خبرنگاری را بیشتر از نشستن در مطب دوست دارم

در شهریور 1377 پس از آزمون‌های کتبی و عملی که انجام شد 10 نفر برای واحد مرکزی خبر انتخاب شدند که من هم جزو همان 10 نفر بودم. البته خودم هم علاقه به تصویر و تهیه مستند‌های پزشکی داشتم.

از ابتدا وارد واحد مرکزی خبر شدم و خبرهای مختلفی را با موضوعات سلامتی و پزشکی در گروه اجتماعی سپس در گروه علمی و فرهنگی و مدتی هم گروه خبری بهداشت و سلامت داشتم و هم‌اکنون در سرویس علمی، فرهنگی و هنری فعالیت می‌کنم.

من ابتدا در رشته پزشکی فارغ‌التحصیل شدم و همیشه آینده خودم را در بیمارستان می‌دیدم اما در گذر زمان و در مسیر راه‌اندازی مطب به آگهی استخدام صدا و سیما رسیدم.

شاید هر دو در کنار هم لازم هستند. چون من جسارت‌هایی که یک خبرنگار باید داشته باشد را گاهی در خودم نمی‌بینم؛ شاید به دلیل این که زن هستم و محدودیت‌هایی دارم. بعضی اوقات فکر می‌کنم خبرنگاری کار من نیست که با دوربین وارد بخشی یا مرکزی برای پیگیری مشکلات بشوم اما در هر شرایط برای پیگیری نیازهای مردم و بازگویی کاستی‌ها حاضرم. ضمن این‌که وقتی گزارشی را تهیه می‌کنم بسیار شادمان می‌شوم. بالاخره خبرنگار برای تهیه گزارش از مشکلات حوزه سلامت باید اطلاعات کاملی داشته باشد. من فکر می‌کنم اگر پزشک نبودم در تهیه مستندهای پزشکی کوتاه که به آن گزارش‌های خبری ویژه می‌گویند، موفق نبودم. مطمئنا شناخت یک خبرنگار از حوزه فعالیتش می‌تواند به او کمک کند تا گزارش‌های خوبی را تهیه کند و بتواند در سطح جامعه تاثیرگذار باشد.

از واکنش‌های مردم متوجه می‌شوم که گزارش‌های من را می‌بینند. مهم‌تر این‌که به گزارش‌ها اعتماد دارند. من خودم از تولید گزارش‌های پزشکی لذت می‌برم، چون تهیه و تولید گزارش‌های پزشکی باعث می‌شود فرهنگ و دانش عمومی سلامت ارتقا یابد و این برایم افتخار بزرگی در زندگی است. وقتی می‌بینم گزارش‌های من باعث می‌شود مردم نکته‌هایی که در گزارش گفته شده را رعایت و از خودشان مراقبت می‌کنند، احساس آرامش می‌کنم. به نظرم مردم هم علاقه‌مند هستند اینگونه گزارش‌ها را ببینند چون اطلاعات بیشتر مردم در حوزه پزشکی و سلامت کم است و این گزارش‌ها باعث می‌شود اطلاعاتشان در این حوزه بیشتر شود و به این وسیله از مبتلا شدن به بسیاری از بیماری‌ها پیشگیری کنند.

شاید در موقعیت‌های مشابه من قرار نگرفته‌اند و هیچ‌گونه احساسی نسبت به این کار ندارند. اما تلاش من نشان داد یک پزشک می‌تواند در حوزه خبرنگاری و گزارشگری تا چه اندازه موثر باشد. بتازگی رشته تخصصی روزنامه‌نگاری پزشکی هم در حال راه‌اندازی است. شاید من یکی از آنهایی بودم که این موضوع را ثابت کردم یک پزشک هم می‌تواند خبرنگار و گزارشگر باشد. ما در عصر ارتباطات زندگی می‌کنیم و مطمئنا با استفاده از رسانه‌ها می‌توان بسیاری از مشکلات پزشکی جامعه را مرتفع کرد. این موضوع نیاز به سرمایه‌گذاری دارد. امیدوارم ایجاد رشته روزنامه‌نگاری پزشکی جدی گرفته و سریع‌تر راه‌اندازی شود تا علاقه‌مندان بتوانند در این حوزه فعالیت کنند.

