اسرائیل ؛ همچنان نامعقول

1- کسانی که بعد از سال 2001 به لبنان رفته اند و مناطق آزادشده جنوب آن را دیده اند ، جز تعظیم در برابر جهاد دینی و ملی حزب الله احساسی ندارند.

کد خبر: ۴۴۹۲۰

حزب الله ، گروهی که پیشتر فقط در بین شیعیان محبوبیت داشت ، از آن سال به نماد ملی تبدیل شد که ملت و دولت لبنان امنیت خود را وابسته به این گروه مقتدر بدانند.
کسانی که بیروت را پس از آن سال دیده اند حتما شاهد صحنه هایی بوده اند که دختران و پسران مسیحی ، پرچم زرد رنگ حزب الله را بر سینه خود می فشارند و به این گروه اعلام وفاداری می کنند.
وقتی هر بیننده ای از بلندی های جنوب لبنان ، دهکده های صهیونیست نشین اسرائیل را در زیر پای خود نظاره می کند و مناطق وسیعی از اسرائیل را در تیررس رزمندگان حزب الله می بیند ، احساس غرور و قدرشناسی به او دست می دهد و معنای واقعی توازن قوا و بازدارندگی را درک می کند ؛ شاید از همین روست که رژیم تل آویو پندار تجاوز به جنوب لبنان و یا حمله هوایی به بیروت را که تقریبا به یک قاعده تبدیل شده بود از سر بیرون کرده است و لذا وقتی اخیرا اشتباهی تاکتیکی مرتکب می شود (حمله پراکنده به دهکده هایی در جنوب لبنان) باید منتظر تاوان سنگین آن باشد چرا که حزب الله نشان داده است با تل آویو شوخی ندارد.
2- با این که دیوان بین المللی لاهه اوایل هفته گذشته با صدور حکمی رژیم اسرائیل را به برچیدن دیوار حایل فراخوانده بود و مجمع عمومی سازمان ملل نیز در آخر هفته پیش ، در یکی از بی نظیرترین قطعنامه ها ، علیه تداوم احداث این دیوار رای داد و این رژیم را به پرداخت غرامت به خانواده های متضرر فلسطینی فرا خواند ، با این حال رژیم تل آویو ، نه تنها صدور این قطعنامه و هم پیمانی اتحادیه اروپایی با اکثریت اعضای مجمع عمومی سازمان ملل را تقبیح کرد ، بلکه اعلام نمود به احداث این دیوار ادامه خواهد داد! واقعیت این است که از بدو تاسیس سازمان ملل تا به حال ، دهها قطعنامه در مجمع عمومی سازمان ملل - که حالت الزام آوری نیز داشته اند صادر شده که به دلیل همین گستاخی بایگانی شده اند و در عوض ، هر کجا که قطعنامه ای علیه یکی از کشورهای متخاصم با اسرائیل به تصویب رسیده ، بلافاصله به فعلیت درآمده و چنانچه در قبال تحقق آن مقاومت ابراز می شد ، کشور مدنظر مورد حمله نظامی قرار گرفته است.
به عنوان مثال ، قطعنامه های 338 و 442 شورای امنیت سازمان ملل ، به طور روشن و صریح رژیم اسرائیل را به عقب نشاندن نیروهایش و خروج از سرزمین های سال 1967 میلادی (نوار غزه و کرانه باختری رود اردن) فراخوانده است اما تل آویو حاضر به اجرای مفاد این قطعنامه ها نشده و در عوض به سیاست تجاوز و کشتار مردم بی دفاع فلسطین ادامه داده است.
در همین حال ، از زمانی که عراق - به طور ناجوانمردانه - به کشور همسایه خود تجاوز کرد ، هر قطعنامه ای که از سوی شورای امنیت علیه بغداد صادر شد ، بلافاصله به مرحله اجرا درآمد. این روش دوگانه در اجرای قطعنامه ها ، از سلطه غیرعادی امریکا بر فرآیند تصمیم سازی در سازمان ملل حکایت می کند.
مثلا با این که شورای امنیت ، هیچ گاه رای حمله به عراق را صادر نکرده بود اما امریکا برخلاف نص صریح قطعنامه شورای امنیت علیه عراق تهاجم نظامی به راه انداخت.
اگرچه قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل ، بار دیگر نشان داد افکار عمومی نسبت به مسائل فلسطین بی اعتنا نیست اما آیا این قطعنامه ، به سیاق گذشته عملا با بی توجهی وقیحانه رژیم تل آویو مواجه خواهد شد؛.
3- مصوبه کمیته روابط خارجی و امنیت پارلمان رژیم صهیونیستی در قبال جمهوری اسلامی ایران نیز شایسته تامل است.
اعضای این گروه مجددا بر خطر تهران تاکید کرده اند و با جعل پیش فرضی غلط (وجود زرادخانه های هسته ای) خواستار حمله سریع به ایران ، شبیه حمله به نیروگاه های اتمی عراق ، شده اند.
اگرچه پیشتر رهبر معظم انقلاب و مسوولان دفاعی کشور پاسخ چنین اظهارات گستاخانه ای را داده اند و عزم ملت ما در پاسداشت از دستاوردهای علمی و فنی فرزندان خود بر همگان آشکار است اما جامعه بین الملل باید این گفته های تهدیدآمیز و مداخله جویانه و بی توجه به تصمیمات مجامع بین المللی را در کنار گردنکشی آشکار به مصوبات سازمان ملل بگذارد.
رژیم اسرائیل با این اقدامات نامعقول حتی با تعریف های رایج در نظام جهانی ، عنصری خطرناک محسوب می شود که بتدریج با کارنامه سیاه خود به نقطه پایان نزدیک می شود.