشتة من رو با نام من‌درآوردیِ خودتان، یعنی «جمله‌بازی» در ایکی ثانیه دادید واسه چاپ. فقط نمی‌دونم چرا بدون نام بود! من که فقط فامیلم را نوشته بودم، بدون پس‌وپیش‌وند! نکنه این صفحه قانونهای نانوشته داره؟

روژین: پائیز هم با تموم زیبائیهاش رفت. آروم آروم بساطش رو جمع کرد توی یه تیکه ابر، بعد هم به چوبش گره کرد و تو می‌تونی رد پاهاش رو ببینی که با هر قدمش یه برگ روی زمین می‌ذاره. شاید این نم‌نم بارون هم گریة پائیز بود که می‌خواست عشقش رو برای نه ماه دیگه ترک کنه اما این دم آخر از زمان یک دقیقه برا بیشتر موندن فرصت گرفت و بعد رفت.