جایگاه خبرنگاران تخصصی در رسانه‌ها و خبرگزاری‌ها حتما عالی است. در صدا و سیما و واحد مرکزی خبر هم به خبرنگاران تخصصی توجه می‌شود به‌گونه‌ای که گروه‌های خبری در حوزه‌های مختلف تشکیل شده و خبرنگاران در گروه‌ها فعالیت می‌کنند. باید بپذیریم که خبرنگاران تخصصی می‌توانند در کارشان موفق‌تر باشند. در حال حاضر در واحد مرکزی خبر من خبرنگار متفاوتی محسوب می‌شوم. احساس می‌کنم محترم هستم و زحمت این 13 ساله باعث شده است که قدرم را بدانند البته نه از نظر مالی بلکه از نظر معنوی.

من بیشتر از آن که خبرنگار باشم، مستندهای خبری و اطلاع‌رسانی پزشکی تهیه می‌کنم و این در کنار بقیه کارهایم وقت زیادی از من می‌گیرد. البته سعی می‌کنم برای خانواده هم وقت بگذارم، از وظایف مادری نمی‌شود گذشت. بالاخره من مادر هستم و باید وظایفم را در خانواده بخوبی انجام دهم. ضمن این‌که من مطب ندارم و فعالیت‌های درمانی نمی‌کنم.

گزارش‌هایم خود به خود به این شکل در آمده است، البته بعضی معتقدند این مدل گزارش سبکی است که من انتخاب کرده‌ام. به شخصه سعی می‌کنم گزارش‌هایم جالب و به زندگی مردم نزدیک باشد. فکر می‌کنم وقتی گزارش این‌گونه تهیه می‌شود مخاطبان خودشان را با شخص گزارشگر همراه می‌دانند. بیشتر تلاش می‌کنم که گزارش‌ها ساده باشد به‌گونه‌ای که موضوعاتی که مطرح می‌شود هیچ وقت از یاد مخاطبانم نرود. چون می‌دانم که مخاطبان نیاز به اطلاعاتی دارند که در گزارش مطرح می‌شود، پس لازم است از تکنیک‌های گزارشگری در کارم استفاده کنم و آنها را هر چه ساده‌تر به مخاطبان ارائه کنم.

به دلیل مشغله‌های زیادی که دارم حتی فرصت نمی‌کنم گزارش‌های خودم را از تلویزیون ببینم. گزارش‌های شخص خاصی را پیگیری نمی‌کنم، اگر گزارش خوب و جذاب باشد توجهم را جلب می‌کند و تا آخر گزارش را می‌بینم.

در گزارش‌ها از اطلاعات استادانم و در پزشکی از اطلاعات موجود در کتاب‌های اینترنتی استفاده می‌کنم. بالاخره کمک و مشورت همیشه مورد نیاز است چه برسد برای ما که قرار است اطلاعات صحیح و دقیق پزشکی را در اختیار مخاطبانمان قرار دهیم.

شک نکید که گزارش‌های خودم را حتما نقد می‌کنم. گاهی گزارش‌های قدیمی را نگاه می‌کنم که تغییرات را در خودم ببینم و متوجه شوم که نسبت به گذشته تا چه اندازه کارم متفاوت شده است، اصلا تغییری داشته یا نه؟ خیلی وقت‌ها بعد از تهیه گزارش احساس خوبی ندارم.

برخی اوقات که گزارشم پخش می‌شود، متوجه می‌شوم اگر فلان کار را می‌کردم یا فلان مطلب را هم می‌گفتم بهتر بود و غصه می‌خورم. تلاش می‌کنم هیچ‌وقت کاستی در کارم وجود نداشته باشد و بعد از گزارش مخاطب سوالی برایش باقی نماند، اما گاهی بعد از پخش گزارش می‌بینم چه کارهای دیگری را برای بهتر شدن گزارش می‌توانستم انجام بدهم که در موقع تهیه گزارش به آن فکر نکرده‌ام و این موضوع ناراحتم می‌کند.

آشنایی با پزشکان سرعت تهیه گزارش‌هایم را بالا می‌برد و گاهی دلسوزی آنها باعث می‌شود کار بهتر در بیاید. برخی از پزشکان هم مانند من دغدغه اطلاع‌رسانی دارند. آنها می‌خواهند مردم اطلاعاتشان راجع به موضوعات پزشکی به روز باشد. اما شاید کمتر فرصت این است که ما بتوانیم آموزش‌های لازم را در این خصوص به مردم بدهیم. زمانی که از آنها درخواست می‌کنم در گزارشی حضور داشته باشند با تمام وجود می‌پذیرند و حتی من را هم راهنمایی می‌کنند برای این‌که گزارشم تاثیر بیشتری داشته باشد چه کارهایی را انجام بدهم. پزشکان هم به نوعی غمخوار مردم هستند و آنها هم دوست ندارند مردم بیمار شوند.

باور می‌کنید بیشتر سوژه‌ها خودشان به سراغم می‌آیند؟ من پزشک هستم و مشکلات و دغدغه‌های مردم را می‌فهمم. پس سعی می‌کنم گزارش‌هایم همسو با نیازهای مردم باشد.

درآمد پزشکی حتما در بخش‌های خصوصی و گاه دولتی بیشتر از درآمد من است. درآمد من کارمندی است!

پروانه مطب دارم. اما هنوز با توجه به وقت و هزینه‌های مطب جرات راه‌اندازی آن را پیدا نکرده‌ام. به خبرنگاری و گزارشگری علاقه زیادی دارم و بیشتر دوست دارم در همین حوزه کارم را ادامه بدهم، فکر می‌کنم در خبرنگاری و گزارشگری بیشتر می‌توانم به درد مردم بخورم.

اغلب اوقات برخوردها محترمانه است. من با کسی در تهیه گزارش درگیر نمی‌شوم، اگر تصویری نشود، مکتوب مشکلات را می‌نویسم و بیان می‌کنم. این بهترین شیوه است. برخی فکر می‌کنند اگر تصویربرداری صورت نگیرد، مشکلی مطرح نمی‌شود و نمی‌توان برای حل آن کاری ‌کرد اما ما برخی اوقات می‌توانیم از کلمات برای بیان مشکلات موجود استفاده کنیم.

در هر شغلی اساسا انسان باید اصولی را رعایت کند که دچار بیماری نشود. بالاخره زندگی کردن در کلانشهرها خطرپذیر است و باید این موضوع را بپذیریم. بیماری‌ها برای بعضی‌ها بیشتر است مثلا خود پزشکان بیشتر در معرض بیماری هستند. اما واقعیت این است به سلامت خبرنگاران کمتر توجه می‌شود. باید برای این بخش هم مانند بسیاری از مشاغل آزمایش‌های دوره‌ای را در نظر بگیرند چرا که فقط تشخیص زودهنگام می‌تواند به آنها کمک کند. من خودم همیشه سعی می‌کنم هر چند وقت یکبار آزمایش‌هایی که لازم است انجام بدهم تا دچار بیماری نشوم که نتوان درمانش کرد.

اولین گزارش، حتی دومین و سومین گزارشم درباره ایدز باعث توبیخم شد. اما توبیخ‌ها تمام شد! و برای چند گزارش تشویق هم شدم. این را هم بگویم که من برای تشویق هیچ‌وقت گزارش نگرفته‌ام و همیشه مردم برایم مهم‌تر بوده‌اند؛ کسانی که دوستشان دارم.

بیشتر وقت‌ها پزشک بودن خود را اعلام می‌کنم، چون راهگشاست. معمولا زمان‌هایی که با مردم مواجه می‌شوم به سوالات پزشکی‌شان پاسخ می‌دهم حتی مکان‌هایی که برای تهیه گزارش می‌روم سعی می‌کنم با آنها دوست شوم چون با این اتفاق تهیه گزارش راحت‌تر می‌شود. این را هم بگویم که خودم لذت می‌برم وقتی به درد مردم می‌خورم. امیدوارم مردم هم من را دوست داشته باشند و کاستی‌های من را به لطفشان ببخشند.